เกิดใหม่เป็นไอ้เจิด

ตอนที่ห้าสิบเก้า Crony capitalism

คนเราทำอาชีพก็เพื่อให้เรามีอาชีพอาชีพที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษคืออาชีพที่เราคิดว่าเรามีหน้าที่ต้องทำไม่ได้คิดหวังว่าจะรวย คิดแต่ว่าจะต้องสืบต่ออาชีพนี้ต่อไปเท่านั้น

แน่นอนอาชีพนี้ท่านบรรพบุรุษเราทำมาหลายร้อยปีไม่มีผลเสียหายอะไรทำไมเราจะสืบทอดกิจการต่อไปไม่ได้?

เสียใจด้วยนะ

ตอนนั้นท่านบรรพบุรุษของเราไม่ได้มีธนาคารกลางที่กำหนดค่าเงินที่เป็นกลางอย่างตอนยุคของเรานี้และสิ่งของหลายอย่างไม่สามารถผลิตได้ด้วยตัวคนเดียวอีกต่อไป

ผลิตเพื่อใช้คนเดียวอาจจะได้แต่หากผลิตเพื่อขายเราจะพ่ายแพ้ในeconomic of scale

เศรษฐศาสตร์เชิงปริมาณที่ตามแนวคิด

“เหมาโหลถูกกว่า”

แต่ในด้านของผู้ผลิตที่มีเคล็ดลับอยู่ที่

“เคล็ดลับของการผลิตสินค้าราคาถูกคือโครงสร้างพื้นฐานราคาแพง”

ที่คนปลูกผักเลี้ยงไก่ไข่หลังบ้านนั้นจะสามารถมีผักมีไข่กินได้

แต่อย่าได้คือจะเอาผักหรือไข่นั้นไปขายเพื่อหาเงินในตลาดแข่งกับผู้ผลิตรายใหญ่อย่างเด็ดขาด

ว่าการทำแบบหน่วยย่อยตัวเราคนเดียวหรือครอบครัวเดียวอาจจะเป็นไปได้

แต่หากต้องการขยายขนาดกิจการจากนั้นเราจะพ่ายแพ้ในที่สุดในด้านทุน

ผมเห็นบาบูกับบาบอนแล้วก็ถึงพวกอิเซไคนายแบงก์กู้วิกฤติเศรษฐกิจต่างโลกไม่ได้

เขาคงแนะนำให้ล้มเลิกกิจการที่ขาดทุนไม่มีเงินหมุนเวียนในตลาดนี้แล้วไปหาทางทำอย่างอื่น

แต่เสียใจด้วยนะ

ผมคือสาย Crony Capitalism เศรษฐกิจแบบเอื้อพวกพ้อง

ว่าไม่ต้องกังวลว่ากิจการนั้นจะกำไรหรือขาดทุน

ตราบใดที่เรายังมีเงินให้กู้ไปเรื่อยๆนับหมื่นล้าน

กิจการนั้นต่อให้ขาดทุนหรือบริหารห่วยแตกแค่ไหนก็ยังดำเนินกิจการต่อไปได้

แต่ในขณะเดียวกันธุรกิจที่ทำดีทุกอย่างแต่ไม่มีเงินกู้ดำเนินกิจการต่อก็จะเจ๊งไป

นี่ล่ะคือธุรกิจ

การคัดสรรมาจากคนที่คุมอำนาจทางการเงินที่จะปล่อยกู้ให้กิจการที่เอื้อพวกพ้องของเราไปได้เรื่อยๆต่างหาก

คือวิธีการทำธุรกิจที่ทำให้เราดำเนินกิจการต่อไปได้

“ชั้นจะช่วยให้บาบู บาบอน ขายน้ำมันงูให้ได้มากกว่านี้ด้วยจ๊ะ”

เท่านั้นบาบูและบาบอนก็กราบกรานอีกครั้ง

“ขอบใจนายเจิด นายจ๋าเหลือเกินฉานจะไม่ลืมพระคุณนายจ๋าอย่างแน่นอน”

นี่คือพลังของเงินตราในดินแดนที่ยากจนคนกินดินโป่งปิ้งข้างคลองกันอย่างสนุกสนานมีความสุข

คนรวยนั้นมีอำนาจชี้ชะตาคนจนได้อย่างนี้เอง

และคนที่รวยที่สุดคือคนที่สามารถผลิตเงินออกมาได้หรือเสกตัวเลขทางการเงินออกมาได้คือธนาคารกลาง

คนที่สามารถกุมชะตากรรมว่ากิจการหนึ่งจะอยู่หรือตายได้

การขาดทุนของบาบุและบาบอนก็เป็นแค่เรื่องเล็กน้อยหากมผมมองจากสายตาของCrony Capitalism ว่าจะได้กำไรหรือไม่นั้นไม่สำคัญ

สิ่งสำคัญอยู่ที่การทำให้พวกพ้องของเราร่ำรวยและมีอำนาจต่างหาก