The Dark Ages

ภานุที่ตื่นเต้นอยู่กับการได้รับทักษะใหม่ได้ดึงตัวเองให้หลุดออกจากภวังค์ทันที เนื่องจากอาจารย์ลีน่าตอนนี้ได้มายืนอยู่เบื้องหน้าเขาแล้ว

“อึก! ” ชายหนุ่มเผลอกลืนน้ำลายเมื่อสายตาเหลือบไปมองรูปร่างอันสมบูรณ์แบบของอาจารย์สาวเบื้องหน้า อย่างไรก็ตามเมื่อเห็นสายตาที่เอาเรื่องของอีกฝ่ายชายหนุ่มรีบหยุดและหันไปมองด้านข้างทันที

“ตูม! ”

อาจารย์ลีน่าได้โยนบางอย่างลงพื้นบริเวณใต้เท้าของชายหนุ่ม ภานุรีบหันกลับมามองมันทันที และพบว่ามันเป็นเซตชุดเกราะสำหรับใช้ในการฝึกฝน น้ำหนักของมันทั้งชุดรวมกันน่าจะเกือบๆ สองร้อยกิโล

“เธอต้องใส่พวกมันและวิ่งรอบสนามแปดสิบรอบ! วิ่งจนกว่าจะครบ ถ้าไม่ครบไม่ต้องกลับบ้าน! ”

อาจารย์ลีน่ากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงค่อนข้างดังแม้แต่นักเรียนที่วิ่งวอร์มกันอยู่ในสนามต่างก็ร้องออกมาด้วยความตกใจ เห็นได้ชัดว่าอาจารย์ลีน่านั้นตั้งใจจะฆ่าภานุทางอ้อมโดยทำให้ชายหนุ่มได้เหนื่อยตาย อย่างไรก็ตามแม้คนอื่นนั้นจะหวาดกลัวกับการลงโทษเช่นนี้ แต่สำหรับภานุแล้วมันไม่มีสิ่งใดเลย

เมื่อสิ้นประโยคของอาจารย์ลีน่า ภานุก็ได้หยิบชุดเกราะขึ้นมาโดยใช้เพียงมือเดียวเท่านั้นก่อนที่จะลองเหวี่ยงมันดูและพบว่าน้ำหนักของมันนั้นแทบจะไม่สร้างปัญหาใดๆ ให้เขาเลยสักนิด ภาพที่ชายหนุ่มที่ดูบอบบางกำลังเหวี่ยงชุดเกราะที่มีน้ำหนักกว่าสองร้อยกิโลนั้นเป็นใครก็ต้องตกตะลึงไม่เว้นแม้แต่อาจารย์ลีน่า

‘เป็นทักษะที่สุดยอดจริงๆ เราไม่มีปัญหาอะไรเลยแม้จะแบกของที่หนักกว่าชุดเกราะนี้สองเท่า!’

ภานุบ่นในพร้อมกับยิ้มขึ้นก่อนที่จะรีบสวมชุดเกราะ แม้ว่าเมื่อชายหนุ่มสวมมันจะทำให้รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย ก็ก็นับว่าไม่มีอะไรเลยหากตัดความอึดอัดนั้นออกไป

“พลังของมดนี่มันสุดยอดจริงๆ ถ้าฉันลองกินนกดูฉันจะบิดได้เหมือนพวกมันไหมนะ? ”

อยู่ๆ ภานุก็นึกเรื่องสนุกๆ ขึ้นมาได้ ในขณะที่ชายหนุ่มออกวิ่งความเร็วในการออกวิ่งของภานุนั้นดูปกติอย่างมาก ในตอนแรกลีน่าคิดว่าชายหนุ่มร่างเล็กอย่างภานุจะวิ่งเพียงสามรอบและหมดแรงไป แต่จินตนาการของเธอก็ได้พังลงไปในพริบตา เมื่อภานุสามารถสวมเกราะเหล็กและวิ่งรอบสนามไปกว่าสิบรอบโดยที่ไม่มีทีท่าว่าจะเหนื่อยหรือหยุดพักเลยแม้แต่นิดเดียว

ยิ่งผ่านไปหลายรอบมากเท่าไหร่ภานุก็ยิ่งรู้สึกคึกคะนองขึ้นมากเท่านั้น ชายหนุ่มเร่งความเร็วขึ้นเพื่อต้องการจะทดสอบขีดจำกัดของคนเอง เขาได้พบว่าแม้ตัวเองนั้นจะอึดและพละกำลังมากขึ้นแต่ความเร็วในการวิ่งก็ยังไม่พัฒนาขึ้นมันยังคงเท่าเดิม แต่ก็นับกว่าคนอื่นที่วิ่งผ่านไปแล้วยี่สิบรอบ

กลุ่มนักเรียนทั้งเพื่อนร่วมชั้นและคนที่ไม่รู้จักภานุต่างมองมาที่ชายหนุ่มด้วยความประหลาดใจอย่างถึงที่สุด ในขณะเดียวกันคนที่ถูกชายหนุ่มสวมเกราะหนักวิ่งแซงไปนั้นยังรู้สึกหมดหวัง

“ไอบ้านั่นมันเป็นใครกัน? ”

