โดดเดี่ยวใต้ทะเล 1000 เมตร

บนเกาะที่เป็นสนามทดสอบนั้นเต็มไปด้วยป่าไม้ทั้งต้นเล็กและต้นใหญ่ ส่วนใหญ่ล้วนแล้วแต่มีสีเขียวเข้ม อย่างไรก็ตามบางพื้นที่เราก็สามารถพบกับพืชพรรณหลากสีที่แปลกประหลาด ด้วยการที่มีต้นไม้จำนวนมากทำให้สภาพอากาศภายในนั้นมีความชื้นสูง และแสงแดดนั้นไม่สามารถส่องถึงได้

ห้องหนึ่งหรือห้องหัวกะทิได้ลงสู่สนามสอบเป็นห้องแรก แน่นอนว่ากลยุทธ์ของห้องหนึ่งนั้นไม่มีอะไรซับซ้อนพวกเขาเลือกที่จะอยู่บริเวณยอดเขาเตี้ยๆ ซึ่งแม้ว่ามันจะเตี้ยแต่มันก็เป็นพื้นที่ที่สูงที่สุดบนเกาะแห่งนี้ บริเวณเขาเตี้ยลูกนั้นยังมีถ้ำขนาดใหญ่เอาไว้ใช้อยู่อาศัย ซึ่งพวกเขานั้นไม่จำเป็นต้องหาวัตถุดิบอะไรในป่ามากนักเพื่อสร้างที่อยู่อาศัย และแน่นอนสิ่งแรกที่พวกเขาต้องหาก็คืออาหาร

เมื่อห้องหนึ่งเลือกทำเลที่ดีที่สุด ทำให้ทีมจากห้องอื่นๆ ต่างต้องจำใจแยกอยู่กับพวกเขา จะมีเพียงห้องสองและห้องสามเท่านั้นที่เลือกอยู่ใกล้บริเวณพวกเขาและทำงานด้วยความรวดเร็วโดยการส่งคนมาสอดแนม

ในขณะเดียวกันเมื่อเวลาผ่านไปกว่าหลายชั่วโมงในที่สุดทุกห้องก็ได้สร้างฐานของตนเองบริเวณเกาะแล้ว ไม่เว้นแม้แต่ห้องสิบที่ตอนนี้ได้ให้นักเรียนหญิงไปหาพืชและผลไม้ที่สามารถกินได้มา ส่วนพวกผู้ชายนั้นจะออกไปหาฟืนสำหรับจุดไฟและหาใบไม้ขนาดใหญ่มาเพื่อสร้างที่พัก ส่วนเรื่องสุขอนามัยนั้นในการขับถ่ายนั้น หลายๆ ทีมก็ต่างเห็นด้วยที่จะต้องดูแลอย่างดีเพราะกลัวการเจ็บป่วยที่จะเกิดขึ้นกับสมาชิกของห้องตนเอง ไม่เว้นแม้แต่ห้องสิบดูเหมือนฮวนที่เป็นผู้นำในครั้งนี้จะพึ่งได้

“ข้ากลับมาแล้ว!”

เซนปรากฏตัวขึ้นในพื้นที่ของห้องสิบบริเวณหนึ่งซึ่งบริเวณนั้นฮวนกำลังยืนมองรอบๆ พร้อมกับคิดบางอย่างด้วยสีหน้าเคร่งเครียด การปรากฏตัวของเซนนั้นทำให้เขาหายใจอย่างโล่งอกหน่วยสอดแนมตอนนี้นั้นเป็นเซนที่ถูกส่งไปสำรวจอาณาเขตและพื้นที่รอบๆ คนเดียวทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะเป็นห่วง

“เป็นยังไงบ้าง เจ้าได้ข้อมูลอะไรมาหรือไม่”

ฮวนกล่าวถามขึ้น ซึ่งขณะนี้ไม่มีใครสักคนเดียวนอกจากพวกเขาที่กำลังสนทนากันอยู่ ทุกคนต่างมีหน้าที่เป็นของตนเองแต่ในขณะเดียวกันก็มีนักเรียนหลายคนที่เบื่อการต้องทำเรื่องพวกนี้ พวกเขาหลายคนไม่เคยใช้ชีวิตในป่ามาก่อน

“เรื่องแรกเป็นอย่างที่เจ้าคิด แหล่งน้ำนั้นมีเพียงแหล่งเดียว และมันตั้งอยู่ใจกลางเกาะและตอนนี้มันถูกยึดโดยสมาชิกห้องห้าและห้องหก แต่พวกเขามีคนไม่กี่คน…เกาะนี้ยังมีสัตว์ป่าที่ดุร้ายและมีพิษจำนวนมากขอให้เจ้าเตือนเพื่อนๆ ทุกคนให้ระวังด้วย…”

