Another World Fantasy

        ในขณะนี้เป็นเวลาพลบค่ำหลังจากที่พระอาทิตย์ตกดินไปสักพักหนึ่ง ยังคงเหลือทหารจำนวนหนึ่งที่วิ่งไล่ตามมาจนถึงขบวนพวกทาสและกำลังต่อสู้กับเผ่านับรบสปาร์ตาซึ่งคอยป้องกันด้านหลังของขบวนอยู่ และมีฉันกับพูจิช่วยกันโจมตีจากทางด้านหลังของทหารอีกที ซึ่งทำให้ทหารโดนล้อมหน้าล้อมหลังไว้เรียบร้อย

        "พูจิโจมตีด้วยเวทย์ไฟเลยครับ"

        "พูๆๆ พู"

        สัตว์เลี้ยงของเอมเมอร์ปล่อยเวทย์ไฟใส่พวกทหาร

        "ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!"

        "ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!! ตู้ม!!"

        "อ๊าก รีบกำจัดไอ้พวกทาสสปาร์ตาทั้งหมดเร็ว"

        "โอ้ว"

        "ชวิ้ง ฉั่วะ ฉั่บ ชวิ้ง ชวิ้ง เคร้ง ชวิ้ง ฉั่บ ฉั่วะ"

        เผ่านักรบสปาร์ต้าสามารถรับมือกับทหารที่วิ่งไล่ตามมาได้อย่างสูสีทั้งๆทุกคนมีจำนวนดาบแค่ 6 เล่มเท่านั้น ส่วนพวกที่ไม่มีอาวุธก็ต่อสู้ด้วยการชกต่อยและพยายามแย่งดาบของทหารมาใช้จนในที่สุดพวกสปาร์ต้าก็มีอาวุธครบกันทั้ง 18 คน ทำให้พวกทหารที่กำลังต่อสู้อยู่ด้วยนั้นไม่ใช่คู่มือเลยสักนิดเดียว สมกับเป็นนักรบผู้ยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์กรีกโรมัน ฉันได้เห็นการต่อสู้ของพวกสปาร์ต้าเลยไม่แปลกใจที่ต่อสู้กับทหาร 100 ร้อยกว่าคนโดยที่มีจำนวนน้อยกว่าและอีกทั้งยังเป็นฝ่ายได้เปรียบด้วยซ้ำ ถ้าไม่มีเหล็กคล้องไว้ที่คอและอักขระทาสล่ะก็เผ่าสปาร์ต้าคงทำการหลบหนีด้วยพวกตัวเองได้แน่นอน

        หลังจากที่ต่อสู้มาจนถึงในเวลาเที่ยงคืนจนพระจันทร์ขึ้นมาเหนือหัว ฉันกับพูจิและเผ่าสปาร์ตาได้รับชัยชนะจากนั้นก็รีบมุ่งหน้าไปที่ทางเข้าป่าในเขตดินแดนรกร้างทางใต้พร้อมกับพวกทาสทุกคนโดยใช้เวลาตลอดทั้ง 3 วัน 2 คืน จนในที่สุดก็มาถึงทางเข้าป่าตามที่เอมเมอร์ได้บอกไว้ที่ร้านค้าทาสจนได้ ยังไงตอนนี้ก็ต้องรอเอมเมอร์เดินทางมาร่วมตัวกันก่อน ฉันจึงตั้งแคมป์ไฟและทำเนื้อปิ้งย่างที่เอามาจากมอนสเตอร์ที่กำจัดในป่าเขตดินแดนรกร้างนี้ให้พวกทาสได้กินกัน ขณะที่ในหัวคิดว่าขอให้เอมเมอร์มาถึงเร็วๆด้วยเถอะ....!

**********************************************************************************************

        ผมเข้าเกมส์มาแล้วลองเช็คพวกสเตตัสกับอุปกรณ์และเงินที่มีติดตัวอยู่เลยรู้ว่าอาวุธกับเสื้อเกราะแล้วเงินที่ิมีติดอยู่ภายในตัวหายไปตั้ง 5 เหรียญเงิน ไม่พอยังเกิดตรงจุดเดิมหลังจากที่เสียชีวิตด้วย...แต่ช่างมันเถอะ ตอนนี้ผมต้องรีบมุ่งหน้าไปตรงทางเข้าป่าในเขตดินแดนรกร้างทางใต้ให้เร็วที่สุดซึ่งไม่รู้ว่าพวกคุณกวีกับพูจิพร้อมทั้งพวกทาสกำลังรออยู่รึเปล่า แต่ยังไงก็ต้องไปเพราะผมเป็นคนบอกจุดหมายเอง พอคิดเสร็จแล้วก็รีบวิ่งไปเลยละกัน ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ...!

ในขณะที่ผมวิ่งมาตลอดทั้ง 1 วัน

        "แฮ่กๆๆ ทำไมมันไกลจังวะเนี่ย ไม่พอแถวนี้มอนสเตอร์ก็ยังไม่มีสักตัวด้วย เห็นมีแค่รอยเลือดกับศพพวกทหารที่ไล่ตามทาสเท่านั้น"

        คงไม่เป็นอย่างที่ผมคิดหรอกนะว่าพวกทาสโดนฆ่าตายทั้งหมดพร้อมทั้งพูจิกับคุณกวี สงสัยต้องรีบวิ่งไปให้เร็วกว่านี้โดยที่กังวลกลัวค่าสตามิน่าหมดไม่ได้ล่ะ ใส่ความเร็วให้เต็มที่ไปเลย

        "ว้าก!! ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ...!"

        ผมจนไปตลอด 2 วันกับอีก 1 คืนจนในที่สุดก็เจอพวกเขาทุกคน พอได้เห็นพวกเขาแล้วผมก็ล้มลงไปกองกับพื้นเพราะค่าสตามิน่าหมดพอดี คุณกวีกับพูจิที่เห็นจึงรีบอุ้มผมและไว้บนหลังสไลม์ จากนั้นก็พาเข้าไปในป่าในเขตดินแดนรกร้างและผมก็เห็นพวกทาสปลอดภัยดีทุกคน อย่างน้อยเรื่องที่ช่วยพวกทาสหลบหนีก็สำเร็จ ส่วนที่จะทำยังไงกับพวกทาสต่อไปนั้นเดี๋ยวค่อยคิดกันอีกที...

*************************************************************************************