จังหวะที่นางเผลอ หลี่รุ่ยได้จังหวะกระโจนเข้ากอด ทั้งสองคนล้มกลิ้งไปอยู่ที่พื้น ไป๋เจินจูเบิกตากว้างมองบุรุษที่นอนทับอยู่้า เมื่อได้สติก็เริ่มกรีดร้องโวยวาย
"ปล่อยข้า! ปล่อยนะ ปล่อยยยยย"
"ขืนเ้าโวยวายอีกคำ ข้าจะกัดปากเ้า!" เขาก้มหน้าไปชิดนาง จนจมูกชนกัน ข่มขู่เสียงเหี้ยม
ได้ผล ไป๋เจินจูหุบปากทันที
หลี่รุ่ยยิ้มเย็น เขาลุกขึ้นแล้วดึงพระชายาตัวร้ายให้ลุกตาม นางขัดขืนแต่สู้แรงแขนเขาไม่ได้ สุดท้ายก็ถูกเหวี่ยงลงไปที่เตียง
"โอ๊ย! เจ็บนะ!"
นางคลำหลังตัวเองป้อย ๆ เมื่อครานี้ถูกโยนลงบนเตียงอย่างไม่อ่อนโยน
"หึ เจ็บสิดี ชายาตัวร้าย!" เขาสบถ พลางเริ่มถอดชุดตัวนอกออก ตามด้วยชุดตัวใน
"ยะ อย่า เข้ามานะ!" ไป๋เจินจูมองบุรุษที่อยู่ในห้อง เริ่มเปลื้องผ้า อวดความขาวก็ร้องหน้าซีดปากสั่น "องค์รัชทายาทหลี่รุ่ย ขะ ข้าขอร้อง..."
"ขอร้อง...ได้"
นางมองเขาอย่างยินดี เมื่อเขาเมตตายอมปล่อยนางไป ขณะกำลังเอ่ยปากเจรจา คำพูดต่อมาของเขาก็ทำให้นางแทบลมจับ
"ขอร้องดัง ๆ ใช่ไหม ได้เลยชายาที่รัก บริเวณนี้ไม่มีใครมารบกวนคืนเข้าหอของเรา เ้าร้องได้เต็มที่"
ไป๋เจินจูมองบุรุษที่อวดแผงอกกำยำ กล้ามเป็มัด ๆ แล้วอ้าปากค้าง ถ้อยคำกรีดร้องกลืนหายไปในลำคอ
หลี่รุ่ยร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่า เขาเดินไปเป่าเทียนมงคล ความมืดเข้ามาแทนที่ ก่อนพุ่งตัวจู่โจมสตรีที่นั่งอยู่บนเตียง
"อ๊า!"
ไป๋เจินจูร้องด้วยความใ นางถูกทับจนแทบหายใจไม่ออก
"พยศนักนะเ้า..." เขาคำราม แล้วก้มหน้าลงจูบสตรีใต้ร่าง "มาดูกันว่าข้าหรือเ้าใครจะหมดเรี่ยวแรงก่อนกัน..."
ไป๋เจินจูขนลุกชัน นางพยายามดิ้น แต่ก็สู้แรงบุรุษที่อยู่เหนือร่างไม่ได้ ริมฝีปากถูก รอบแล้วรอบเล่า ชุดมงคลถูกถอดออก ไม่สิ ถูกกระชากออก จนกลายเป็เศษผ้า ทรวงอกที่กำลังเต่งตึงตามวัยถูกบีบเคล้น นวดเฟ้น เจ็บจนน้ำตาเล็ด...
"อื้อ~"
ไป๋เจินจูส่งเสียงประท้วงในลำคอ จูบแรกของนาง ถูกเขาฉกชิงอย่างร้ายกาจเอาแต่ใจ
มือของนางปัดป่ายจนไปชนสิ่งหนึ่ง ทั้งแข็ง ทั้งร้อนผ่าว นางชะงัก หยุดดิ้น ตัวแข็งทื่อ
"ซี๊ด..." เสียงครางออกจากปากบุรุษที่คร่อมนางอยู่ทันที ไป๋เจินจูขนลุก เมื่อมองเห็นั์ตาอีกฝ่ายในความมืดที่ดูเหมือนหมาป่ากำลังจะจับลูกแกะน้อยกิน
"หะ หลี่รุ่ย..."
นางบอกเขาเสียงสั่นปากสั่น
"ว่าไง ชายาตัวน้อย..." เขาก้มลงสูดดมซอกคอหอมกรุ่น มือก็บีบเคล้นก้อนซาลาเปาน้อยขนาดเหมาะมือ "พร้อมหรือยัง ที่จะปรนนิบัติสวามี..."
"ถะ ถ้าข้าว่าไม่พร้อมล่ะ" นางเบี่ยงตัวหนีััตรงซอกคอ รู้สึกใจหวิว ๆ น้ำเสียง และกลิ่นอายบุรุษไม่คุ้นเคยก่อให้เกิดความรู้สึกแปลก ๆ "ข้าอายุแค่สิบห้า อะไร อะไร...ยังไม่โต"
"เื่นั้นเ้าอย่ากังวล..."
เขาก้มจูบริมฝีปากเล็ก พลางขบเม้ม
"ข้าถามหมอหลวงแล้ว หากไม่รุนแรง...ก็มิเป็ไร ข้าสัญญาว่าจะเบามือกับเ้า"
ไป๋เจินจูอ้าปากจะโต้แย้ง ความคิดในใจตีกันยุ่งเหยิงหมด แต่พอตั้งสติได้ เรียวขาก็ถูกจับแยกออก ก่อนที่จะมีสิ่งแปลกปลอมแทรกเข้าไปในตัวตนของนาง...
นางผวาเฮือก ยกมือขึ้นกอดรัดบุรุษเหนือร่าง น้ำตาไหลเป็ทาง ปากก็ก่นด่า
"หลี่รุ่ย! ท่านโกหกข้า ไหนว่าจะเบามือ ทำไมมันเจ็บเยี่ยงนี้!"
284