เซนกล่าวสิ่งที่เขารู้มา ด้วยการที่มีแหล่งน้ำเพียงแหล่งเดียวและทุกคนนั้นจำเป็นต้องใช้ทำให้พวกเขาทุกคนไม่สามารถที่จะหลีกเลี่ยงการปะทะกันได้

“ดูเหมือนจะหลีกเลี่ยงการปะทะไม่ได้จริงๆ”

ฮวนกล่าวออกมาพร้อมกับถอนหายใจ ด้วยการที่ห้องสิบนั้นอ่อนแอที่สุดทำให้แผนกลยุทธ์ของเขาสามารถใช้ได้อย่างจำกัดมากๆ อย่างไรก็ตามอย่างแรกพวกเขาจะต้องไปหาน้ำเสียก่อนซึ่งหากหาไม่ได้พวกเขาจะขาดน้ำและหากทนไม่ไหวพวกเขาจะถูกส่งออกจากการทดสอบทันที

“ยังมีเรื่องอื่นอีกไหม?”

ฮวนกล่าวถามซึ่งเซนนั้นคิดสักพักก่อนที่จะกล่าวตอบมาว่า

“ห้องหนึ่งนั้นยังไม่เคลื่อนไหว พวกเขาเลือกพื้นที่บริเวณยอดเขาเป็นฐาน และห่างออกไปไม่ไกลนั้นยังมีห้องสองกับห้องสาม ซึ่งตอนนี้พวกเขาล้วนส่งคนออกสำรวจเรียบร้อยแล้ว อีกไม่นานพวกเขาคงพบพวกเรา…”

ฮวนเมื่อได้ยินข้อมูลก็พยักหน้าพร้อมกับกล่าวความเห็นของเขา

“ไม่ต้องสงสัยเลยห้องหนึ่งเลือกจุดที่ทำให้ตนเองดูเด่นแบบนั้นเป็นเพราะพวกเขามั่นใจ และพวกเขาจะต้องจัดทีมล่าแน่ๆ เราควรหลีกเลี่ยงการปะทะกับพวกเขาดีกว่ารวมถึงห้องสองและห้องสามด้วย อย่างไรก็ตามเย็นนี้เราจำเป็นต้องจัดทีมไปที่แหล่งน้ำเพื่อเติมน้ำ…”

ในขณะที่ฮวนกล่าวอยู่นั้นหญิงสาวกลุ่มหนึ่งซึ่งมีสามคนก็ได้ปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับโอบอุ้มผลไม้หลากสีน่ากินมากมายเข้ามาด้วย ดูเหมือนพวกเธอนั้นจะพบกับแหล่งอาหารชั้นดี

“หัวหน้าเราเจอกับผลไม้ป่ามากมาย ดูเหมือนพื้นที่ที่เราอยู่จะอุดมไปด้วยพวกมัน…”

ฮวนหันกลับไปพร้อมกับจ้องพวกผลไม้ที่สาวๆ ถือมาด้วยตาที่เป็นประกาย แต่ในจังหวะนั้นเองเซนก็ได้เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วพร้อมกับฉกผลไม้ลูกหนึ่งจากหญิงสาวคนหนึ่งมาพร้อมกับมองมันอย่างพิจารณาก่อนที่จะกัดกินมันไปคำหนึ่ง

“เจ้า…”

หญิงสาวทั้งสามเมื่อเห็นการกระทำของเซนพวกเธออดไม่ได้ที่จะต่อว่าเขา แม้แต่ฮวนเองก็เช่นกันอย่างไรก็ตามด้วยความเป็นผู้นำของเขา เขาไม่ควรใช้อารมณ์เขาควรจะหาหนทางทำให้เพื่อนร่วมห้องสามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างสันติสุขและเกิดความสามัคคีดังนั้นเขาเลือกที่จะกล่าวเตือนเซนเบาๆ อย่างไรก็ตามเซนที่กัดกินผลไม้สีฟ้าประหลาดนั้นอย่างหน้าตาเฉยได้กล่าวบางอย่างขึ้น

“มันอร่อยดีนะ แต่น่าเสียดายที่มันเป็นพิษ มันคือผลของต้นบูลวอร์ค มันเป็นยาชาชั้นดีเลยหากมนุษย์ธรรมดากินมันเข้าไปพวกเขาจะตัวชาไปหนึ่งวันเต็มๆ”

เซนกล่าวต่อพร้อมกับกัดกินผลนั้นอย่างหน้าตาเฉยราวกับไม่หวาดกลัวผลของพิษของมัน หญิงสาวทั้งสามเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจอย่างไรก็ตามการที่เซนกินมันได้นั้นทำให้พวกเธอขมวดคิ้ว

