21 มิถุนายน พ.ศ.2575
"มาแล้วสินะ อีเวนต์การแข่งขันระหว่างทีมเหมือนกับในนิยายที่อ่านไม่มีผิด" เซนยิ้มไม่หุบเพราะคิดภาพตามนิยายที่เคยได้แค่จินตนาการแต่บัดนี้เขากำลังจะได้ทำมันด้วยตัวเอง
"อา…ถึงจะชื่อชิงธงแต่ก็ไม่ได้ชิงอย่างเดียวหรอกนะ ถ้าหากเล่นเกมชนะในแต่ละฐานก็จะได้ธงมาหรือจะไปขโมยจากทีมอื่นก็ได้ตามชื่อชิงธง" แววตาเป็กังวลกลอกมองไปรอบ ๆ ราวกับกำลังระแวงบางสิ่งจนซึฮากิก็สังเกตเห็นได้
"ทีมที่มีธงมากที่สุดจะมีรางวัลให้ ส่วนที่โหล่จะถูกทำโทษแทน" ในขณะที่นาธาพูดอยู่ก็มีรถม้าเคลื่อนเข้ามาที่ค่ายโดยมีทหารแปลกหน้าจากหน่วยอื่นเป็คนคุมบังเหียน
"อ้าว ๆ ๆ ว่าไงนาธา" ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ยิ่งกว่าทุกคนในค่ายอีกทั้งยังยิ้มเยาะทักทายนาธารู้ได้ถึงความดูถูกหยอกล้อจากรอยยิ้มนั่น
"แกมาทำอะไรที่นี่?" น้ำเสียงและสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลขณะที่เดินเข้าไปหาก็ยังเกร็ง ๆ มือสั่น
"แยกเขี้ยวเป็หมาเฝ้าบ้านเลยนะ" เมื่อพวกเขายืนเผชิญหน้ากันก็จะได้เห็นความแตกต่างของรูปร่างแม้จะมีส่วนสูงเท่ากันแต่นาธากลับเหมือนเด็กน้อยไปเลย
"เป็คำสั่งของทางกรมทหารน่ะ ต่อจากนี้ฉันจะเป็คนคุมค่ายนี้เอง" เขาตั้งใจเดินชนนาธาผ่านไปเหล่าทหารฝึกหัดที่ยืนคอยคำสั่ง
"เมื่อกี้ว่าจะชิงธงกันสินะมันทำให้นึกถึงเมื่อก่อนเลย ตอนนั้นฉันชอบมาก ๆ เดี๋ยวจะรออยู่ที่นี่แหละไปชิงธงกันให้สนุกล่ะ" ชายหนุ่มผู้นั้นนั่งลงที่เก้าอี้วางท่าใหญ่โตราวกับเป็าามองดูผู้คนจากเบื้องบน
สายตาของทหารเ่าั้ต่างก็จับจ้องไปที่ชายร่างใหญ่ผู้ที่จะเป็หัวหน้าแทนนาธาแต่เขากลับไม่ขัดขืนหรือต่อต้านเลยสักนิด เพียงแค่จดหมายสั่งการจากผู้บังคับบัญชาที่ชายผู้นั้นยื่นให้มันก็ทำให้นาธานิ่งเงียบได้แต่กัดฟันทำใจ
"อา…ขอบเขตในการเล่นเกมนี้คือป่าทั้งป่า เดินหาไปเรื่อย ๆ ก็จะเจอฐานที่สามารถเล่นเกมได้" นาธายืนตรงหน้าแถวและปฏิบัติหน้าที่ต่อไปตามที่ชายหนุ่มคนนั้นบอก
หลายทีมก็กระจัดกระจายไปคนละทิศทางส่วนนาธาก็แยกตัวกลับไปที่ห้องพักของตนด้วยท่าทางหงุดหงิดโกรธจนคิ้วขมวดแสดงออกทางสีหน้าชัดเจน
"ดีล่ะ ฉันจะเป็คนนำทางเอง" เซนยิ้มหน้าตั้งวิ่งนำออกนอกหน้าดีใจจนเนื้อเต้นเหมือนกับเด็กตัวน้อยได้เดินทางไกลครั้งแรก
"เฮอะ ฉันว่าเราน่าจะตายกันในป่านี่แหละ" นาริพูดแทรกหยอกล้อกระตุกคิ้วให้
"เชื่อใจฉันเถอะน่า เดี๋ยวคอยดูชายผู้ออกไปเดินป่าหลายรอบเพราะต้องเข้ากองไปถ่ายหนังให้ดี"
