วันต่อมาฉันรีบไปโรงเรียนทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้พ่อทักขึ้นมาเมื่อฉันไปถึงก็แปลกใจเล็กน้อยที่เห็นเ้าชายมาก่อนเมื่อฉันหันไปมองนาฬิกาก็เข้าใจได้ทันที อา ฉันมาช้ากว่าปกตินี้เอง
เป็เพราะเหนื่อยหรือเปล่านะถึงตื่นสายไปด้วยคิดไปเองหรือเปล่านะ ว่าเ้าจ้องฉันทุกฝีก้าวเลยส่วนสีหน้าก็ทั้งเครียดทั้งกังวล...จะทำหน้าแบบไหนก็เลือกสักอย่างสิเฮ้ยนี้อย่าบอกนะว่ามองหาฉันตลอดเลยน่ะ
“วันนี้มาช้านะ เป็อะไรหรือเปล่า”
“เปล่า เมื่อวานเราไปเที่ยวกันแล้วกลับดึกก็แค่นั่นแหละ”
“งั้นหรอ...คิดว่ามีเื่กันซะอีก อืม ดีแล้วล่ะ”
...หลอกง่ายจริงๆ แล้วฉันก็นั่งแล้วฟุบหลับไปกับโต๊ะฉันตื่นขึ้นมาอีกทีตอนอาจารย์เข้ามาพอดีจากนั้นฉันก็พยายามเลี่ยงที่จะคุยกับเ้าชาย
เวลาคุยกันฉันก็ตอบแค่ อืมอา อือ แค่นั้นแล้วไม่พูดอะไรมากกว่านั้น ในตอนเที่ยงเ้าชายก็เอาข้าวมาปกติแต่รอบนี้ฉันหยิบของตัวเองแล้วเดินหนีออกจากห้องไป
สังเกตเห็นพวกไทยะหัวเราะไล่หลังมาด้วยน่ารำคาญจริงๆ ฉันเดินหาที่เงียบๆจนหยุดอยู่ที่ประตูทางเข้าดาดฟ้าซึ่งล็อกไว้จึงทำให้ไม่มีคนผ่านมา
ถึงเวลาก็กลับไปที่ห้องและฟุบหลับรออาจารย์เข้ามาเป็แบบนี้ผ่านไป 3 วัน เหมือนไอริจะสังเกตเห็นความผิดปกติของฉันแล้ว
วันนี้ฉันก็แยกตัวออกมาคนเดียวเหมือนเดิมเว้นแต่เสียงเรียกอย่างกะทันหันจากด้านหลังของฉัน
“อันนะ!!”
“!!”
ฉันสำลักข้าวที่กินอยู่เพราะโดนเรียกอย่างเสียงดังก่อนจะรีบคว้าน้ำขึ้นมากินทันที แล้วค่อยๆ หายใจเข้าออกเป็จังหวะ
“หวา ปะ- เป็อะไรไหม”
“ทำไมจู่ๆ ถึงโผล่มาแบบนี้ล่ะ”
“พอดีว่าอยากให้ใน่ะ”
“...ถ้างั้นควรเป็เวลาอื่นไม่ใช่ตอนกินข้าวนะ”
“โทษทีๆ”
ฉันทำสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อยก่อนจะมองไปที่ไอริซึ่งยังคงยิ้มอย่างร่าเริงไม่เปลี่ยนแปลงและหยิบน้ำขึ้นมาดื่มอีกรอบ
“แล้วมีอะไรล่ะ”
“ก็เธอดูเหงาฉันเลยจะมาอยู่ด้วยเป็เพื่อนไง”
“เหงา? ฉันก็เป็แบบนี้มาตลอด”
“จะจริงหรอ เห็นก่อนหน้านี้อยู่กับเ้าชายก็ดูสนุกสนานดีหนิ”
คราวนี้ฉันก็สำลักน้ำที่ดื่มอยู่แทน...พูดอะไรของเธอออกมากันน่าปวดหัวจะตาย จะไปสนุกได้ยังไงกัน
ในตอนที่ฉันขยับขาเพื่อนไม่ให้น้ำหกโดนแผลนั้นเองแผลที่ใช้กระโปรงบังไว้ก็โผล่ออกมาหน่อยหนึ่ง ซึ่งตาของไอริก็จ้องไปที่มันอยู่ฉันจึงรีบใช้มือดึงมาปิดอีกรอบ
“เมื่อกี้...ผ้าพันแผลงั้นหรอ”
“...คิดไปเองน่า”
“ไม่ เมื่อกี้ฉันเห็นจริงๆ นะ จะบอกดีๆหรือว่าจะให้ฉันเปิดดู!”
“ดะ เดียวอย่ามาเปิดกระโปรงคนอื่นแบบนี้สิเฮ้ย”
ไอริพยายามใช้มือเปิดกระโปรงของฉันขึ้นฉันที่ลนลานเล็กน้อยก็ใช้มือดันกระโปรงกลับไปปิดไว้ แล้วจู่ๆไอริก็ลื่นและล้มทับขาของฉัน
“โอ๊ยๆ”
“อ๊ะ โทษที...มะ- มีแผลจริงด้วยหนิ แถมยังเืออกด้วยไปห้องพยาบาลไหม”
“ไม่ต้อง แผลแค่นี้ฉันไม่ตายหรอกน่าอย่าให้เป็เื่ใหญ่เลย”
“งั้น...”