“มันเป็นผลของต้นบูลวอร์คจริงๆ มันเป็นอันตรายอย่างมาก…”

ฮวนที่ดูเหมือนจะตั้งใจเรียนและศึกษาหลายๆ อย่างมาด้วยตนเองได้กล่าวยืนยันความคิดของเซน ในขณะเดียวกันเขาก็มองเซนที่กัดกินผลนั้นด้วยความเป็นห่วง เมื่อเซนเห็นดังนั้นจึงได้กล่าวขึ้น

“ไม่ต้องห่วงพิษพวกนี้ทำอะไรข้าไม่ได้หัวหน้า แต่เราจะให้นักเรียนคนอื่นกินผลพวกนี้ไม่ได้ เราต้องทำการคัดผลไม้พวกนี้…”

หญิงสาวทั้งสามที่ตอนแรกไม่พอใจกับการกระทำของเซนตอนนี้พวกเธอกลับมีมุมมองที่ต่างออกไปแล้ว พวกเขาต่างมองเซนว่าเป็นคนดีและห่วงเพื่อนร่วมห้อง แถมชายหนุ่มยังดูพึ่งพาได้อีกด้วย

ตอนนี้ทุกอย่างในค่ายพักของพวกเขานั้นดูเหมือนจะพร้อมเรียบร้อยแล้ว ดังนั้นตอนนี้ฮวนที่ดูเหมือนจะไว้ใจเซนเป็นพิเศษจึงได้เรียกเขาเข้าพบอีกครั้งหลังจากชายหนุ่มไปพักเป็นเวลานาน

“หัวหน้า”

เซนกล่าวเรียกอีกฝ่ายซึ่งตอนนี้กำลังมองปลาสดๆ ที่ถูกล่ามาด้วยนักเรียนผู้มีฝีมือคนหนึ่งอย่างไรก็ตามปลาพวกนี้พวกเขาสามารถนำไปทำอาหารได้ แต่หากมันมีมากเกินไปพวกเขายังสามารถนำไปตามแห้งได้แต่จำเป็นต้องตกบนต้นไม้เพราะแสงแดดนั้นน้อยเกินไป

เมื่อเห็นการมาถึงของเซนฮวนก็ได้เปลี่ยนสีหน้าเป็นเคร่งเครียดเล็กน้อยก่อนที่จะกล่าวจุดประสงค์ที่เขาเรียนเซนมา

“อย่างที่ข้าได้กล่าวไปก่อนหน้านี้ว่าพวกเราจะเป็นต้องกักตุนน้ำจำนวนมากเอาไว้ ดังนั้นข้าขอมอบหมายให้เจ้ารวบรวมคนที่แข็งแกร่งและไว้ใจได้ในการไปแย่งน้ำจากแหล่งน้ำตอนนี้”

เซนนั้นพยักหน้าตกลงก่อนที่จะจากไปสักพักพร้อมกับกลับมาพร้อมกับเพื่อนของเขาอีกสามคน ซึ่งสามคนนี้นั้นฮวนรู้จักเป็นอย่างดีโดยเฉพาะชายผมเงิน เพราะพวกเขาล้วนแล้วแต่ทำหน้าที่เป็นหน่วยสอดแนมเช่นเดียวกันกับเซน อย่างไรก็ตามมันไม่ได้เป็นไปตามที่ตกลงกันเอาไว้ตอนแรกที่พวกเขาจะต้องแยกตัวเป็นเอกเทศ แต่ตอนนี้เขากำลังถูกหัวหน้าห้องใช้ให้มาทำภารกิจ พวกเขาเลือกที่จะไม่ทำได้ อย่างไรก็ตามการช่วยเหลือพวกนี้มันอาจจะทำให้ชีวิตในโรงเรียนของเซนในอนาคตสบายยิ่งขึ้น

เมื่อเซนเดินเข้ามาหาฮวนนั้นอยู่ๆ ฝีเท้าของเขาก็หยุดชะงักทันทีก่อนที่จะมองออกไปยังทิศทางหนึ่งพร้อมกับกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดเล็กน้อย

“โดโนแวน!”

“เข้าใจแล้ว!”

โดโนแวนกล่าวรับคำของเซนก่อนที่ร่างกายของเขาจะค่อยๆ หายไป ในขณะเดียวกันเซนก็ได้เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเช่นเดียวกันทำให้เพื่อนๆ ที่อยู่ในค่ายพักนั้นงุนงงกันเป็นอย่างมาก

เซนกับโดโนแวนนั้นหายตัวกันไปไม่นานก่อนที่พวกเขาจะปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งพร้อมกับนักเรียนจากห้องสามสองคนซึ่งดูเหมือนจะเป็นหน่วยสอดแนม