หลี่ มู่ไป๋ และ เสวี่ย ลั่ว เดินทางกลับมาถึง สำนักหมอกควันเมฆา ใน่พลบค่ำ ทั้งสองดูอิดโรยและมีร่องรอยของการต่อสู้ แต่สมุนไพร ศิลาวารี ถูกเก็บรักษาไว้อย่างสมบูรณ์
ซุน เฉิง ซึ่งรออยู่ก่อนแล้ว รีบเดินเข้ามาหาพวกเขาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"พวกเ้ากลับมาแล้ว! ข้าคิดว่าพวกเ้าจะถูกอสูรเมฆาเกราะเหล็กฉีกเป็ชิ้นไปเสียแล้ว" ซุน เฉิง กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและแปลกใจ
"สมุนไพรอยู่ที่นี่" มู่ไป๋ยื่นห่อสมุนไพรให้ซุน เฉิง โดยไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ
ซุน เฉิง รับห่อสมุนไพรไปตรวจดูอย่างละเอียด ก่อนจะพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ "ดี... อาจารย์าุโชิวจะรอดก็เพราะพวกเ้า แต่ข้าอยากรู้... พวกเ้าจัดการกับอสูรเมฆาเกราะเหล็กได้อย่างไร? และทำไมข้าได้ยินข่าวลือว่ามีผู้ฝึกตนสามคนถูกทำร้ายาเ็สาหัสที่หุบเขาเมฆาครามด้วย?"
มู่ไป๋รู้ว่าซุน เฉิง กำลังพยายามจับผิดเขา
"อสูรเมฆาเกราะเหล็กถูกสังหารด้วยวิชาของข้า" มู่ไป๋ตอบสั้น ๆ "ส่วนผู้ฝึกตนสามคนนั้น... พวกเขาพยายาม่ชิงสมุนไพร ข้าเพียงแค่ ปกป้อง สิ่งที่ข้าต้องนำกลับมา"
คำว่า 'ปกป้อง' ของมู่ไป๋นั้นแฝงไปด้วยความเด็ดขาดที่ทำให้ซุน เฉิง ถึงกับเงียบไป ซุน เฉิง ไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่ามู่ไป๋ละเมิดกฎของสำนัก แต่ความสงสัยในตัวชายหนุ่มคนนี้ก็เพิ่มขึ้นจนถึงขีดสุด
ผลลัพธ์ของการต่อต้านหลังจากส่งมอบสมุนไพรแล้ว มู่ไป๋ก็กลับไปที่กระท่อมของเขา เขานำ สมุดบันทึก ออกมา ปรากฏว่าหน้าบันทึกที่เสนอการแลกเปลี่ยน ความสามารถในการควบคุมอารมณ์ ในตอนที่ 9 ยังคงเปิดอยู่ แต่มี รอยปริแตก เล็กน้อยที่ขอบหน้ากระดาษ
มู่ไป๋ััรอยปริแตกนั้นด้วยปลายนิ้ว
เ้าปฏิเสธการแลกเปลี่ยน พลัง ที่ข้าเสนอให้... ซึ่งเป็การ ต่อต้าน เจตจำนงของข้า พลังที่เ้าใช้ในการเอาชนะเย่ อู่ฉาง และการเอาชนะผู้ฝึกตนทั้งสาม จึงต้องถูก หักลบ ออกจาก รากฐานพลัง ของเ้าเล็กน้อยแทน
มู่ไป๋เข้าใจทันที ถ้าเขาปฏิเสธการแลกเปลี่ยนด้วยสิ่งที่จับต้องได้ (ความรู้สึก/ความทรงจำ) บันทึกก็จะหักลบด้วยสิ่งที่จับต้องไม่ได้ (ความมั่นคงของรากฐานพลัง) แทน นี่คือความอันตรายที่แท้จริงของการต่อต้าน! หากเขาต่อต้านบ่อย ๆ แกนรากฐานที่สร้างมาอย่างยากลำบากอาจพังทลายลงได้
ข้าต้องหาวิธีใช้บันทึกนี้โดยไม่ต้องแลกเปลี่ยนสิ่งใดอีก...
