บทที่ 11
ระบบร้านค้าความดี
[ ยินดีต้อนรับสู่ร้านค้าความดี ]
มันไม่ใช่ความฝัน.. ซูฉีตกตะลึงเมื่อตนเองนั้นหลุดเข้ามาภายในห้วงภวังค์ปริศนาบางอย่าง ข้อความปรากฏขึ้นด้านหน้าในขณะที่นางใช้ดวงตามองมันยังไม่กระพริบ
“ ไม่ใช่ความฝันจริงๆด้วย? ” หูตามองรอบข้างอย่างตื่นตาตื่นใจ
ตอนนี้นั่งเหมือนลอยอยู่ภายในความมืดมีเพียงแค่ข้อความสีฟ้าที่เป็ตัวอักษรปรากฏอยู่ด้านหน้าเท่านั้นที่ส่องแสงสว่างไสว ซูฉีไม่มั่นใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับตนเองคืออะไร
แต่ที่รู้อย่างเดียวก็คือมันไม่ใช่ความฝัน นางมาเกิดใหม่ภายในร่างกายนี้ ถ้ามันจะมีเื่เหลือเชื่อเกิดขึ้นอีกสักเื่สองเื่มันก็ไม่น่าใแล้ว
“ ระบบร้านค้าความดี? ” ซูฉียกมือขึ้นมาลูบปลายคางแสดงท่าทางขบคิด
ดวงตามองตรงไปด้านหน้ายังไม่กระพริบกำลังตีความความหมายของข้อความที่ปรากฏขึ้น
นางไม่เคยจำได้ว่าภายในนิยายเื่นี้จะมีของแบบนี้อยู่ด้วย ยิ่งมองยิ่งไม่เข้าใจไม่สามารถตีความหมายกับสิ่งที่อยู่ด้านหน้าได้
“ แปลกจังแล้วแบบนี้จะใช้มันยังไงกัน ก่อนหน้านี้จำได้ว่าใช้แต้มความดีอะไรซักอย่างแลกกับพลังิญญา? ”
ในขณะพึมพำกับตนเอง ข้อความอักษรที่ปรากฏอยู่ด้านหน้ามันได้ค่อยค่อยเปลี่ยนไป
[ ระบบร้านค้าความดีสิทธิ์ในการเข้าถึงของท่านมีเพียงแค่การแลกเปลี่ยนพลังิญญา ]
[ ท่านสามารถใช้งานแต้มความดีในการแลกเปลี่ยนพลังิญญาได้ ]
[ โดยแต้มความดีที่จะได้รับมันจะถูกประเมินโดยระบบ ]
[ สัดส่วนในการแลกเปลี่ยนแต้มความดีกับพลังิญญาที่สามารถแลกเปลี่ยนได้จะขึ้นอยู่กับการประเมินของระบบ ]
ตัวอักษรที่ปรากฏอยู่ด้านหน้ามันปรากฏขึ้นมาอย่างชัดเจน
ในตอนนี้สามารถอธิบายได้แล้วข้อสงสัยที่อยู่ภายในใจของนางกระจ่างขึ้นมาทันที
ในที่สุดนางก็เข้าใจ ถึงแม้ว่าจะไม่รู้กับเ้าสิ่งปริศนาที่อยู่ด้านหน้าแต่พอจะเข้าใจในเงื่อนไขในการทำงานของมัน
‘ ก่อนหน้านี้ตัวของเราช่วยเหลือผู้คนเอาไว้ ตอนที่ช่วยเหลือท่านป้าหรือว่าท่านยายบางคนก็มีข้อความแบบนั้นปรากฏขึ้นมา ’
‘ แสดงว่านั่นคือแต้มความดีที่ใช้แลกเปลี่ยนกับพลังิญญาสินะ ’
‘ ของสิ่งนี้มีประโยชน์พลังิญญาถือว่าเป็ของหายากภายในดินแดนแห่งนี้ ’