"เอาน่า เราก็เดินไปเรื่อย ๆ เนี่ยแหละเดี๋ยวก็เจอฐาน" ฟรานตบหลังเซนปลอบขวัญกำลังใจส่งยิ้มอันเป็มิตรให้
"ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ต้องไปแล้วเดี๋ยวจะตามไม่ทันทีมอื่นเอา" แซมพูดแทรกขึ้นมาจากด้านหลังวิ่งนำไปก่อนใครก่อนที่คนอื่น ๆ จะวิ่งตามหัวเราะเยาะสนุกไปกับการมีอิสระครั้งแรก
เดินมาได้สักพักใหญ่ในป่า่เช้าอากาศค่อนข้างเย็นเดินกันแบบสบาย ๆ จนได้มาเห็นนายทหารที่นั่งอยู่ที่โต๊ะตัวหนึ่ง ที่โต๊ะนั่นมีหมอนใบเล็ก ๆ อยู่สองอันและมีเส้นสีขาวขีดผ่านระหว่างหมอน
"...สวัสดีค่ะ" ฟรานเอ่ยปากทักก่อน
"รู้จักงัดข้อไหม?" นายทหารที่มีท่าทางขึงขังพูดและเมื่อได้เห็นใบหน้าอันงดงามของฟรานเขาก็กระตุกยิ้มมุมปาก
"รู้จัก ๆ ผมขอก่อนแล้วกัน" เซนวางแขนลงบนโต๊ะอย่างรวดเร็วเหมือนกลัวจะแย่ง
"แหม ๆ เืร้อนจริง ๆ นะไอ้หนู" ทั้งเซนและทหารนายนั้นต่างก็จ้องมองซึ่งกันและกันเหมือนเป็การท้าทายด้วยสายตา
"หนึ่ง…สอง…เริ่ม" ทั้งคู่ออกแรงงัดข้อรุนแรงถึงขนาดพื้นที่รองรับโต๊ะยุบลงเล็กน้อย เซนกัดฟันกลั้นหายใจออกแรงเต็มที่ด้วยใบหน้าจริงจังไม่คุ้นตาเสียจริง
"ทำได้ดี" หลังจากเริ่มงัดข้อมาได้หลายนาทีสุดท้ายเซนก็พ่ายแพ้ไปเป็คนแรก
"บ้าเอ๊ย ! แพ้แล้วซะแล้ว" เซนอุทานเสียงดังนั่งซึมอยู่ข้าง ๆ ซึฮากิแต่ก็ไม่มีใครสนใจ
"ไม่ถอดถุงมือได้ไหมคะ?" นาริเอ่ยปากถามเพราะอาวุธของเธอเป็ถุงมือไม่เหมือนกับเพื่อนที่ไม่ต้องถือไว้ตลอด
"ตามสบายเลยเ้าหนู" เขายังคงนั่งยิ้มอย่างสบายใจไร้ความกังวล
แววตาล่อกแล่กลังเลใจของนาริทำให้เพื่อน ๆ ของเธอรู้สึกเป็ห่วงไปด้วยแต่สุดท้ายเธอก็นั่งลงเผชิญหน้ากับทหารนายนั้น
เมื่อกี้เราแอบร่ายเวทเสริมกำลังมาแล้วน่าจะมีโอกาสชนะบ้างสิ
"หนึ่ง…สอง..." ทั้งคู่เริ่มงัดข้อโดยที่นาริใส่เต็มแรงั้แ่เริ่มทำเอานายทหารแทบจะยื้อไว้ไม่ได้
"แรงดีกว่าที่คิดไว้มากเลยนะหนู" ทั้งคู่จ้องตากันไม่มีใครยอมใครจนผ่านมาหลายนาทีก็ยังคงตัดสินผู้ชนะไม่ได้และอยู่ดี ๆ โต๊ะที่วางแขนก็พังแยกเป็สองส่วนทำให้ไม่มีผู้ชนะ
"นี่ธง ถือว่าทำได้ดีแล้วล่ะ" ชายผู้นั้นกระตุกยิ้มพึงพอใจขณะที่ยื่นธงเล็ก ๆ ให้
“ยอดไปเลยนาริ” ฟรานโผเข้ากอดจากด้านหลังยิ้มอย่างกับคนบ้าเช่นเดียวกับเซนที่หลุดออกจากความเศร้าและจะกอดเธอด้วยอีกคน
“ไม่ต้องมาฉวยโอกาสเลยเ้างั่ง” ฝ่าเท้าประทับหน้าผากเซนดันตัวเขาลงไปกองกับพื้นแต่แทนที่จะโกรธเขากลับส่งเสียงหัวเราะคิกคักสนุกสนานกว่าที่คิด
