บ่ายโมงวันต่อมา..
ณ ค่ายมวยพิชิตชัย
พึ่บ!!!
ผั่วะ!!!!
อั่ก!!!!
หมัดหนักของไต้ฝุ่นโถมเข้าใส่เพื่อนซี้อย่างโก๋ไม่ละมือ ก่อนที่เขาจะใช้หัวเข่าแทรกแซงเข้าไปกลางท้องจนอีกฝ่ายเซถลา สีหน้าที่บ่งบอกถึงความเหนื่อยล้าแทบขาดใจแสดงออกมา สภาพของโก๋ในตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากกระสอบทราย
“บ..เบาก่อนไอ้ฝุ่น!!! แฮ่กๆๆ นี่ใจคอมึงจะฆ่ากูหรือไง”
“อ่อนปวกเปียกจังวะมึงเนี่ย”
“ปวกเปียกเชี้ยไรล่ะ! ก็มึงเล่นฟาดๆๆกูไม่หยุดเลยเนี่ย ฮู่ว!!”
“หึ.. มึงก็หัดตั้งรับหน่อย”
ว่าแบบนั้นด้วยสีหน้าแฝงไปด้วยความเ้าเล่ห์ ร่างสูงโปร่งของไต้ฝุ่นก็ะโลงไปด้านล่างสังเวียน เขาถอดเสื้อโชว์ซิกแพคเป็ก้อนที่ขาวจั๊วะ ไต้ฝุ่นสวมใส่เพียงกางเกงมวยขาสั้นเท่านั้น
“ไอ้ฝุ่น.. แล้วเมื่อคืนหญิงแจ่มไหมวะ”
แต่เพื่อนรักเพื่อนล้ออย่างโก๋ที่ยืนอยู่บนสังเวียน เขาก็ยื่นหน้าเข้ามาถามคนด้านล่างด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“ไม่รู้ กูจำไม่ได้”
“สงสัยจะแจ่มว่ะ เห็นมึงไม่พูดไม่จา ชอบงุบงิบเหรอวะไอ้ฝุ่น”
“รำคาญ มึงอย่าเซ้าซี้ได้ไหม”
หนุ่มหล่อที่เริ่มขมวดคิ้วเอ่ยพลางชักสีหน้าดุใส่โก๋ ไต้ฝุ่นถอนหายใจพลางกระดกน้ำในขวดลงคออย่างหิวกระหาย ซึ่งภาพที่คุ้นชินนั้นก็ถูกจับตามองโดยโก๋ เพราะเื่นี้มันกลายเป็เื่ปกติของไต้ฝุ่นไปเสียแล้ว
การที่ออกท่องราตรีทุกคืน..ได้หญิงมานอนแก้ความอยาก ยังไงก็มีแต่ได้กับได้ เขาไม่เคยคิดสานต่อใคร ไม่ว่าผู้หญิงคนไหนก็ตาม
“สวัสดีค่ะพี่ๆทุกคนนนนน!! คิกๆๆ สายรุ้งมาแล้วค่า~”
แต่ทันใดนั้นเองเสียงหวานของใครบางคนก็ได้ดังขึ้นมา นั่นจึงทำให้ไต้ฝุ่นที่กำลังกระดกน้ำเปล่าลงคอต้องชะงักไป ไม่เว้นแม้แต่โก๋ที่ยืนหรี่ตามองน้องสาวตัวเองที่เดินตามหลังสายรุ้งเข้ามา
“เฮ้ย.. อะไรวะน่ะ น..น้องสายรุ้งเหรอ”
“วันนี้หนูได้รับบรีฟมาจากพี่วิทย์นะคะ ว่าให้มาดูแลพี่ๆทุกคนเลย เดี๋ยวหนูจะทำให้สุดความสามารถเลยค่ะ!!” -เสียงแว่ว
“ม..เมื่อวานกูได้ข่าวว่าน้องเขาวิ่งร้องไห้กลับบ้านไปไม่ใช่เหรอวะ ทำไมวันนี้น้องเขายังมาที่นี่อีกวะไอ้ฝุ่น นี่แปลว่าสิ่งที่มึงพูดไม่ได้ทำให้น้องเขายอมแพ้เลยนะเนี่ย”
“…..”
