สุดยอดบอดี้การ์ดอหังการ

เพื่อให้น้องสาวของภรรยาเข้าใจตน เซียวเจิ้งได้แวะซื้ออาหารมื้อค่ำแสนอร่อยระหว่างทางกลับบ้าน พร้อมทั้งรวบรวมความคิด หาข้อแก้ตัวดี ๆ ไม่ต่ำกว่า 3 อย่าง เพื่อพูดกับเธอหลังจากที่กลับไปถึง

ทันทีที่เดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น เซียวเจิ้งก็พบว่าหลินเสี่ยวจู้กำลังนั่งกอดอกอยู่บนโซฟา ใบหน้าสวยของเธอบึ้งตึง เหม่อมองไปยังรายการบันเทิงที่ไม่ได้สาระประโยชน์ บรรยากาศความไม่พอใจลอยคละคลุ้งไปทั่ว แม้แต่ข้าวกล่องที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะกาแฟก็แสดงให้เห็นว่าสาวน้อยคนนี้กำลังอารมณ์ไม่ดี

“เสี่ยวจู้! รีบมาดูสิ พี่เขยซื้อของกินอร่อย ๆ มาให้เธอด้วยนะ!” เซียวเจิ้งปั้นหน้ายิ้มประจบสอพลอ และกล่าวแนะนำ “ข้าวต้มเนื้อ ซาลาเปาไข่ปู แถมยังมีฮะเก๋าที่นึ่งร้อน ๆ เสิร์ฟพร้อมกับน้ำส้มสายชูหมัก รับรองว่าอร่อยสุด ๆ”

“ฮึ่ม รู้จักกลับบ้านด้วยเหรอ?” หลินเสี่ยวจู้เหลือบตามองเซียวเจิ้งที่กำลังยิ้มประจบ และกล่าวด้วยท่าทีเฉยเมย

“มีคนมารังแกเธอเหรอ? รีบบอกพี่เขยมาเลย คอยดูเถอะว่าพี่เขยจะถลกหนัง ดึงเส้นเอ็นของมันออกมายังไง!” เซียวเจิ้งแสร้งทำเป็นพูดด้วยความโกรธ และพับแขนเสื้อของตัวเอง “แม้แต่น้องเมียของเซียวเจิ้งก็ยังกล้ามารังแก แบบนี้มันรนหาที่ตายชัด ๆ!”

“ตัวเองก็รู้ดีอยู่แก่ใจ!” หลินเสี่ยวจู้กล่าวด้วยความโมโห “ใครบอกว่าจะมารับฉันหลังเลิกงาน? ใครบอกว่าจะพาฉันไปกินอาหารเกาหลี และดูหนังตอนเที่ยงคืน?”

เซียวเจิ้งตบหน้าผาก แสร้งทำเป็นไม่รู้ “โธ่ เสี่ยวจู้ เธอกำลังกล่าวหาพี่เขยอยู่นะ!”

“กล่าวหาเหรอ?” ใบหน้าหวานของหลินเสี่ยวจู้ยิ่งบึ้งตึงกว่าเดิม “หรือว่าพี่กำลังจะบอกว่าละเมอมาพูดกับฉัน?”

“ต้องไม่ใช่อยู่แล้ว! เรื่องที่พี่เขยสัญญากับเธอ ถึงจะต้องบุกน้ำลุยไฟ ตายเป็นหมื่นครั้งก็ไม่ปฏิเสธ! กับแค่เรื่องกินข้าวดูหนังจะนับว่าเป็นอะไรได้?” เซียวเจิ้งกล่าวออกมาด้วยความห้าวหาญ “แต่ว่าคราวนี้เธอกำลังกล่าวหาพี่เขยอยู่จริง ๆ”

“งั้นพี่ก็พูดมาสิ ว่าฉันกล่าวหาพี่ยังไง?” หลินเสี่ยวจู้กลอกตา เธอกอดอก จ้องมองเซียวเจิ้งตาเขม็ง

“ความจริงแล้ว พี่เขยไม่ควรจะเอาความคับข้องใจในบริษัทมาบ่นกับเธอ แต่เพื่อรักษาความน่าเชื่อถือของพี่เขย ก็มีแต่จะต้องบอกเธอให้หมดเปลือกเท่านั้น...........” เซียวเจิ้งหยุดเว้นช่วง จากนั้นจ้องมองไปยังหลินเสี่ยวจู้ “เสี่ยวจู้ เธอรู้จักแผนกรักษาความปลอดภัยของซินอ้าวไหม?”