"สมกับเป็ยายทอมบ้าพลังเลยนะ" เซนพูดขึ้นมาลอย ๆ ในขณะที่เดินนำหน้าอยู่
ไม่ทันไรก็มีร้องดังลั่นหลังจากที่เขาถูกถีบจากด้านหลังหน้าจูบกับพื้นอีกแล้ว ทั้งขี้ดินขี้โคลนก็กระเด็นติดเต็มไปทั้งตัว
"ขอโทษก็แล้วกันแค่แซวเล่นเฉย ๆ เองนะ" เซนลุกขึ้นมาหัวเราะเยาะนึกว่าเป็พวกโรคจิตชอบโดนกระทำ
"เงียบไปเถอะ เดี๋ยวก็เอาดินยัดปากให้พูดไม่ได้ซะเลย" นาริตะเบ็งเสียงใส่พร้อมกับสะบัดหน้าหนี
พวกฟรานยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะฐานแต่นายทหารไม่พูดด้วยเลยสักคำเอาแต่นั่งบนเก้าอี้แล้วจ้องมาที่พวกเธอ
"สวัสดีค่ะ" ฟรานต้องกล่าวทักทายก่อนเพราะทหารนายนั้นไม่มีท่าทีที่จะพูดเลย
ชายผู้นั้นยังคงไม่ปริปากแต่ก็ยื่นมือออกมาข้างหน้า
"เอ่อ..." ฟรานยังสองจิตสองใจว่าเขา้าอะไรกันแน่จนเธอต้องยื่นมือออกไปเช่นเดียวกัน
เขาเริ่มยกมือนั่นขึ้นลงสองรอบก่อนจะแบมือในขณะที่มือของฟรานยังนิ่งอยู่กับที่เพราะไม่รู้ว่าทหารนายนั้น้าอะไร
"อา" แบบนี้มันเป่ายิ้งฉุบ ฟรานใเล็กน้อยหลังจากเห็นเขาสะบัดมือไล่ราวกับตัวเธอได้พ่ายแพ้ไปแล้วโดยที่ไม่ได้สู้
"เข้าใจแล้วเดี๋ยวฉันเอง ! ฉันเชื่อมั่นในพลังแห่งโชคถึงแม้ค่าโชคในสเตตัสของฉันจะน้อยนิดก็ตาม" เซนแทรกตัวเข้ามานั่งที่เก้าอี้ทันทีที่ฟรานถอยออกไป
"ซึฮากิทำไมฉันถึงแพ้อีกแล้วล่ะ" ไม่ทันไรเซนก็ร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลจะกอดซึฮากิเพื่อเพิ่มกำลังใจหรือจะหลอกเช็ดน้ำตากันแน่แต่เขาก็ผลักตัวเซนออกได้อย่างนุ่มนวลลงไปหน้าแนบพื้นอีกรอบ
"ผมขอลองได้ไหมครับ?" แซมหัวเราะในลำคอเมื่อเซนเป็เช่นนั้นก่อนจะเดินเข้ามานั่งแทนที่
เขาออกกระดาษมาสองครั้งแล้ว ครั้งต่อไปน่าจะเปลี่ยนเป็ค้อน แต่ดูจากลักษณะนิสัยสายตาเขาเป็พวกเ้าเล่ห์คงคิดว่าพวกเราจะคิดแบบนั้น เพราะฉะนั้นครั้งต่อไปที่เขาจะออกคือกรรไกร
ทั้งเขาและแซมต่างก็ตั้งท่าเรียบร้อยแล้วเมื่อเริ่มยกมือขึ้นลงหนึ่งครั้งสองครั้งและผลที่ออกคือแซมออกค้อนและเขาออกกรรไกรทำให้แซมชนะได้ธงมา
"ทีนี้เราก็มีธงสองอันแล้วแต่ไม่รู้ว่าทีมอื่นได้ไปกี่อันแล้วนี่สิ" ฟรานเป็ตัวแทนถือธงเพราะเธอมีพลังเวทสูงที่สุดน่าจะปกป้องธงได้ดีกว่าใคร
"ฉันว่าทีมอื่นก็คงไม่ต่างกับพวกเรานักหรอก" เซนเดินนำหน้าด้วยสภาพเละเทะเนื้อตัวมีแต่ดินเปรอะเปื้อนยิ่งกว่าหมาที่เกลือกกลิ้งกับดินเสียอีก