สิ้นคำอธิบายด้วยสีหน้าแฝงไปด้วยรอยยิ้มของโก๋ก็ทำให้อีกคนถอนหายใจทิ้ง
สีหน้าที่มีแต่ความสับสนจ้องมองไปยังสาวสวยในชุดนักศึกษา เสื้อสีขาวรัดรูป แถมกระโปรงทรงเอยังสั้นเลยเข่าขึ้นมาอีก ในตอนนี้สายรุ้งมาพร้อมกับรอยยิ้มอันสดใส ใบหน้าน่ารักๆนั่นฉีกยิ้มจนตาหยี
ไต้ฝุ่นจึงไม่ได้ตอบอะไรเพื่อนสนิทกลับไปทั้งนั้น เขาจึงวางแก้วน้ำพร้อมกับเดินขึ้นไปบนสังเวียนมวยราวกับไม่อยากสนใจอะไร
“เหอะ ดูท่าแล้วเพื่อนยัยกลอยจะสู้สุดใจเลย เอาวะ ก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าน้องสายรุ้งจะเอาชนะใจไอ้ฝุ่นได้ไหม หึๆๆ”
โก๋พึมพำโดยที่แววตาคาดหวังจ้องมองไปยังสายรุ้งที่เดินเข้ามาใกล้กับสังเวียน ก่อนที่เขาจะยิ้มทักทายหญิงสาวที่เพิ่งยกมือไหว้หมาดๆ
เพียงแค่เห็นสีหน้าของสายรุ้ง..เขาก็รู้ได้เลยว่าต่อจากนี้มันต้องเกิดเื่ราวที่ไม่ธรรมดา เพราะผู้หญิงที่ตามตื๊อไต้ฝุ่น แค่โดนไล่กลับครั้งเดียวก็หายจ๋อยไปแล้ว แต่คงยกเว้นแต่เพียงน้องสายรุ้งคนนี้..
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ผั่วะ!!!
อั่ก!!!
เสียงหมัดหนักของแชมป์ยังคงดังอย่างต่อเนื่องแบบนั้น ซึ่งมันก็เป็แมตช์สำคัญของไต้ฝุ่น เขากำลังซ้อมเตะต่อยกับพวกเพื่อนนักมวยเพื่อการแข่งขันที่รออยู่ไม่ไกล ทั้งกลอย แป๋ว และก็สายรุ้งต่างก็นั่งอยู่ด้านล่าง พวกเธอเงยหน้าจ้องมองหนุ่มหล่อที่กำลังง้างหมัดอย่างไม่บันยะบันยัง
“ล..หล่อจังเลย..”
แต่หญิงสาวที่เผลอพูดความในใจออกมาหมดเปลือกอย่างสายรุ้ง นั่นก็ทำให้แป๋วยื่นหน้าเข้ามาใกล้กับเพื่อนสนิท
“เก็บน้ำลายหน่อยยัยรุ้ง ไหลเยิ้มออกมาแล้วน่ะ!”
“เวอร์แล้วยัยแป๋ว แกนี่..”
“คิกๆๆๆ”
กะเทยร่างอวบหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดีเมื่อแกล้งสายรุ้งได้สำเร็จ แต่ในขณะเดียวกันนั้นเองยกสุดท้ายก็จบลง
อั่ก!!!
เพราะร่างล่ำที่สูงใหญ่ไม่แพ้กับไต้ฝุ่นได้ล้มลงไปกองกับพื้น ก่อนเสียงหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้าของเขาจะดังขึ้น นั่นจึงทำให้หญิงสาวที่รอคอยเวลานี้มานานรีบลุกพรวดขึ้น
ตึกๆๆๆ!!
สายรุ้งจึงรีบวิ่งไปยืนรอรับใครบางคน ในมือของเธอมีทั้งขวดน้ำเปล่าและก็ผ้าเช็ดเหงื่อ สีหน้าที่มีแต่ความอารมณ์ดีแผ่ซ่านไปทั่ว หญิงสาวหน้าตาน่ารักคนนี้ขโมยหัวใจผู้ชายเกือบครึ่งค่ายมวย แต่เธอก็ดันสนใจเพียงแค่ไต้ฝุ่นคนเดียว
“น้ำค่ะพี่ไต้ฝุ่น”
ว่าแบบนั้นด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน สายรุ้งยื่นขวดน้ำให้กับหนุ่มหล่อที่ะโลงมาจากสังเวียน
“โห่!! ทีพวกพี่ไม่เห็นดูแลดีแบบนี้เลยล่ะครับน้องสายรุ้งงงงง พี่เสียใจนะเนี่ยยยยยยย!!”
“หึๆๆ ทำใจเหอะว่ะ มึงไม่ใช่ไอ้ไต้ฝุ่น”
“ฮะฮ่าๆๆ จริงด้วย เสียใจด้วยนะครับพี่นิว”
บรรดาผู้ชายที่ถอดเสื้อโชว์กล้ามล่ำๆต่างก็หัวเราะชอบใจกันยกใหญ่ ซึ่งประโยคเอ่ยแซวนี้ทำให้ทุกคนมีรอยยิ้มกันหมด ยกเว้นเพียงแต่ผู้ชายที่ชื่อว่าไต้ฝุ่น
“สิ่งที่ฉันพูดเมื่อวานมันไม่ได้ทะลุเข้าไปในสมองเธอเลยเหรอ หื้ม?”