‘ ไม่เพียงเท่านั้นมันยังใช้ประโยชน์ได้ในอีกหลายหลายด้าน ยอดเยี่ยมถ้ามีระบบนี้ก็แสดงว่าเราจะมีพลังิญญาใช้ไม่จำกัดสินะ ’
ซูฉีเหมือนคิดบางอย่างขึ้นมาได้ สำหรับนางที่เป็คนอ่านนิยายเื่นี้อย่างคลั่งไคล้รู้ดีที่สุดว่าพลังิญญาสำคัญขนาดไหน
ตัวละครภายในเื่ที่ปรากฏกายออกมาคนที่สามารถใช้พลังิญญาได้มีน้อยจนนับนิ้วได้อย่างเช่นนางเอกของนิยายเื่นี้
เยว่หลิน นางเอกของนิยายเื่นี้นางเป็คนที่สามารถใช้พลังิญญาได้มีพร์มาั้แ่กำเนิด
เพราะแบบนั้นนางเลยเป็ตัวตนที่สำคัญมีแต่ผู้คนให้ความสำคัญกับนาง
จึงกล่าวได้ว่าพลังิญญาถือว่าเป็ของล้ำค่าภายในดินแดนแห่งนี้ มันยังสามารถใช้ประโยชน์ได้หลายอย่างไม่ว่าจะเป็การบรรเทาาแหรือแม้กระทั่งการสร้างสรรค์ของวิเศษ
ทุกอย่างล้วนแล้วสามารถทำได้ทั้งหมด ตัวตนของผู้วิเศษที่สามารถใช้พลังิญญาได้มีค่าไม่ได้แตกต่างจากเทพเซียนเลย
“ ์ยังไม่ทิ้งข้า!!! ” ซูฉีะโลั่นภายในห้วงภวังค์ความคิดของตน
ในตอนแรกคิดว่า์เฮงซวยจะส่งตนเองมาอยู่ภายในร่างกายของนางร้ายที่ตัวเองเกลียดชั่งโดยที่ไม่มีอะไรตอบแทนแล้ว
อย่างน้อยมันเองก็มีร้านค้าความดีที่อยู่ด้านหน้า เ้าของสิ่งนี้สามารถแลกเปลี่ยนพลังิญญาได้พลังิญญามีค่าเทียบเท่าทองคำ
นางสามารถใช้ประโยชน์กับเ้าร้านค้าความดีนี้ได้ในหลากหลายด้าน เพียงแค่คิดก็รู้สึกตนสบายขึ้นทันที
“ ฮ่าๆๆๆๆ ” ซูฉีหัวเราะราวคนเสียสติ นางกำลังดีใจกับสิ่งที่ได้รับ
…
ดวงตาทั้งสองข้างค่อยค่อยเปิดขึ้นมาอย่างช้าๆ เมื่อเปลือกตาที่พับปิดไปเป็เวลานานเปิดขึ้นมุมปากสีแดงของหญิงสาวที่นั่งสมาธิอยู่ภายในห้องนอนยกยิ้มขึ้น
ซูฉีหลุดออกมาจากห้วงภวังค์ความคิดของตนหลังจากที่ได้รู้ความลับบางอย่าง
ใบหน้าของนางเปี่ยมล้นไปด้วยความปิติ ตอนนี้มีอะไรจะดีใช้ไปกว่าที่หนังได้รู้ความลับของตนเอง
ในที่สุดเื่ที่นางสงสัยมาโดยตลอดกลับภาพความทรงจำที่ปรากฏขึ้นภายในหัวมันก็กระจ่างแล้ว
ที่แท้แล้วมันคือของวิเศษที่สามารถทำให้นางแลกเปลี่ยนพลังิญญาได้
ซูฉีเคยเห็นนางเอกในนิยายเื่นี้ใช้พลังิญญาในการทำอะไรหลายอย่าง เพราะแบบนั้นหลังจึงรู้ดีว่าพลังิญญานี้มีประโยชน์อย่างไรก็ตามสามารถเอาไปทำอะไรได้บ้าง