“ฉันรู้แล้วจะทำไม? ฉันไม่ใช่พนักงานในบริษัทของพวกพี่นะ” หลินเสี่ยวจู้กล่าว

“งั้นเธอก็ต้องรู้ว่าในซินอ้าวมีหัวหน้าไป๋ ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแม่ชีเจ้าสำนัก!” เซียวเจิ้งกล่าวเน้นย้ำทีละคำ

“ไป๋อวี้เจียวเหรอ?” หลินเสี่ยวจู้เอ่ยถาม

“คนนั้นแหละ!” เซียวเจิ้งกล่าวอย่างใส่อารมณ์ “ยัยผู้หญิงชั่วร้ายคนนั้นวางอำนาจไปทั่วแผนกรักษาความปลอดภัยและชอบทำอะไรตามอำเภอใจ ไม่ต้องพูดถึงเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตัวเล็ก ๆ อย่างฉัน แม้แต่ผู้จัดการในแผนกอื่นที่เข้ามาทำธุระกับเธอ เธอก็ยังไม่ไว้หน้า ทำตัวเป็นผู้มีอำนาจในซินอ้าว เธอก็รู้ว่าพี่เขยทำงานอยู่ในแผนกรักษาความปลอดภัย และโดดงานมาทั้งช่วงเช้า ยัยนั่นจะมองพี่เขยในแง่ดีได้ยังไง? เพราะแบบนั้น ทันทีที่เดินเข้ามาถึงบริษัท เธอไม่ใช่แค่ด่าฉันไม่หยุด แต่ยังบอกให้ฉันทำงานกะกลางคืนด้วย พอถึงเที่ยงคืนฉันก็กลับมาบ้านอย่างหมดสภาพ แต่เพราะพี่เขยรู้สึกผิดกับเธอ กลัวว่าเธอจะกินข้าวเย็นไม่อร่อย ก็เลยขับรถไปซื้ออาหารมื้อดึกให้เธอถึงถนนวงแหวนสายที่ห้า”

เมื่อได้ยินแบบนั้น สีหน้าของหลินเสี่ยวจู้ก็เริ่มดีขึ้น เธอเอ่ยถามออกมาว่า “เธอไม่รู้เหรอว่าพี่กับพี่สาวของฉันเป็นอะไรกัน? ถึงยังกล้าแตะต้องพี่อีก?”

“เฮ้ ถึงคนอื่นจะไม่รู้จักพี่สาวของเธอ แต่เธอจะไม่รู้จักได้ยังไง? เดิมทีพี่สาวของเธอก็ดูถูกฉันอยู่แล้ว จะปล่อยให้คนนอกรู้เรื่องความสัมพันธ์ของพวกเราได้ยังไงกันล่ะ? สำหรับพี่สาวของเธอ ถ้าพูดออกไปก็คงจะเป็นเรื่องที่น่าอับอายต่อสาธารณชน” เซียวเจิ้งกล่าวด้วยสีหน้าอดทนอดกลั้น “ตราบใดที่เธอมีความสุข ถึงฉันจะน้อยใจอยู่บ้างก็ไม่เป็นไรหรอก”

หลินเสี่ยวจู้ที่ได้ยินแบบนั้น กล่าวออกมาด้วยความชอบธรรมทันที “เจ๊หลินจะเฉยชาเกินไปแล้ว! ถ้าไม่เห็นความดีของพี่ แล้วจะมาอยู่กับพี่ทำไม? พี่เขยก็ไม่ใช่คนเลวร้าย ยังกลัวว่าจะหาแฟนไม่ได้อีกเหรอ?”