เมื่อพวกเธอเดินเท้าต่อไปก็ได้เจอฐานมากกว่าสิบฐานถึงแม้จะทุลักทุเลแต่สุดท้ายก็ได้ธงมามากถึงสิบสี่อัน
หลายชั่วโมงผ่านไปจนเวลาก็ใกล้จะหมดเต็มทีแล้วในระหว่างที่เดินอยู่จู่ ๆ ก็มีอะไรบางอย่างพุ่งเข้ามาและะเิตรงหน้าพวกเธอ
"บ้าเอ้ย ! มีใครแย่งธงไปไม่รู้" ฟรานอุทานเสียงดังใร้อนรนจนทำอะไรไม่ถูก
ใครบางคนที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ กับต้นไม้ถือธงของพวกเธออยู่
"ใครน่ะ เอาของพวกเราคืนมานะ" เซนะโด้วยความโมโหพร้อมยกดาบขึ้นเตรียมสู้
"ได้แล้วไม่คืนให้หรอกย่ะ" หญิงสาวผมทรงทวินเทลกระตุกยิ้มสนุกยืนอยู่ตรงนั้นก็คือซันนี่และไม่นานก็ปรากฏพรรคพวกของเธอ
"อ้าวทีมของฟรานเองเหรอเนี่ย?" ชาญที่อยู่ทีมเดียวกับซันนี่เดินตรงเข้ามาหาพวกฟรานด้วยรอยยิ้มมีเลศนัยพลางมองหน้าซึฮากิไปด้วย
"พวกทหารบอกว่าเธอแข็งแกร่งมาก ฉันก็เลยอยากจะขอท้าประลองสักหน่อย" ชาญยกดาบขึ้นชี้หน้าฟรานเป็สัญญาณของการท้าดวลที่ทำด้วยความอยากรู้อยากลองไม่ใช่ความเกลียดชัง
"กฎง่าย ๆ ใครที่ยอมแพ้หรือหมดสภาพต่อสู้ก็จะแพ้ไป...แค่นั้น" ฟรานยืนนิ่งคิดไตร่ตรองพลางกวาดสายตาไปรอบ ๆ
"แล้วเราจะได้อะไร?" ฟรานพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นแม้จะเป็เพื่อนกันแต่ก็ไม่อาจยอมอยู่ฝ่ายเดียวได้
"ถ้าเธอชนะก็เอาธงคืนไป"
“แค่นั้น?” ฟรานจ้องมองตาไม่กะพริบกดดันให้ชายเพิ่มข้อเสนอให้
“จะเอาธงของพวกเราด้วยเลยไหมล่ะ?”
“หา ! จะบ้าเหรอชาญ” ซันนี่ะโมาแต่ไกลและวิ่งมาเอามือขยี้หัว
“ตกลงตามนั้น” ฟรานยิ้มอ่อนเหมือนกับรู้ผลลัพธ์อยู่แล้วแถมมันดูน่าหมั่นไส้มากกว่าปกติเสียอีก
บรรยากาศร่าเริงสนุกสนานหายไปในพริบตาราวกับพายุที่มาในวันฟ้าโปร่ง พรรคพวกของพวกเขาถอยห่างออกไปทันทีโดยไม่ต้องบอกกล่าว
"งั้นเริ่มกันเลย" ชาญพุ่งเข้าหาเธอทันทีชักดาบออกจากฟักเหวี่ยงเต็มแรง
แม้คนอื่นจะคิดว่าเธอจะแพ้เพราะยังไม่มีท่าทีชักดาบเลยแต่น้อยแต่เธอใช้ทั้งฝักดาบยกขึ้นปัดป้องแทน
"ตอบสนองไวจริง ๆ เลยนะฟราน" ชาญถอยออกห่างไปเล็กน้อยมองดูปฏิกิริยาของฟราน
“[เสริมกำลังระดับหนึ่ง]” เสียงร่ายเวทมนตร์ของชายเป็เหมือนสัญญาณของการเอาจริง กระแสมานาวนไปรอบ ๆ ตัวชาญราวกับเป็เกราะป้องกันที่ช่วยให้ร่างกายขยับได้ดีขึ้น
เอาจริงด้วยดีไหม? ไม่ดีกว่าเดี๋ยวจะาเ็เปล่า ๆคมดาบสีชาดฟาดลงตรงหน้าแต่กลับถูกปัดป้องด้วยฝักดาบของฟรานได้อย่างง่ายดาย
ั้แ่ตอนฝึกชาญก็มักจะมุทะลุพุ่งเข้าใส่เป้าหมายอย่างตรงไปตรงมาแต่มันก็ทำให้เดาวิถีดาบได้ง่าย