ชายหนุ่มผิวคล้ำกล่าวถามเพื่อนๆ ที่วิ่งตามมาข้างๆ พวกมันเป็นกลุ่มแรกที่สามารถวิ่งรอบสนามครบสี่สิบรอบโดยที่ท่าทางของมันนั้นไม่ได้มีความเหนื่อยเลยแม้แต่น้อย

“มันชื่อภานุ ไม่ได้โดดเด่นอะไร ไม่เป็นที่น่าจับตามองเท่าไหร่ แต่วันนี้มันประหลาดจริงๆ”

ชายสวมแว่นเดินเข้ามาพร้อมกับบอกข้อมูล นักเรียนกลุ่มนี้นั้นถูกเรียนกลุ่มยอดมนุษย์ในโรงเรียนฝึกฝนทหารแห่งนี้ หัวหน้ากลุ่มที่เอ่ยถามข้อมูลของภานุนั้นมีชื่อว่าเร็ม มันเป็นนักเรียนที่มีผลการสอบสูงที่สุด ที่สำคัญมันยังเป็นผู้ฝึกตนที่บ่มเพาะตนจนบรรลุระดับที่หนึ่งของการบ่มเพาะได้ในขณะที่คนอื่นๆ นั้นแม้แต่ระดับหนึ่งยังไปไม่ถึง

การกระทำที่เกินหน้าเกินตาของภานุนั้นทำให้มันรู้สึกหงุดหงิดอย่างมาก ลำพังมันคิดว่าการที่มันวิ่งเสร็จเป็นคนแรกจะได้รับความชื่นชมจากอาจารย์สุดสวยอย่างลีน่า แต่อาจารย์ลีน่ากลับไม่ได้สนใจมันแม้แต่นิดเดียว กับหันไปสนใจไอหนุ่มใส่ชุดเกราะนั่น

“ภานุงั้นเหรอ? น่าสนใจดี หวังว่าพวกเราจะได้ทำความรู้จักกับมันในไม่ช้า หึๆ”

เร็มกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนที่จะแสดงรอยยิ้มที่ชั่วร้ายออกมา กลุ่มของเร็มนั้นมีรวมมันก็มีเพียงสามคนเท่านั้น พวกมันมักจะรังแกคนอื่นเสมอโดยใช้พลังที่แข็งแกร่งของตนเองกดขี่ผู้อ่อนแอกว่า และตอนนี้เป้าหมายของพวกมันก็คือภานุนั่นเอง

ภานุใช้เวลาวิ่งค่อนข้างนาน เมื่อคนอื่นๆ วิ่งกันเสร็จแล้วก็เหลือเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่ยังวิ่งไม่เสร็จซึ่งเขาต้องวิ่งอีกกว่ายี่สิบรอบจึงจะครบแปดสิบรอบความเร็วระดับนี้นับว่าน่าประทับใจแล้ว นักเรียนคนอื่นๆ ได้เคลื่อนย้ายไปโรงอาหารหลังจากวิ่งเสร็จ โดยที่ภานุนั้นโชคร้าย เขาคิดว่าตนเองคงต้องอดข้าวเที่ยงเสียแล้ว เพราะต่อให้เขาวิ่งเสร็จและไปโรงอาหารตอนนี้ อาหารก็คงจะหมดแล้ว

ในสนามฝึกซ้อมตอนนี้เหลือเพียงแค่ภานุและอาจารย์ลีน่าที่เฝ้ามองอยู่ห่างๆ ออกไปเท่านั้น และแล้วในที่สุดภานุก็สามารถวิ่งจนครบรอบที่กำหนดเอาไว้ ชายหนุ่มรีบถอดชุดเกราะออกและโยนมันทิ้งทันทีก่อนที่จะหายใจหนักขึ้นเล็กน้อย

“โคร่กกกก…”

เสียงท้องของชายหนุ่มร้องดังอย่างมากไม่ต้องสงสัยเลยว่าตอนนี้นั้นความอยากอาหารของเขาได้ขึ้นไปอยู่บนจุดสูงสุดและยากที่จะลงมาได้หากไม่ได้กินอาหารอะไร

“รับนี่ไป! ”

อาจารย์ลีน่าส่งห่อบางอย่างให้แก่ภานุโดยการโยน ซึ่งภานุก็ได้รับมันเอาไว้หลังจากที่เขาสำรวจมันดูและรู้ว่ามันเป็นอาหารแห้งเขาก็ดีใจเป็นอย่างมาก

“ขอบคุณครับอาจารย์ลีน่า! ”

ภานุรู้สึกขอบคุณเป็นอย่างมาก แม้ว่าตอนนี้เขาจะมีความอึดและพละกำลังที่มากมาย แต่เรื่องที่เขายังต้องกินต้องดื่มนั้นก็หลีกเลี่ยงไม่ได้

“ตอนบ่ายอย่าลืมมาเข้าฝึกด้วย ถ้าร่างกายของเธอมีอะไรผิดปกติก็รีบไปห้องพยาบาลซะ! ”

อาจารย์ลีน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาก่อนที่จะเดินจากไป ซึ่งภานุเฝ้ามองเธอจนเธอหายไปจากสายตา

“ช่างเป็นผู้หญิงที่สวยและมีเสน่ห์เหลือล้นจริงๆ แต่น่าเสียดายที่เธอเย็นชาเกินไปหน่อย เห้อ…”