ฤทธาสยบฟ้า ใต้หล้าเหนือพันธนาการ [จบ]

        ตูม!

        โซ่เหล็กสีทองดั่งโซ่เทพลากยาวเป็นเงาดำในอากาศ ทุบลงที่ตำแหน่งที่ฉู่เหินยืนอยู่เมื่อวินาทีที่แล้วอย่างหนักหน่วง

        แรงสั่นสะเทือนรุนแรงแผ่กระจายไปใต้เท้าทุกผู้ทุกนาม ฝุ่นดินปละปลิวเศษหินกระจุยกระจาย รอยร้าวลึกนับไม่ถ้วนลุกลามไปทั่วสารทิศราวกับใยแมงมุม

        รอยร้าวมืดยืดยาวไปถึงเจ็ดแปดเมตร

        “เฮือก...”

        เพียงเห็นภาพนั้น คนมากมายโดยรอบก็แทบหยุดหายใจ

        พลังของเหรินเหว่ยช่างแข็งแกร่งยิ่ง แค่พลังการโจมตีในครั้งนี้ก็คงมากพอทุบมหาปีศาจขั้นสี่ขั้นห้าตนหนึ่งให้แหลกเป็นเศษเนื้อได้

        เห็นคลื่นลูกหลงของปราณหยวนแท้ที่แตกซ่านอย่างแกร่งกร้าวแล้ว ซ่งเฉิงเลี่ยมู่เฟิง หลี่ฮุยเย่ และบรรดาศิษย์อาจารย์สำนักดาราสวรรค์ก็อดเป็นห่วงความปลอดภัยของฉู่เหินอีกไม่ได้

        เห็นได้ชัดว่าเหรินเหว่ยคิดจะฆ่าเขาจริง

        “ฮะ หนีเร็วดีแท้...” เหรินเหว่ยหัวเราะเยาะดูถูก

        ฉู่เหินดวงตาเรืองแสงหนาว ตอกกลับเย็นชา “อีกสองท่า”

        “นั่นก็มากพอให้ฆ่าเจ้าได้แล้ว”

        ตูม!

        เหรินเหว่ยระเบิดพลานุภาพปราณน่าครั่นคร้ามดั่งคลื่นทะเลอากาศธาตุบังเกิดเสียงคลื่นกู่ร้องรุนแรง โซ่เหล็กทองสี่สายทะยานร่ายรำโซ่ที่อาบเคลือบด้วยแสงสีทองอร่ามทั้งเส้นดูราวกับหยิบฉวยเอาแก่นแสงตะวันมาก็มิปาน

        ฟิ้ว

        ชั่วพริบตา ตรวนเหล็กสี่เส้นวาดผ่านอากาศสองเส้นในนั้นฟาดกระหนาบเข้าหาฉู่เหินจากซ้ายและขวา

        บุกเร็วแรงดุร้าย ดุจดั่งสายฟ้าแลบ!

        พลานุภาพผ่าสายลมเล่ห์ผีร้ายกรีดร้อง

        ผู้ชมหน้าถอดสีพลังระดับเชื่อมหยวนขั้นสามอย่างฉู่เหินไม่มีทางต้านการตีกระหนาบจากซ้ายขวาเช่นนี้ได้แน่

        กึงๆ

        ทว่า ทันใดนั้นเองที่แสงเร้นลับประหลาดล้ำเผยโฉมจากกายฉู่เหินอย่างเงียบงันพลังหยวนแท้ที่พันรอบกายเขาเริ่มมีแสงสีม่วงงามพิศวงแทรก

        ฉู่เหินเพ่งมอง ส่วนลึกของนัยน์ตาดำขลับสุดหยั่งถึงทอแสงสีม่วงอ่อนจาง

        ฟึ่บ!

        ฉู่เหินออกแรงขากระโจนขึ้นฟ้าอย่างเร็วรี่ แล้วแวบวาบไปถึงกลางอากาศสูงจากพื้นดินสองเมตรอย่างคล่องแคล่ว

        ปึ้ง!

        โซ่เหล็กเย็นเฉียบที่จู่โจมจากซ้ายขวาวาดผ่านใต้เท้าฉู่เหินไปกระทบเข้าหากันเป็นกากบาท

        หยวนแท้ประสานงา ประกายไฟสาดกระเซ็น!