ชาญยังคงเหวี่ยงดาบที่เคลือบเวทมนตร์เพลิงใส่ไม่ยั้งทั้งการฟัน แทง เฉือนแต่มันก็ไม่รุนแรงพอให้ฟรานขยับเท้าจากจุดนั้นได้
สุดท้ายเพียงฟรานสะบัดดาบของเธอสวนกลับก็ทำให้ชาญล้มลงพื้นตัวสั่นระริกเพราะััได้ถึงความต่างชั้นทั้ง ๆ ที่เธอยังไม่ได้ชักดาบออกฟักเลยด้วยซ้ำ
"สุดยอดจริง ๆ ต้องแบบนี้สิทำเอาฉันเืร้อนขึ้นมาเลย" ชาญยิ้มด้วยความสะใจหลังจากหยิบดาบขึ้นก็กระหน่ำเข้าฟาดฟันไม่หยุดอีกครั้ง
"เราควรหยุดก่อนที่จะมีใคราเ็นะ" ชาญเมื่อได้ยินคำพูดแบบนั้นก็เป็การสุมไฟให้ใหญ่ขึ้นไปอีก
หลายนาทีผ่านไปจนความล้าเข้ากัดกินร่างของชาญผู้สามารถออกกำลังติด ๆ กันได้ครึ่งวันแต่ในการต่อสู้ด้วยเวทมนตร์เขากลับหมดแรงในไม่กี่นาที
"ทำไมถึงไม่ตอบโต้บ้างล่ะ?" ชาญพูดด้วยอาการหอบเหนื่อยหมดแรง
"เพราะมันไม่จำเป็" สายตาของฟรานที่มองชาญมันทั้งอ่อนโยนและเป็ห่วงราวกับเป็ครูฝึกที่รับคำท้าจากคนที่พึ่งเข้ามาเป็ลูกศิษย์
“ก็ได้ ๆ ฉันยอมแล้ว ซันนี่คืนธงไป”
ขณะที่ทุกอย่างจะจบลงด้วยดีแต่จู่ ๆ ก็มีแสงบางอย่างสว่างจ้าจนมองอะไรไม่ได้ไปสักพักหนึ่ง
“อ้าว ! ธงหายไปอีกแล้ว” สถานการณ์อันน่าอึดอัดที่กวาดสายตาไปรอบ ๆ หาตัวคนร้าย
“อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาเลยนะ” เสียงของซากิดังขึ้นจากที่ที่ไม่ไกลนัก
เสียงฝีเท้าก้าวเดินเข้ามาในระยะสายตาเผยให้เห็นทีมของซากิที่หนึ่งในนั้นมีพีชอยู่ด้วย
“ฉันแอบดูอยู่น่ะ สมแล้วล่ะที่เป็เธอ...สุดยอดสมกับร่ำลือจริง ๆ” ซากิยิ้มให้และมองมาหาฟราน
“ขอบใจที่ชมแต่ยังไงก็ขอธงของพวกฉันคืนด้วย” ฟรานถอนหายใจจ้องตาเขม็ง
“โทษทีแต่มันเป็เกมคงคืนให้ไม่ได้หรอก เธอเองก็ควรจะมีศักดิ์ศรีทำตามกฎสิ” เขาส่งยิ้มอย่างมีเลศนัยกลอกตามองใบหน้าที่กำลังสับสนของเธอ
“ถ้าอยากได้คืนก็ต้องเข้ามาแย่งเองสิ” ซากิพุ่งแทงด้วยดาบเรเปียร์สีเงินโดยไม่ได้ใช้เวทมนตร์
“ฉันไม่อยากทำให้เพื่อนต้องเจ็บตัวหรอกนะ” ฟรานชักดาบคาตานะปัดการแทงของซากิไปข้าง ๆ
“ถ้าไม่มีกะจิตกะใจจะสู้อย่างนั้นมันก็ไม่สนุกสิ” ขณะที่กล่าวเช่นนั้นเขาก็เหลือบตาไปเห็นสมาชิกทีมของฟรานที่เอาแต่ยืนดูอยู่ข้างหลัง
“ขี้ขลาดกันชะมัดเลย เธอน่าจะมาอยู่ทีมของฉันมากกว่าพวกนั้นเสียอีก”
“แกว่าใครขี้ขลาดนะ !” เซนกระโจนเข้าสู่สนามรบประชันหน้ากับชายหนุ่มผมสีเงินพร้อมกับกระตุกยิ้มแยกเขี้ยวใส่
“เฮ้ ! ฉันจะแย่งมันมาให้ดูเลย” เซนปักดาบั์ลงพื้นและเหวี่ยงตัวถีบขาคู่แม้ซากิจะยกแขนกันได้ทันแต่ก็กระเด็นถอยออกไปหนึ่งเมตร