ซูฉีะโขึ้นหวังจะทดลองบางอย่าง นางสาวเท้าวิ่งตรงออกไปด้านนอกอย่างรวดเร็ว
เมื่อวิ่งตรงออกมาตรงถนนด้านนอกดวงตามองซ้ายขวาพยายามมองหาบางอย่าง หลังจากมองหาอยู่สักพักพบเจอท่านชายผู้หนึ่งกำลังเดินเซไปเซมา
ท่านยายผู้นี้ร่างกายอ่อนแอ นางมักใช้เส้นทางนี้ในการเดินทางทางกลับบ้านของตน
ซูฉีเข้าไปพยุงนางเอาไว้ในทันที “ ข้าช่วยนะเ้าคะ!! ”
“ โอ้!!! คุณหนูน้อยขอบใจมาก… ” ท่านยายแสดงรอยยิ้มรับ ซูฉีก็ยิ้มรับกลับไป
ทันใดนั้นภายในหัวปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง
[ ช่วยเหลือหญิงชราได้รับแต้มความดีหนึ่งแต้ม ]
เป็อย่างที่นางคิดจริงๆด้วย เพียงแค่ช่วยเหลือผู้อื่นนางก็จะได้รับแต้มความดี แต้มความดีนั้นนำเอามาแลกพลังิญญาไปใช้ประโยชน์
ซูฉียกยิ้มนางกำลังฉีกยิ้มด้วยความดีใจ
…
วันถัดมา
ร่างกายของซูฉีหายจากความเหนื่อยล้าแล้ว นางตั้งใจจะเดินทางไปพบลี่ถัง โรงหมอที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองห่างจากบ้านพักของนางประมาณหนึ่ง
ภายในเมืองแห่งนี้เป็เมืองชายแดน แต่ว่ามันก็ไม่ได้ห่างไกลความเจริญขณะที่จะไม่มีสิ่งที่เรียกว่าโรงหมอ
โรงหมอตั้งอยู่ใจกลางเมืองมันตั้งอยู่บนถนนเส้นใหญ่ภายในสถานที่แห่งนี้ได้รับการสนับสนุนจากขุนนางผู้ที่บริหารเมือง
มันเป็เหมือนกับลงหมอนที่จัดตั้งขึ้นมาให้พวกผู้คนภายในเมืองได้มารักษาอาการาเ็ของตนเอง
เพราะว่าเมืองแห่งนี้มันเกิดาอยู่บ่อยครั้งมันเลยมีการจัดตั้งโรงหมอส่วนกลางแบบนี้ขึ้นมาเพื่อรักษาผู้คน
ลี่ถังก็พักรักษาตัวอยู่ที่โรงหมอแห่งนี้ ซูฉีเดินทางมาถึงลงมอแห่งนี้พบเจอผู้คนมากมาย
คนที่าเ็จากาที่เพิ่งผ่านพ้นมาไม่ได้มีเพียงแค่บ่าวรับใช้คนสนิทของนางเท่านั้น
แต่ว่ามีผู้คนอีกมากมายที่ได้รับผลกระทบจากาที่เกิดขึ้น ซูฉีถือโอกาสเดินเข้าไปบริเวณด้านใน ด้านในโรงหมอเป็ห้องโถงขนาดใหญ่มีเตียงแยกย่อยอยู่ตามส่วนต่างๆ
เมื่อเข้ามาถึงก็มองเห็นพวกผู้คนมากมายอยู่บริเวณรอบรอบ เตรียมผู้ป่วยนับร้อยเตียงมีผู้คนที่าเ็จากามากมายกว่าที่น้องคิดเอาไว้
“ มีคนาเ็มากขนาดนี้เลยอย่างนั้นหรอ าเกิดขึ้นแต่ละครั้ง หนักหนากว่าที่คิดจริงๆด้วย ”
เหล่าผู้คนาเ็ล้มตายมากมาย ดวงตาของนางมองไปรอบๆ ในตอนนี้พบเห็นร่างของผู้ป่วยที่นอนร้องโอดครวญ มองดูแล้วช่างน่าเวทนา