        กระแสปราณแตกซ่านถ่ายเทอยู่ใต้ร่างฉู่เหิน กระนั้นการบุกอีกครั้งของเหรินเหว่ยก็ไล่ตามมาติดๆ

        “ฮะๆ เจ้าโง่เอ๊ย ดูซิจะหนีกลางอากาศได้อย่างไร”

        เหรินเหว่ยจงใจใช้โซ่สองเส้นตีกระหนาบข้างเพื่อจะบีบฉู่เหินให้เหาะขึ้นฟ้าและคนที่อยู่ในสภาพแขวนลอยกลางอากาศไม่มีที่ให้ยืมแรงก็แทบจะกลายเป็นเป้าให้ศัตรูโจมตีได้เลย

        ฟิ้ว

        สิ้นคำ โซ่เส้นที่สามก็ลากเป็นกระแสอากาศไพศาลพลังที่รุกล้ำมาช่างน่าพรั่นพรึงราวหางมังกรที่ส่ายไปมา หากถูกเข้าไปกระดูกทั้งร่างมีหวังได้แหลกเละป่นปี้

        “ตายเสียเถอะ!” เหรินเหว่ยเหยียดยิ้มเย็นชั่วร้าย

        “ฮึ เจ้าจะดีใจเร็วเกินไปหน่อยแล้วกระมัง”

        เคร้ง!!!

        เสียงโลหะสั่นไหวดังที่ข้างหูทุกคนในที่นั้น แสงขาวสว่างวาบ ฝ่ามือของฉู่เหินปรากฏหอกเล่มยาวสีทองเข้มสลักลวดลายดำสนิท

        แสงสีดำทั้งดุร้ายและเบ็ดเสร็จเด็ดขาดไต่ขึ้นตัวหอกคลื่นพลังงานคะนองศึกประหนึ่งเปลวอัคคีทมิฬครอบงำอยู่เบื้องบน

        “ทลาย!”

        ฉู่เหินตวาดแล้วพุ่งหอกพิชิตมารออกไป ปลายหอกเริงแสงสีดำฉีกกระชากอากาศธาตุนำพาพลังปลิดวิญญาณผลาญล้างเข้าหาตรวนเหล็กที่ลอยปรี่เข้ามา

        “พลังหยวนแท้เบ็ดเสร็จมาก...” คนข้างสนามหลุดปากออกมา

        เหอชิงหยวน เปียนหง อู่เจ๋อ และศิษย์สายตรงของอาจารย์ซีหลานทั้งหลายประหลาดใจยิ่งต่างคนต่างสัมผัสได้ว่าพลังสีดำที่ปลดปล่อยออกมาจากร่างฉู่เหินนั้นเด็ดขาดกว่าพลังหยวนแท้ธรรมดามากมายนัก

        ...

        “เห็นทีเด็กระยำนี่คงเก็บงำความลับอะไรไว้มาก”อาจารย์สำนักวายุจักรพรรดิสีฮุ่ยหรี่ตาอย่างไม่อาจห้ามหว่างคิ้วทวีแววเย็นยะเยือกมืดดำขึ้นหลายส่วน แล้วพลันหัวเราะ “ฮึต่อให้แกไม่ธรรมดาแค่ไหน ก็ไม่ใช่คู่ต่อกรของเหรินเหว่ยหรอก”

        ตูม ปึง!

        แสงหอกคมกริบถล่มโจมตีโซ่เหล็กเรืองแสงทองในบัดดลเสียงกัมปนาทหนักหน่วงดุจฟ้ากระหน่ำสะท้านอากาศ

        พลังของเหรินเหว่ยเหนือกว่าฉู่เหินสามขั้นเต็ม

        เมื่อพลังปะทะกันซึ่งๆ หน้า ฉู่เหินจึงไม่อาจหาความได้เปรียบอันใดได้พลังพุ่งชนรุนแรงราวขุนเขาจู่โจมเต็มอัตรา ฉู่เหินแขนชาไปทั้งแขน ฝ่ามือเจ็บแปลบหอกพิชิตมารกระเด็นลอยไป

        เคร้ง!

        หอกพิชิตมารที่หลุดลอยไปวาดเป็นองศากลางอากาศแล้วปักลงที่ช่องโหว่ระหว่างแผ่นอิฐอย่างหมิ่นเหม่

        “งดงาม ศิษย์พี่เหรินเหว่ย!”

        “ฮะ ขนาดอาวุธยังกระเด็นหลุดมือ ไอ้เด็กเวรนั่นยังไม่ตายอีกหรือ?”

        “ศิษย์พี่เหรินเหว่ยฆ่ามันเสีย แก้แค้นให้ศิษย์พี่เหรินชง”

        ...

        ฝูงชนฝั่งสำนักวายุจักรพรรดิกู่ร้องก้องดัง เดือดดาลเป็นนักหนาส่วนมากจะรอดูฉู่เหินจบชีวิตด้วยน้ำมือของเหรินเหว่ยเสียก่อนจึงเลิกราวี

        ฟ้าว!