เซนดารามากอายุการทำงานแต่ยังไร้ความสำเร็จที่เป็ชิ้นเป็อัน เนื่องจากเขามักจะแสดงนิสัยของตัวเองออกมาด้วยทำให้ดูไม่เข้ากับบท ส่วนคานะลูกเกษตรต่างจังหวะที่ทางบ้านส่งมาเรียนที่โรงเรียนทดลองเพื่อลดค่าใช้จ่าย แซมเป็เด็กวัดที่พ่อแม่ไม่ค่อยมีเวลาและบ้านอยู่ใกล้วัดเขาจึงไปช่วยงานที่นั่นประจำ นาริลูกพนักงานเงินเดือนที่บริษัทตั้งอยู่ใกล้โรงเรียนทดลองจึงส่งมาเรียนที่นี่ และซึฮากิคนที่ไม่คู่ควรที่สุดก็ดันอยู่ด้วย
ภายใต้ใบหน้าอันสง่างามของชายหนุ่มผู้เป็เดือนของโรงเรียนมองหน้าพรรคพวกของฟรานพลางคิดพินิจถึงที่มาที่ไปอย่างกับเป็การสัมภาษณ์เข้าทำงาน
“มัวเหม่ออะไรอยู่” เซนปักดาบั์ไว้ที่เดิมและพุ่งเข้าใส่ดันทุรังแย่งธงจากมือของซากิทั้งอย่างนั้น
ซึฮากิไม่ได้เจอกันพักใหญ่เลยนะเนี่ยดูสมบุกสมบันดีแฮะ พีชจ้องมองเรือนร่างและแววตาเฉยชาไม่แสดงเจตนารมณ์เลยสักนิดจนได้สบตากันมันก็ทำให้เธอใเขิน
“ทำไมถึงไม่ใช้อาวุธล่ะ?” พวกเขาวิ่งไล่จับกระทบกระทั่งกันไม่หยุดเมื่อซากิเห็นเซนไม่ใช้อาวุธเขาก็ไม่กล้าใช้เช่นกันมีเพียงแค่หมัดและเท้าเท่านั้น
“พอเถอะน่า” นาริะโสุดเสียงเมื่อได้สภาพเละเทะของพวกเขา
“พอได้แล้ว ก็แค่เกมจะไปจริงจังทำไม”
“แต่เขาเอาธงของเราไปนะ” เซนผลักนาริกระเด็นลงพื้นก้นจ้ำเบ้าเพื่อประชันฝีไม้ลายมือกับซากิต่อแต่เมื่อเขาเหลือบสายตามองนาริเพราะเป็ห่วงมันก็เป็ช่องโหว่ให้ซากิชกหมัดขวาเข้าที่คางเต็ม ๆ
“จังหวะนี้แหละรีบหนีเร็ว”
“ดะเดี๋ยว !” ขณะที่พวกซากิกำลังจะหนีฟรานก็พยายามยื้อไว้ด้วยเวทกำแพงพสุธาแต่ก็ไม่ทันการเสียแล้ว
เช่นเดียวกับทีมของชาญที่อาศัย่เวลาที่พวกเขาวุ่นกับซากิหลบหนีไปได้ สุดท้ายก็เหลือเพียงใบหน้าของความเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้าได้แค่มองดูธงโดนขโมยไป
“ลุกขึ้นเถอะครับคุณเซน” แซมเดินมาดูเซนที่เอาแต่นั่งกอดเข่าอยู่บนพื้นเศร้ากับความอ่อนแอของตนเอง
“โธ่เว้ย ! ให้ตายสิคราวหน้าเจอฉันแน่” ความหม่นหมองได้สลายหายไปพร้อมกับเสียงะโเรียกขวัญกำลังใจช่วยให้เพื่อน ๆ ฮึดสู้อีกครั้ง
“ฉะฉันขอโทษ” ฟรานเอ่ยด้วยถ้อยคำน้ำเสียงตะกุกตะกักเบาริบหรี่เพราะคิดว่าเป็ความผิดของตัวเอง
“ช่างเถอะน่า มันก็แค่เกมพวกเราสิต้องขอโทษที่ไม่ยอมช่วยเธอ” นาริเดินเข้ามาจับไหล่ทั้งสองข้างเป็การปลุกขวัญและเอามือลูบผมที่ปิดใบหน้าของฟรานออก