“ในกระเป๋าฉันมีอุปกรณ์ทำแผลอยู่ไปเอาให้หน่อยสิฉันจะไปล้างแผลที่ห้องน้ำ”
“เข้าใจแล้ว”
ไอริพูดแล้วรีบวิ่งออกไปฉันถอนหายใจเล็กน้อยและมองแผลที่มีเืค่อยๆ ซึมออกมา เฮ้อแผลเปิดจนได้แฮะ
ฉันลุกขึ้นแล้วเดินออกไปห้องน้ำโดยพยายามไม่ให้เืที่ไหลหยดไปเปื้อนที่พื้นโชคดีที่ห้องน้ำอยู่ใกล้ๆ ล่ะนะ
“ว้า เละเลยแฮะ”
ฉันเข้าไปในห้องหนึ่งแล้วเปิดแผลมาดูพลางใช้ทิชชูชุบน้ำและเช็ดเืออกไม่นานนักก็มีเสียงฝีคนวิ่งเข้ามาในห้องน้ำ
“อันนะ อยู่ไหนน่ะ”
“ฉันอยู่ในห้องนี้”
ฉันพูดพลางเปิดประตูให้ไอริเข้ามาในตอนที่ฉันจะรับของในมือเธอมา ไอริก็ดึงออกแล้วนั่งลงทำให้ฉันแทน เหทำคล่องน่าดูเลยหนิ
“แผลใหญ่ขนาดนี้ไปโดนอะไรมากันแน่”
“ช่างฉันเถอะน่า”
“…”
ไอริเงียบใส่ฉันถ้าสังเกตดีๆเธอกำลังกลัวอยู่ ทั้งมือที่สั่นเทา ดวงที่เบิกกว้าง เหงื่อที่ไหลออกเต็มหน้าพร้อมทั้งหอบหายใจถี่ แต่ก็กดเอาไว้แล้วทำแผลให้ฉันจนเสร็จ
“ทำเก่งน่าดูเลยแฮะ ทำบ่อยหรอ”
“เปล่า สัตว์เทพของฉันบอกวิธีทำเรื่อยๆ น่ะ”
“งั้นหรอ”
“แล้วไปโดนอะไรมา”
“ตื๊อจริงนะ”
“แน่สิมันดูไม่เหมือนอุบัติเหตุ มันเหมือน...เวทมนตร์?!!”
ไอริพูดออกมาพร้อมทั้งทำสีหน้าตกตะลึงพวกสัตว์เทพที่อยู่มานานแล้วรู้มากจริงแฮะ แค่เห็นแผลก็รู้แล้วว่าโดนอะไรมาฉันฝืนยิ้มออกมาอย่างร่าเริง
“โดนจับได้ซะแล้วหรอเนี่ย”
“ถ้าจริงก็ไม่ใช่เื่ล้อเล่นแล้วนะโดนหาเื่แล้วถูกทำร้ายหรอ”
“โอ้ ฉลาดหนิ”
“แน่อยู่แล้ว เฮ้ย”
บ้ายอจริงๆ แฮะฉันหัวเราะเล็กน้อยแต่ใบหน้าของไอรินั้นไม่ได้หัวเราะตามฉัน เธอทำสีหน้าโกรธจัดในมือก็กำหมัดไว้แน่นแล้วเดินหันหลังออกไป
“ไปเอาคืนมันกัน ฉันจะช่วยเอง”
ฉันลุกขึ้นแล้วคว้ามือของไอริเอาไว้และจ้องไปที่ตาของเธอแล้วส่ายหน้าเล็กน้อย ไอริก็หันมามองด้วยสายตาเคืองๆ
“พวกนั้นมีกัน 5 คนนะ”
“ห๊ะ...รุมคนที่ใช้เวทมนตร์ไม่ได้แค่คนเดียวอะนะ”
“อา เพราะงั้นอย่าหาเื่ใส่ตัวเลย”
“...ถ้างั้นก็ฟ้องอาจารย์กัน มันผิดกฎหมายนะ”
“มีหลักฐานหรอ”
“...”
“ขอบคุณที่หวังดีนะ แต่ไม่เป็ไร”
“ถ้างั้นก็ตามใจ”
ไอริถอนหายใจเบาๆแล้วดึงแขนออกจากมือฉันแล้วเธอก็จ้องมาที่ฉันแล้วก็พูดออกมาด้วยสีหน้าเอือมระอาเล็กน้อย
“เพราะงั้นเธอถึงหลบหน้าเ้าชายงั้นหรอ”
“อา แบบนี้ฉันจะปลอดภัยกว่า”
“หรอ”
“กลับกันเถอะ ใกล้ถึงเวลาเรียนแล้ว”
“อืม”
ฉันพูดตัดบทแล้วรีบเดินออกจากห้องน้ำไปทันทีเมื่อถึงในห้องเ้าชายก็มองฉันด้วยสีหน้าเป็กังวลวันต่อมาฉันก็แยกออกมาอยู่คนเดียวเหมือนเดิม วันนี้ไอริไม่มาแฮะ เอาเถอะฉันนั่งไปเรื่อยๆ จนใกล้ถึงเวลาเรียน
ฉันก็เก็บของแล้วเตรียมจะลุกกลับห้องในตอนนั้นเองฉันก็ได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ เหมือนคนวิ่งตรงมาที่ฉันและมีเสียงะโขึ้น
“นี่เธอ!!”
สิ่งที่ฉันเห็นคือร่างของชายที่ฉันเริ่มคุ้นเคยกับเขาทีละนิดกำลังหยุดยืนพิงบันไดแล้วก็หอบหายใจด้วยความเหนื่อย เขาคือเ้าชายนั่นเอง
389