การถอดรหัสวิชาอัสนีมู่ไป๋กลับไปที่ วิชาปราณอัสนี ที่เขาได้รับจากการแลกเปลี่ยนในหุบเขาอัสนีบาต (ตอนที่ 4) เขาตระหนักว่าวิชานี้เป็วิชาที่รุนแรง แต่ ขาดความมั่นคง และ ไม่สมบูรณ์
เขาเปิดหน้าสมุดบันทึกที่บันทึกเคล็ดวิชานี้ไว้
วิชาอัสนีบาตนี้เป็เพียง เศษเสี้ยว ของเคล็ดวิชาเซียนโบราณ หากเ้า้าให้มันสมบูรณ์ และสามารถใช้ในการโจมตีที่ทรงพลังโดยไม่ทำลายเส้นลมปราณของเ้าเอง เ้าต้องใช้ ปราณอัสนีบริสุทธิ์ ในปริมาณมหาศาล เพื่อ ชำระล้าง รากฐานวิชา
มู่ไป๋คิดอย่างรวดเร็ว ปราณอัสนีบริสุทธิ์ คือสิ่งที่หายากที่สุดในโลกมนุษย์ แต่เขานึกถึงสถานที่หนึ่งที่อาจมีมันอยู่: หุบเขาอัสนีบาต ที่เขาทิ้งไว้ข้างหลัง
ข้าต้องกลับไปที่หุบเขาอัสนีบาตเพื่อหาปราณอัสนีบริสุทธิ์!
ความไว้วางใจที่ถูกตอบแทนหลังจากพักฟื้น มู่ไป๋ไปเยี่ยม อาจารย์าุโชิว ที่กำลังฟื้นตัวดีขึ้นจากสมุนไพรศิลาวารี อาจารย์าุโชิวมองมู่ไป๋ด้วยสายตาที่ซับซ้อน
"หลี่ มู่ไป๋" อาจารย์าุโชิวกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "เ้าช่วยชีวิตข้าไว้ถึงสองครั้งแล้ว และสำนักต้องขอบคุณเ้า"
"นั่นคือการชดใช้หนี้บุญคุณ" มู่ไป๋ตอบตามตรรกะ
"ไม่ว่าจะเป็การชดใช้หรืออะไรก็ตาม... เ้าได้พิสูจน์แล้วว่าเ้าไม่ใช่ผู้บ่มเพาะมาร" อาจารย์าุโชิวกล่าว "ข้าได้ตัดสินใจแล้ว สำนักจะมอบสถานะศิษย์หลักให้เ้าเป็การชั่วคราว เพื่อให้เ้าเข้าถึงทรัพยากรบางส่วน และเพื่อปกป้องเ้าจาก สำนักอนธการนรก"
การตัดสินใจนี้ทำให้มู่ไป๋ประหลาดใจ การเป็ศิษย์หลักหมายถึงการเข้าถึง ห้องสมุดวิชาลับ ของสำนัก!
"แต่มีเงื่อนไข" อาจารย์าุโชิวกล่าวต่อ "เ้าต้องใช้ ความรู้เซียน ที่เ้ามี... ช่วยสำนักในการ แก้ไข วิชาพื้นฐานให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น และ... ข้าอยากให้เ้าช่วยสอน เสวี่ย ลั่ว ให้เป็ผู้ปรุงยาที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่นางจะทำได้"
มู่ไป๋มองอาจารย์าุโชิว: ความรู้เพื่อแลกกับทรัพยากรและการปกป้อง นี่คือการแลกเปลี่ยนที่ ยุติธรรม และ ได้ประโยชน์สูงสุด โดยไม่ต้องแลกด้วยคุณธรรม!
มู่ไป๋โค้งคำนับเล็กน้อย "ข้าน้อมรับคำสั่ง"
หลี่ มู่ไป๋ ได้ก้าวเข้าสู่สถานะใหม่ในสำนัก โดยได้รับทั้งอำนาจและพันธะที่ต้องรับผิดชอบ ภายใต้การจับตามองของ ซุน เฉิง และความคาดหวังของ เสวี่ย ลั่ว