“ใกล้จะมืดแล้วยังไงก็รีบกลับกันก่อนเถอะครับ” แซมเงยมองฟ้าเห็นดวงตะวันกำลังจะลับขอบฟ้าจึงเอ่ยขึ้น
จากนั้นพวกเธอก็เดินทางกลับค่ายโดยไม่เหลือธงในมือสักอันถ้าจะไปหาใหม่ก็คงโดนทำโทษเพราะกลับช้าแน่ ๆ
“เอ่อ…พวกนายจำทางกลับได้รึเปล่า?” เซนหยุดเดินแล้วหันมาถามเพื่อน ๆ ทำเอาทุกคนหยุดชะงักทันที
“อย่าบอกนะว่าแกเดินนำมาโดยที่ไม่รู้ทางแล้วไม่บอกั้แ่แรกวะ” นาริขมวดคิ้วโกรธเคืองเอามือขยี้หัวเซนเพื่อระบายมันออกมา
“ขอโทษครับ” เซนเสียงขอโทษลากยาวก้มหน้าลงแนบพื้นเพื่อสำนึกผิด
“แล้วพวกเราจะเป็ยังไงต่อล่ะครับ?” แซมเอ่ยปากถามคำถามที่ไม่มีใครให้คำตอบได้
บรรยากาศของ่เย็นเต็มไปด้วยลมโกรกและเสียงใบไม้ขยับช่วยให้หลับได้ง่ายดาย
“ลักซ์” เหล่าผู้คนมากมายที่กำลังเฉลิมฉลองกันอย่างสนุกสนาน ใครบางคนที่กำลังจับมือถือแขนพาลักซ์หายไปต่อหน้าต่อตา จู่ ๆ น้ำตาที่เก็บกดอัดอั้นไว้ก็ไหลออกมา
“หัวหน้า ๆ” เสียงชายหนุ่มที่กำลังะโเรียกไม่หยุด
“หา ! ว่าไง ๆ” นาธาสะดุ้งตื่นด้วยสภาพมึนงงสะลึมสะลือ
ฝันไปเหรอเนี่ย? ไม่สิมันเป็เื่ฝังใจต่างหากเพราะเ้านั่นโผล่มาแท้ ๆ ความทรงจำพวกนี้เลยผุดขึ้นมาอีก
“หัวหน้านี้มันจะมืดแล้วนะครับ รีบจุดพลุเร็ว” นายทหารดูลุกลี้ลุกลนอย่างกับเป็เื่คอขาดบาดตาย
“จริงด้วย” ดันลืมบอกไปด้วยว่าจะจุดพลุเรียกรวมพล หวังว่าจะไม่หลงหรือหนีไปก่อนนะ นาธาคว้ากระบอกพลุและจุดยิงสัญญาณไฟสีแดงขึ้นบนท้องฟ้าเห็นได้แต่ไกล
หลายทีมที่หลงกันอยู่ในป่าต่างก็สังเกตเห็นพลุและรีบไปทางนั้นทันทีถึงแม้จะไม่รู้ว่ามันคืออะไรก็ตาม
“คราวหน้าถ้าแกไม่รู้ทางก็อย่าเดินนำ” ฟังจากเสียงของนาริเธอยังดูโกรธอยู่
“ขอโทษได้ไหมล่ะ” เซนกระแทกเสียงประชดประชัน
จริง ๆ ก็จำทางกลับได้แต่แค่อยากรู้ว่าคนอื่น ๆ จะแก้ปัญหาอย่างไร ซึฮากิเดินรั้งท้ายคู่กับคานะที่แทบจะไม่พูดกับใครเลยั้แ่เช้า
“อา…ในเมื่อกลับมาครบทุกทีมแล้วเราจะมานับธงกัน” หัวหน้าทีมเป็คนยื่นธงให้บางคนก็ยิ้มร่าเริงสนุกแต่บางคนก็ก้มคอตกเศร้าใจ
“อา…ทีม D เป็ทีมที่มีธงมากที่สุดซึ่งก็คือผู้ชนะของเราและมีธงมากถึงสี่สิบสามและแน่นอนเราจะมีรางวัลให้แต่ก่อนอื่นมาฟังทีมที่มีธงน้อยที่สุดต่อ”
“ทีม S มีธงน้อยที่สุดหรือจะให้พูดก็คือไม่มีธงเลยสักอัน” พวกเขายิ้มเจื่อนยกมือน้อมรับบทลงโทษ
"อา…รางวัลสำหรับผู้ชนะคือการได้ไปเที่ยวที่เมืองหนึ่งวัน" เสียงโหร้องดีใจที่ทำให้รู้ว่าน่าเสียดายแค่ถ้าได้หยุดและไปเที่ยวคงจะสนุกไม่น้อย
