ทรวงอกอวบอิ่มของเธอโผล่พ้นออกมาอย่างเต็มตาชูชันล่อตาล่อใจภาคย์ที่บัดนี้ราวกับไร้สติ
ภาคย์ไม่ได้ชื่นชมในความงามนั้นเขากลับใช้มือข้างหนึ่ง บีบเคล้นทรวงอกของเอวิกาอย่างแรงราวกับจะระบายความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ภายใน ทำให้เอวิการ้องครางออกมาในที่สุด
“ดูดนมเอวิกาแรง ๆ เลยค่ะพี่ภาคย์เอวิกาชอบแบบนั้น”
แต่ภาคย์มิได้สนใจคำร้องขอของภรรยาสาวเขาไม่แยแสที่จะเล้าโลมให้เธอมีอารมณ์พิศาวาสร่วมเพื่อที่เธอจะได้เสร็จสมจนขึ้นสวรรค์ไปพร้อมกับเขา
ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีจัดการถอดเพียงกางเกงนอนของตัวเองออกอย่างรวดเร็วเผยให้เห็นลำกายที่แข็งขืน ใบหน้าของเขาแดงก่ำไปด้วยฤทธิ์ยากระตุ้นดวงตาแดงก่ำราวกับสัตว์ร้าย
ภาคย์พลิกร่างของเอวิกาให้นอนหงายอยู่ใต้ร่างของเขาอย่างรวดเร็วก่อนจะกดท่อนลำของเขาเข้าสู่ร่องสาวของเอวิกาทันที โดยไม่ทันได้มีการเตรียมพร้อมใดๆ
“โอ๊ย กรี๊ด พี่ภาคย์ เอวิกาเจ็บ”
เอวิกากรีดร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวที่ถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรงน้ำตาไหลอาบแก้มด้วยความเจ็บปวดและผิดหวัง
เธอไม่คิดว่าภาคย์จะเอาแต่ยัดเยียดความเป็นผัวให้เธอแบบแข็งทื่อเช่นนี้ไร้ซึ่งการกอดจูบลูบคลำหรือโลมเลียร่องสวาทด้วยลิ้น
ภาคย์ไม่ได้สนใจเสียงกรีดร้องของเธอเลยแม้แต่น้อยเขากระหน่ำกระแทกอย่างบ้าคลั่ง ไร้ซึ่งความปราณีราวกับจะระบายความโมโหทั้งหมดลงมาที่ร่างกายของเอวิกา
เสียงเนื้อกระทบกันดัง “ตับ ตับ ตับ”ก้องไปทั่วห้องนอน
เอวิกาได้แต่กัดฟันกรอดพยายามอดทนต่อความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วทั้งร่าง เธอภาวนาให้มันจบลงโดยเร็วที่สุด
ไม่นานนักภาคย์ก็กระตุกเกร็งอย่างรุนแรงน้ำคาวขุ่นสีขาวขุ่นของเขาพุ่งพรวดออกมาจากปลายลำเอ็นอย่างเต็มที่พลุ่งพล่านเข้าสู่ช่องทางรักของเอวิกาจนทะลักล้นออกมาเขาครางด้วยความสุขสมเพียงลำพัง ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนหอบหายใจอยู่ข้าง ๆ เอวิกา
ความเงียบงันเข้าครอบงำห้องนอนอีกครั้งเอวิกานอนหอบหายใจอยู่บนเตียง ใบหน้าแดงก่ำไปด้วยเลือดฝาดดวงตาพร่ามัวมองเพดานอย่างเลื่อนลอยความเจ็บปวดจากร่างกายยังไม่เท่าความเจ็บปวดจากหัวใจ
แล้วสิ่งที่ทำให้เอวิการู้สึกเหมือนโดนตอกย้ำความผิดหวังที่สุดก็คือคำพูดที่หลุดออกมาจากปากของภาคย์
“เอวิกา เธอนี่มัน ผู้หญิงแพศยา”
ภาคย์พูดเสียงเย็นชาพลางพลิกตัวหันหลังให้เธอ
“ทำไมถึงวางยาฉันแบบนี้ฉันไม่น่าหลงกลเธอเลย การกระทำของเธอมันช่างน่ารังเกียจ”
คำพูดเหล่านั้นเหมือนกำลังโบยตีหัวใจของเอวิกาจนปวดร้าวไปหมดเธอได้แต่กอดตัวเองแน่น ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างเงียบงัน
ความเจ็บปวดจากร่างกายยังไม่เท่าความเจ็บปวดจากคำพูดของเขา
ไม่นานนัก ภาคย์ก็ลุกขึ้นจากเตียงจัดการสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็ว โดยไม่แม้แต่จะชายตามองเธออีก
เขาหยิบกุญแจรถแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้เอวิกานอนจมอยู่กับ ความเจ็บปวดและรู้สึกไร้ค่าเพียงลำพัง
สุดท้ายแล้วหล่อนก็ต้องนอนคนเดียวในห้องหอตั้งแต่คืนแรกของชีวิตแต่งงาน