“พูดแบบนั้นไม่ได้หรอก พี่สาวของเธอก็แค่เข้มงวดกับฉัน เพราะหวังให้ฉันได้ดีเท่านั้น เธอไม่ได้คิดอะไรแย่ ๆ แบบนั้นเลย” เซียวเจิ้งถอนหายใจออกมาเบา ๆ และจุดบุหรี่มาสูบ “ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น ฉันเชื่อว่าสักวันหนึ่ง พี่สาวของเธอจะต้องเข้าใจความหวังดีของฉัน”

“ผู้ชายดี ๆ อย่างพี่เขย ถึงจะจุดตะเกียงหาก็หาไม่ได้ง่าย ๆ แต่เธอกลับไม่สนใจใยดี ไม่รู้จักเห็นคุณค่าในสิ่งที่มีเลย พี่เขยไม่ต้องกลัวนะ ต่อไปฉันจะอยู่เคียงข้างพี่เอง ถ้าเธอกล้าเลิกกับพี่ ฉันจะแนะนำแฟนใหม่ให้ รับรองว่าจะต้องสวยยิ่งกว่าพี่สาวของฉัน!”

“สวยกว่าพี่สาวของเธอเหรอ?” เซียวเจิ้งดวงตาเป็นประกายทันที “เสี่ยวจู้ เธอคงไม่ได้โกหกพี่เขยหรอกนะ? พี่สาวของเธอสวยอย่างกับนางฟ้า เธอยังมีเพื่อนที่สวยกว่าพี่สาวของเธออีกเหรอ?”

“ถึงหน้าตาจะแย่กว่านิดหน่อย แต่อย่างน้อยก็เป็นคนนิสัยดี มีจิตใจอ่อนโยน ไม่เคยแสดงสีหน้าเย็นชากับใคร จนดูแล้วน่าหงุดหงิดเหมือนพี่สาวของฉัน” หลินเสี่ยวจู้กล่าวด้วยความโมโห

“ถึงยังไงยัยนั่นก็เป็นพี่สาวของเธอ เธอพูดเรื่องนี้ต่อหน้าฉันได้ แต่อย่าไปพูดจาว่าร้ายยัยนั่นต่อหน้าคนนอก มันไม่น่าฟังนักหรอก” เซียวเจิ้งกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ฉันไม่ได้โง่นะ” หลินเสี่ยวจู้โบกมือเล็ก ๆ ของเธอ และกล่าวคะยั้นคะยอ “พี่เขยรีบเอาของกินอร่อย ๆ มาให้ฉันเร็ว! อาหารเย็นที่ฉันซื้อกลับบ้านมามันไม่อร่อยเลย ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว!”

เซียวเจิ้งคลี่ยิ้มเล็กน้อย ก่อนที่จะเปิดกล่องอาหารทีละกล่อง แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “กินเถอะ พี่เขยจะไปรินน้ำผลไม้มาให้เธอ”

“ขอบคุณค่ะพี่เขย!” หลินเสี่ยวจู้หัวเราะร่า ความหดหู่ที่สะสมมาทั้งคืนได้หายไปแล้ว

หลังจากที่ทานอาหารมื้อดึกเสร็จแล้ว หลินเสี่ยวจู้ก็ลากเซียวเจิ้งมานั่งลงบนโซฟา และดูโทรทัศน์รอหลินฮั่วอินด้วยกัน ก่อนที่เธอจะเอ่ยถามด้วยความสงสัยว่า “พี่เขยรู้จักกับพี่สาวของฉันได้ยังไง?”

หลินเสี่ยวจู้ยังไม่มีโอกาสเหมาะ ๆ ในการถามเรื่องนี้เลย ตอนนี้เธอกินดื่มจนอิ่มหนำ และไม่โกรธเซียวเจิ้งอีกต่อไปแล้ว เธอพิงไหล่เซียวเจิ้ง และเอ่ยถามเขา “ปกติแล้วพี่สาวของฉันจะไม่ออกไปสังสรรค์กับเพื่อน พวกสำนักทางศาสนา หรือสมาคมต่าง ๆ เธอก็ไม่ไป แม้แต่เพื่อนสนิทที่อยู่รอบตัวก็ยังไม่มี แล้วแบบนี้พี่กับพี่สาวของฉันไปคบกันได้ยังไง?”

“เธอลืมไปแล้วเหรอว่าฉันเป็นพนักงานในซินอ้าว? อย่างที่เขาบอกว่า หอคอยที่อยู่ใกล้น้ำจะได้พระจันทร์ก่อน.........”

“เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว” หลินเสี่ยวจู้หยิกแขนเซียวเจิ้ง “ถ้าพี่ทำงานในซินอ้าวตั้งแต่แรก พี่สาวของฉันไม่มีทางไปคบกับพี่ได้หรอก”

“ทำไมล่ะ? เธอไม่มั่นใจในเสน่ห์ของพี่เขยเหรอ?” เซียวเจิ้งหันมากล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

“ฮิ ๆ ถึงฉันจะชื่นชมพี่เขยมาก แต่นิสัยของพี่สาวฉันเป็นยังไง ฉันจะไม่รู้ได้ยังไง? เธอย้ำนักย้ำหนาว่าความรักในที่ทำงานถือเป็นเรื่องต้องห้าม ใครก็ตามที่ละเมิดกฏเหล็กข้อนี้ ถึงเป็นจักรพรรดิสวรรค์ เธอก็จะไม่ไว้หน้า!” หลินเสี่ยวจู้กล่าวด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ “เพราะฉะนั้นพี่เขยบอกความจริงมาซะดี ๆ”

เซียวเจิ้งไม่สามารถเก็บซ่อนความผิดหวังบนใบหน้าได้ เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “งั้นฉันบอกความจริงก็ได้ ฉันกับพี่สาวของเธอเจอกันในบาร์”

“บาร์?” หลินเสี่ยวจู้กล่าวด้วยความเหลือเชื่อ “พี่เขย ล้อเล่นอยู่เหรอ? พี่สาวของฉันเนี่ยนะจะไปบาร์?”

“ทำไมล่ะ? ปกติเธอไม่ได้ไปบาร์เหรอ?” เซียวเจิ้งจุดบุหรี่มาสูบ

“อย่าว่าแต่บาร์เลย แม้แต่ร้านคาราโอเกะ ฉันก็ยังไม่เคยเห็นเธอไปด้วยซ้ำ” หลินเสี่ยวจู้กล่าว

“เรื่องนั้นฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ถึงยังไง ฉันกับเธอก็รู้จักกันในบาร์จริง ๆ อย่าเพิ่งขัดจังหวะ รอให้ฉันพูดจบก่อน แล้วค่อยวิเคราะห์..........” เซียวเจิ้งหยุดไปชั่วครู่ จากนั้นกล่าวต่อไปว่า “ในค่ำคืนที่สุราไม่มึนเมา แต่ทุกคนมึนเมากันเอง พี่สาวของเธอดื่มเหล้าอยู่ในบาร์ 2 แก้ว เธอช่างดูสวยและโดดเด่นมาก แต่เธอก็รู้ว่าพี่เขยเป็นคนยังไง การไม่ล่วงเกินใครคือพื้นฐานของการเป็นมนุษย์ แต่ว่านักเลงบางคนที่เห็นเข้ากลับไม่คิดแบบนั้น พวกมันเดินเข้าไปรบกวนพี่สาวของเธอ พี่เขยจึงไม่พูดให้มากความ รีบเดินตรงเข้าไป ใช้อ้อมกอดที่แข็งแกร่งและทรงพลังปกป้องพี่สาวของเธอเอาไว้ แล้วจัดการพวกนักเลงกระจอกที่ไม่ประมาณตนใน 3 – 5 กระบวนท่า กลายเป็นฉากฮีโร่ช่วยเหลือหญิงสาวผู้ตกทุกข์ได้ยากที่แสนล้าสมัย แต่ก็ยังคงความคลาสสิค ในตอนนั้นพี่สาวของเธอควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว และยืนยันว่าจะต้องอยู่กับฉันให้ได้ แต่ในฐานะผู้ชายที่ยึดถือหลักสามเชื่อฟังสี่จรรยา ทำให้พี่เขยไม่สามารถตอบตกลงได้ แต่พี่สาวของเธอก็ได้เข้าสู่วังวนแห่งความรักจนถอนตัวไม่ขึ้น เธอยืนกรานว่าจะต้องให้ฉันอยู่ที่นี่ให้ได้ และยังบอกว่า ความรักสามารถก่อตัวขึ้นได้อย่างรวดเร็ว ถึงฉันจะปฏิเสธออกไป แต่สุดท้ายก็ถูกความจริงใจของพี่สาวของเธอบังคับให้ตอบตกลง”