"และสำหรับบทลงโทษของผู้แพ้ก็คือการทำความสะอาดค่ายนี้แทนคนอื่น"
“เดี๋ยวก่อน !” ใครบางคนะโเสียงดังมาแต่ไกล
“แค่นั้นเรียกบทลงโทษแล้วเหรอ?” ชายหนุ่มร่างใหญ่ผู้มาเป็หัวหน้าค่ายแทนนาธาเดินมาประชิดตัวนาธาพร้อมกับยิ้มเยาะ
“แกจำตอนเราโดนลงโทษไม่ได้เหรอ?” เขาหันมามองนาธาเหมือนพยายามสะกิดเื่ในใจ
“ทั้งแส้ทั้งเหล็กร้อน ๆ นายก็น่าจะจำได้ดีเลยนะ”
“ฉันจะไม่ให้นายทำอะไรพวกเด็ก ๆ หรอก นั่นมันเป็วิธีลงโทษที่ไร้สาระที่สุด” นาธาตะเบ็งเสียงตอบกลับไม่สนใจตำแหน่งที่กำลังสั่นคลอน
“ถ้านายไม่ยอมก็ลองหยุดฉันดูสิ ตอนนี้ฉันเป็ผู้คุมค่ายตามคำสั่งจากเบื้องบน” นาธากัดฟันกำหมัดแน่นและก้มหน้าถอยออกไป
“นั่นแหละรู้สถานะตัวเองซะบ้าง” เขาเดินกลับไปหยิบแส้สำหรับตีม้าฟาดลงพื้นเป็เสียงขู่เหล่าผู้โชคร้ายที่ถูกทำโทษ
“เอาเป็แม่สาวน้อยที่อยู่ท้ายแถวก่อนแล้วกัน” ท่ามกลางสายตาหวาดระแวงว่าตนเองจะโดนเหมือนกับทีมของฟรานหรือไม่แต่ก็โล่งใจที่ตัวเองรอดไปได้
ทหารหลายคนลากตัวคานะไปยังหน้าแถวให้ทุกคนได้เห็นแต่ก็เธอไม่แม้แต่จะดิ้นหรือขัดขืน มีเพียงเพื่อนในทีมเดียวกันที่โกรธจนแสดงออกทางสีหน้าชัดเจนแต่ก็ไม่รู้ว่าต้องทำเช่นไร
“ถอดเสื้อออกซะจะได้โดนเนื้อเน้น ๆ” เขาตะคอกเสียงดังจนคานะตัวสั่นร่างกายขยับไม่ได้ไปเลย
หลังจากที่เธอเอาแต่ตัวสั่นเป็เ้าเข้าชายผู้นั้นก็กระชากเสื้อของเธอขาดต่อหน้าต่อตาเพื่อน ๆ ของเธอ
“หุ่นดีใช้ได้เลยนะเนี่ย หลังจากนี้ฉันจะดูแลเป็อย่างดีเลย” เขาสะบัดแส้ทำให้เกิดเสียงข้าง ๆ หูของคานะทำเอาน้ำตาที่กลั้นไว้ไหลออกมาเพราะความเกรงกลัว
“ไปเอาเกลือมาสิ” เขาหันไปสั่งพวกทหารและกดคานะให้นั่งลงไปกับพื้นโดยหันหลังให้กับเขา
จากนั้นเขาก็เริ่มง้างมือที่ถือแส้และฟาดมันลงบนแผ่นหลังอันบอบบางของคานะแต่นาธาที่ก็โผล่ออกมาโอบตัวคานะเพื่อบังแส้ไว้ เสื้อที่นาธาใส่อยู่ถึงกับขาดเป็รอยแส้และมีเืไหลออกมาเล็กน้อย
“ฉัน ร้อยตรีนาธา จาโอซาน ขอท้าประลอง ร้อยโทเลวาธาน ฮับเบิล” นาธายืนหยัดมองหน้าเลวาธานโดยไม่มีความเกรงกลัวแต่อย่างใด
“งั้นก็สวยสิ” เลวาธานกระตุกยิ้มอย่างมีเลศนัยราวกับรอเวลานี้มานานแสนนาน
ฟรานและนาริรีบวิ่งออกไปพยุงตัวคานะกลับเข้ามาในแถว โดยที่เซนเป็คนให้เสื้อกับเธอสวมปกปิดไว้แต่ก็ไม่อาจช่วยให้เธอหยุดร้องไห้ได้
นักเรียนคนอื่น ๆ ได้แต่ยืนอยู่ในแถวไม่กล้าแม้แต่จะพูดคุยกันด้วยซ้ำและในคืนนั้นพวกนักเรียนก็ได้แยกย้ายกันไปโดยที่ยังไม่มีการลงโทษ
185