        พริบตานั้นเอง โซ่เส้นที่สี่ก็บุกมาถึง

        ครืนๆ

        เสียงสนั่นหวั่นไหวดุจฟ้าคำรณ โซ่เส้นที่สี่ขยายขนาดเป็นยี่สิบกว่าเมตรแผ่หลากลางอากาศ ส่วนแรกของโซ่พันวนเป็นกลุ่มก้อนอย่างรวดเร็ว ยามมาถึงที่ข้างหน้าฉู่เหินก็ก่อตัวเป็นลูกกลมตรวนเหล็ก

        แสงเจิดจ้าเบ่งบาน ลูกกลมนั้นดุจดวงสุรีย์ดวงน้อยพราวระยับ

        พลานุภาพปราณทำลายล้างน่าสะพรึงเอ่อล้นเต็มพื้นที่จิตสังหารเหน็บหนาวนำพากระแสอากาศทั่วทิศทางให้เคลื่อนไหว

        “แย่แล้ว...”

        คนสำนักดาราสวรรค์หน้าเปลี่ยนสีฉู่เหินที่ยังไม่ทันโรยตัวถึงพื้นไม่มีทางหลบการโจมตีนี้ได้เลย ฤทธานุภาพพลังคลั่งคะนองเช่นนี้ต่อให้สังหารฉู่เหินไม่ได้แต่ก็มากพอให้เขาครึ่งเป็นครึ่งตายได้แน่

        ยามซ่งเฉิงเลี่ยลังเลว่าจะลงมือดีหรือไม่อยู่นั่นเอง แสงสว่างสีม่วงก็เคลื่อนไหวรอบสองแขนของฉู่เหินอย่างรวดเร็วแสงม่วงประหลาดล้ำประหนึ่งมังกรเข้าพันพัวรอบแขน

        “นี่มัน?”

        ทุกผู้ที่ได้ยลต่างพิศวง

        ทันใดนั้น พลังหยวนแท้รุนแรงรวมตัวที่สองฝ่ามือแสงสว่างเคลื่อนไหววนเป็นวังน้ำวนเล็กๆ ฉู่เหินวาดฝ่ามือออกไป คลื่นกระแทกซัดสาดกวาดล้างออกไปดั่งคลื่นสมุทร

        “ฝ่ามือน้ำตกทลายภูผา!”

        ตึง!

        ฤทธานุภาพฝ่ามือน้ำตกทลายภูผาได้ขีดจำกัดสายเลือดกายศักดิ์สิทธิ์เนตรปีศาจเพิ่มพูนพลังให้หลายเท่าตัวดูประดุจเขาถล่มปะทุออกคลื่นกระแทกของพลังมหาศาลกวาดล้างเกิดเป็นคลื่นลมแรงกล้าหวีดร้องต้านรับลูกกลมสีทองจากโซ่เหล็กไว้อย่างจัง

        การปะทะกันของพลังอันบ้าคลั่งรุนแรงทำให้กระแสอากาศรอบด้านสั่นสะท้านไม่มีหยุดเสียงคลื่นกู่ร้องดังซ้อนกันซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวท้องทะเล

        แสงทองกับแสงม่วงดุจสองดวงสุริยาขันแข่งกันเปล่งแสงคลื่นลูกหลงอันป่าเถื่อนบดขยี้แผ่นหินบนพื้นจนแหลกเป็นผุยผงไปมากมาย รูโบ๋เส้นผ่านศูนย์กลางกว่าสิบเมตรปรากฏแก่คลองสายตาอย่างน่าตะลึง

        “อะไร?”

        “ต้านไว้ได้หรือ?”

        “เจ้านี่มันเป็นใครกันแน่? ถึงได้ต้านท่าสังหารของศิษย์พี่เหรินเหว่ยได้”

        ...

        ฉู่เหินถอยไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว แสงม่วงแตกซ่านดูดั่งฝุ่นควันร่ายระบำ

        ไม่ว่าจะทางสำนักวายุจักรพรรดิหรือสำนักดาราสวรรค์ก็ล้วนแล้วแต่ตื่นตกใจกับภาพเบื้องหน้าอานุภาพการโจมตีครานี้ของเหรินเหว่ยต่อให้เป็นคนระดับพลังเท่ากันก็ยังมิอาจต้านรับได้โดยง่าย

        แต่ฉู่เหินผู้มีพลังด้อยกว่าเขาถึงสามขั้นกลับรับท่าสังหารนี้ไว้ได้เสียอย่างนั้น

        ฉู่เหินถอยกรูดไปสิบกว่าก้าวติดต่อกันทรงตัวอยู่ในที่สุดใบหน้าหล่อเหลาซีดเซียวเล็กน้อย เลือดลมตีขึ้น กลืนรสชาติเค็มที่คอหอยกลับลงไป

        ฉู่เหินรู้ดีเป็นที่ยิ่งว่าหากไม่ใช่เพราะมีพลังของขีดจำกัดสายเลือดกายโกลาหลกับกายศักดิ์สิทธิ์เนตรปีศาจเพิ่มพูนพลังแล้วไซร้การจู่โจมเมื่อครู่ต้องปลิดชีวิตของเขาได้แน่

        เท่านี้ก็เป็นที่ประจักษ์แล้วว่าเหรินเหว่ยจงใจออกท่าที่โหดเหี้ยมอำมหิตและต้องการฝังร่างเขาไว้ที่นี่อย่างแน่แท้

        ชั่ววินาทีนั้น แสงหนาวเย็นยะเยือกล้นเอ่อในดวงตาฉู่เหินเพลิงพิโรธลุกโชนอย่างเงียบเชียบ

        ...