หลังจากที่เซียวเจิ้งพูดจนจบ หลินเสี่ยวจู้ก็เปล่งเสียงหัวเราะออกมาดังลั่นจนน้ำตาไหล

“เฮ้ พี่เขยไม่ได้เล่าเรื่องตลกให้เธอฟังนะ เธอจะหัวเราะมากเกินไปไหม? หรือเธอเห็นว่าพี่เขยเป็นคนตลก ก็เลยหัวเราะในเวลาที่กำลังพูดเรื่องจริงจัง?” เซียวเจิ้งเอ่ยถาม

“ฮ่าๆๆๆ.........”

หลินเสี่ยวจู้ผู้งดงามยังคงเปล่งเสียงหัวเราะออกมา เธอนอนลงบนต้นขาของเซียวเจิ้ง และอ้าปากหอบหายใจ “พี่เขย หยุดพูดเถอะ ฉันขำจะตายอยู่แล้วเนี่ย...........”

“เลิกเล่นได้แล้ว จริงจังหน่อย!” เซียวเจิ้งกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

“ไม่ขำแล้ว ไม่ขำแล้ว”

หลินเสี่ยวจู้โบกมือไปมา แต่บนใบหน้าหวานเขียนคำว่า ‘กลั้นหัวเราะไม่ได้’ เอาไว้ เธอพยายามอดทนอดกลั้น กล่าวออกมาว่า “พี่กำลังจะบอกว่า พี่สาวของฉันตามจีบพี่เหรอ?”

“ไม่อย่างนั้นจะเป็นอะไรได้?” เซียวเจิ้งเอ่ยถาม “เป็นไปได้เหรอที่ฉันจะตามจีบเธอ? จริงจังหน่อยสิ พี่เขยไม่ได้เล่นตลกอยู่นะ”

“คิก.......” หลินเสี่ยวจู้หลุดเสียงหัวเราะออกมาอีกครั้ง “พี่เขย ฉันขอแนะนำให้พี่ไปอยู่ในวงการภาพยนตร์ ในอนาคตพี่จะต้องประสบความสำเร็จมากแน่ ๆ”

เซียวเจิ้งอารมณ์เสียมาก “ผู้ชายที่มีศักดิ์ศรี สูงถึง 8 ฟุตอย่างพี่เขย จะให้ไปเป็นนักแสดงได้ยังไง? ถ้าถูกแฟนคลับลวนลามขึ้นมาจะทำยังไง?”

ท่าทีขึงขัง จริงจัง แต่คำพูดกลับไร้สาระและน่าขบขันเป็นอย่างยิ่ง ทำเอาหลินเสี่ยวจู้เกือบจะหลุดเสียงหัวเราะออกมาอีกครั้ง เธอรีบยกมือยอมจำนน ใบหน้าหวานแดงก่ำ กล่าวขึ้นมาว่า “พี่เขย ฉันยอมแล้ว พี่เลิกแกล้งฉันเถอะ”

เซียวเจิ้งพ่นควันหนาออกมา จากนั้นกล่าวออกมาอย่างเย็นชา “ลูกผู้ชายฆ่าได้ หยามไม่ได้ วันนี้พี่เขยจะทำให้เธอได้รู้ว่า เธอจะต้องเจอกับบทลงโทษอะไรถ้าเธอยอมแพ้”

หลังจากที่พูดจบ ก็ยกมือทั้งสองข้างโจมตีไปที่เอวของหลินเสี่ยวจู้ทันที ฝ่ายหลินเสี่ยวจู้หัวเราะออกมา ตัวสั่นเทิ้ม กลิ้งตกลงมาจากโซฟาและพัวพันกับเซียวเจิ้งราวกับลูกบอล

“พวกเธอสองคนกำลังทำอะไรกัน!?”

แต่ทันใดนั้นเอง เสียงตวาดที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งก็ดังขึ้นที่หน้าประตู เมื่อทั้งสองคนได้ยินเสียงตะโกนที่เต็มไปด้วยความโกรธนั้นก็ตัวสั่น ล้มลงไปบนพื้น ผู้หญิงอยู่ข้างล่าง ผู้ชายอยู่ข้างบน ตำแหน่งของร่างกายช่างดูน่าละอายมาก