ซูฉีมองอยู่สักพักก่อนที่นางนั้นจะเดินไปตามหาบ่าวรับใช้คนสนิทของตนเอง
เดินหาอยู่หลายเตียงในที่สุดก็พบลี่ถัง
นางถูกแยกมาอยู่ภายในคนไข้ฝั่งสตรีอีกห้องนึง ภายในโรงหมอแห่งนี้แบ่งห้องถุงใหญ่เป็สองห้องเป็บุรุษและสตรี
ดูเหมือนว่าาที่เกิดขึ้นผู้คนส่วนใหญ่ภายในเมืองแห่งนี้ฉันรู้ดีอยู่แล้วว่าผู้ป่วยจะมีคนาเ็มากขนาดไหนเลยทำห้องโถงแห่งนี้เอาไว้กว้างขวางและแบ่งแยกถึงสองห้อง
“ คุณหนูเ้าคะ~ ” เสียงเรียกของบ่าวรับใช้คนสนิทที่นอนาเ็อยู่ที่เตียงร้องเรียก
ซูฉีแสดงแววตาที่เต็มไปด้วยความเ็ปนางยื่นมือออกไปััลงที่ฝ่ามือของลี่ถัง “ เป็อย่างไรบ้าง? ”
“ บ่าวดีขึ้นมากแล้วเ้าค่ะ มองเห็นคุณหนูปลอดภัยเช่นนี้บ่าวดีใจยิ่งนัก ” นางแสดงรอยยิ้มอันเปี่ยมสุขเว้นวรรคการมองเห็นผู้เป็นายของตนเองปลอดภัยเช่นนี้ภายในใจของบ่าวรับใช้ผู้นี้ถูกเติมเต็ม
แม้ว่านายหญิงชื่อจะเคยมาเยี่ยมนางแล้วบอกว่าคุณหนูของนางไม่เป็อะไรมากแต่นางเองก็ยังไม่ไว้วางใจ จนตอนนี้มามองเห็นคุณหนูของตนมาเยี่ยมนางรู้สึกเบาใจได้ทันทีเห็นคุณหนูของนางปลอดภัย
“ ข้าคงต้องไปถามท่านหมอแล้วว่าอีกนานเท่าไหร่เ้าจะหาย ”
“ สถานที่แห่งนี้หดหู่ยิ่งนักมีแต่ผู้คนที่ล้มตายมากมาย เ้านอนอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้ฟังเสียงร้องโอดครวญพวกนั้นทั้งวันคงจะรู้สึกหมดกำลังใจสินะ ” ซูฉีรู้ดี ในสถานที่แห่งนี้มีแต่เสียงร้องโอดครวญอันเ็ปของผู้คน
ผู้ป่วยที่พักอาศัยอยู่ภายในนี้ย่อมรู้สึกหดหู่ หลังจากนั้นนางเดินทางไปถามท่านหมอผู้ดูแลว่าจะนำเอาบ่าวรับใช้ของตนเองกลับไปได้เมื่อไหร่
ดียิ่งนักาแของลี่ถัง หายดีรวดเร็วกว่าที่คิดเอาไว้อาจจะเป็เพราะว่าได้พลังิญญาเข้ารักษา
มันเลยทำให้นางมีการฟื้นฟูร่างกายที่รวดเร็วกว่าทั่วไปเว้นวรรคในยามนี้แม้ว่าจะยังไม่หายดีแต่ว่าหนังก็สามารถขยับเขยื้อนร่างกายได้แล้ว
เพราะแบบนั้นท่านหมอจึงอนุญาตให้นางเดินทางกลับไปพักผ่อนที่บ้านได้ ซูฉีไม่รีรอนำบ่าวรับใช้ของตนเองกลับไปพักผ่อนที่บ้านเพราะอย่างไรก็น่าจะดีกว่าที่แห่งนี้
สองวันถัดมา
ซูฉีปรากฏความคิดใช้ประโยชน์กับพลังิญญาของตนเองขึ้นมาได้
จบบท