        “ฮึ ข้าดูถูกเจ้าเกินไป เช่นนั้นจากนี้ไปข้าจะสอนให้เจ้าได้หลั่งเลือดชโลมดิน!”

        เหรินเหว่ยเหยียดยิ้มโหดร้ายเหี้ยมเกรียมเปลวปราณแข็งแกร่งเกรี้ยวกราดกว่าเมื่อครู่หลายเท่าตัวพวยพุ่งขึ้นมาคลื่นอากาศปั่นป่วนพัดพาฝุ่นดินหินแร่บนพื้นให้ปลิวลอยไป

        ทุกผู้ทุกนามหน้าเปลี่ยนสีอีกรอบ

        “หยุดเดี๋ยวนี้!” ซ่งเฉิงเลี่ยนัยน์ตาเยือกเย็น ตวาดเฉียบขาด“ครบสามท่าแล้ว เจ้ายังคิดอะไรอยู่อีก?”

        ว่าจบเขาก็จะพุ่งตัวออกไปยับยั้ง

        กระนั้น สีฮุ่ยสำนักวายุจักรพรรดิกลับเคลื่อนกายขวางทางของเขา “ฮะสามท่าเพิ่งผ่านไปสองท่า ยังเหลือท่าสุดท้ายอยู่อีก รีบร้อนอะไรไม่ทราบ?”

        “ขวางหน้าหาแม่แกเรอะ หลีกไป”

        “หึ”

        เมื่อต้องเผชิญกับซ่งเฉิงเลี่ยที่พ่นคำหยาบเต็มที่ สีฮุ่ยก็มีสีหน้ามืดมนลงอย่างมากเขาตวาดเสียงต่ำ “นี่เป็นเรื่องของผู้เยาว์ พวกเราอย่าสอดมือเข้าไปยุ่งเกี่ยว หากคิดจะเข้าไปก็ผ่านด่านข้าไปก่อน”

        ...

        ตูม!

        กระนั้น ตอนนี้เองที่เหรินเหว่ยสำเร็จกระบวนท่าสุดท้ายแล้ว

        โซ่เหล็กสี่เส้นที่คุมไว้ด้วยสองมือพันเข้าหากันกลายเป็นโซ่เหล็กเส้นใหญ่กระด้างยิ่งกว่าแสงสีทองอำไพพราวระยับจับตา

        เพียงพริบตา ตรวนกระด้างสองเส้นที่เสร็จสมบูรณ์ดุจอสรพิษเลื้อยจากรูนำพาฤทธานุภาพน่าพรั่นพรึงสุดต้านบุกจู่โจมฉู่เหิน

        กึงๆ

        ยามเคลื่อนไหวแสงทองบนตัวโซ่แปรผันเป็นภาพมายาเค้าโครงเหมือนงูเหลือมยักษ์

        มองจากที่ไกลตา ช่างดุร้ายน่าเกรงขามดุจสัตว์ปีศาจเหี้ยมเกรียมหมายคร่าชีวิต

        “แย่แล้ว ศิษย์พี่ฉู่เหินอยู่ในอันตราย...” หลี่ฮุยเย่กำหมัดหน้าตาหนักอึ้ง

        เทียบกันกับที่เหรินชงใช้ท่านี้ในประชุมใหญ่ดาวชิงดวงแล้ว ที่กำลังได้เห็นอยู่เบื้องหน้าช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวเหรินชงสร้างงูเหลือมทองได้เพียงตัวเดียว แต่เหรินเหว่ยกลับปล่อยออกมาถึงสองตัว

        ไม่เพียงต่างเรื่องจำนวนแม้แต่รังสีปราณยังกระจายอานุภาพทำลายล้างขั้นสุดยอดออกมาด้วย

        นับประสาอะไรกับการที่ฉู่เหินในยามนี้ไม่มีอาวุธในมือด้วยซ้ำ

        แทบเป็นไปไม่ได้ที่จะต้านทานท่านี้

        ฉู่เหินอันตรายแล้ว!

        ทุกคนในที่นั้นคิดเป็นเสียงเดียวกัน

         …………………………