“อะไรเหรอคะ”
“หึ.. เธอรู้ว่าฉันหมายถึงอะไรสายรุ้ง อย่ามาทำเป็ไม่รู้”
“หนูรู้ค่ะ”
สายรุ้งที่ยืนแน่นิ่งไปเริ่มทำใจกล้ามากยิ่งขึ้น เธอจ้องมองเข้าไปข้างในดวงตาจนอีกฝ่ายเริ่มสับสน เพราะสายรุ้งคนเดิมไม่ได้รุกล้ำเขาหนักถึงขนาดนี้ แถมการแต่งตัวก็ยังเปลี่ยนเป็สาวแซ่บอีกต่างหาก สิ่งนี้มันจึงทำให้ผู้ชายเกือบทั้งค่ายมวยชอบใจกันใหญ่
“แต่หนูจะทำให้พี่เปลี่ยนใจให้ได้เลย”
“ว่าไงนะ”
“พี่ไต้ฝุ่น.. ไม่ต้องชอบหนูกลับหรอกนะคะ หากว่าพี่ยังไม่อยากเปิดใจ เอ่อ.. แต่ก็ขอให้หนูพยายามก่อน ถึงวันนั้นพี่ค่อยตัดสินใจแล้วกันค่ะ”
“…..”
แม้ระยะเวลาหนึ่งปีที่เธอพยายามมาที่ค่ายมวยนี้แทบทุกอาทิตย์ แต่เธอก็ไม่เคยกล้าเข้าหาไต้ฝุ่นถึงขนาดนี้ นี่อาจจะเป็จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่ไม่อาจคาดคิดก็ได้
“หึ..”
พึ่บ!!
คนที่คาดเดาอารมณ์ได้ยากอย่างไต้ฝุ่น..เขาจึงกระตุกยิ้มด้วยความเ็าเหมือนอย่างเคย ก่อนที่มือหนาจะจัดการดึงขวดน้ำในมือของสายรุ้งเข้าไปถือไว้เอง
แต่ยังไม่ทันอยู่รอประโยคชวนคุยต่อไป ร่างสูงล่ำที่มีซิกแพคเป็มัดๆก็เดินหายวับออกไปจากตรงนี้ทันที เหลือทิ้งไว้เพียงแต่อาการแอบประหม่าของสาวสวย ซึ่งหลังจากนั้นสายรุ้งก็ลอบถอนหายใจทิ้งเฮือกใหญ่
เธอรีบหันไปทางเพื่อนซี้ทั้งสองที่นั่งอยู่บนโซฟา พร้อมกับสีหน้าบรรลุเป้าหมายขั้นแรกในวันนี้
“ฉัน..ทำ..ได้..แล้ว..ยัยกลอย..ยัยแป๋ว!!”
อีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา..
(เป็เวลาที่นักมวยในค่ายจะพักทานอาหาร)
หลังจากที่สายรุ้งได้เข้ามาดูแลไต้ฝุ่นนานหลายชั่วโมง จนอีกฝ่ายแสดงท่าทีถึงความรำคาญผ่านสีหน้าชัดเจน ส่วนพวกแป๋วก็เอาใจช่วยเพื่อนสนิทอยู่ตลอด แม้จะกลัวว่าสายรุ้งจะโดนพี่ไต้ฝุ่นต่อยก็ตาม
แต่หญิงสาวที่ยังไม่ย่อท้อก็ลงทุนทำอาหารให้กับรุ่นพี่ที่ตัวเองแอบชอบ โดยเริ่มต้นจากการติดต่อพี่วิทย์ ซึ่งเขาเป็เ้าของค่ายมวยพิชิตชัย และก็เป็พี่ใหญ่ที่มีสิทธิ์สั่งการทุกคนในนี้ด้วย
โชคดีที่พี่วิทย์เอ็นดูสายรุ้งมาั้แ่ไหนแต่ไร เขาจึงค่อนข้างที่จะใจดีกับเด็กสาวคนนี้เป็พิเศษ ราวกับว่าสายรุ้งเป็น้องสาวอีกคน
“อะไรวะ ทำไมกูต้องกินอาหารฝีมือน้องเขาด้วย”
“เอ้า! ก็มันเป็คำสั่งจากพี่วิทย์ไง อีกอย่างน้องสายรุ้งก็อุตส่าห์โชว์ฝีมือการทำอาหารให้พวกเรากิน กูคิดว่าน้องเขาตั้งใจทำให้มึงเป็พิเศษเลยนะไอ้ฝุ่น” โก๋ว่าแบบนั้นพลางหันไปขยิบตาให้กับเบลท์
“จะกินได้หรือเปล่าเหอะ ดูท่าไม่น่ารอด”
ไต้ฝุ่นที่ยืนกอดอกพิงกำแพงกล่าวเสียงเหนื่อยหน่าย นั่นจึงทำให้เพื่อนนักมวยที่นั่งฟังอยู่ถึงกับกลั้นขำตาม
“มึงอย่าไปสบประมาทน้องสายรุ้งของกูสิวะ!!”
“ฮ่าๆๆ ไอ้นิวแม่งเอาว่ะ”
“รำคาญฉิบหาย”
“เฮ้ยๆๆ มึงจะไปไหนน่ะ”
“กูก็จะไปเคลียร์กับน้องเขาไง จะไปบอกว่าให้เลิกทำอะไรที่มันไร้สาระสักที”
“ไอ้ฝุ่น!!”
“พวกมึงหยุดให้ท้ายน้องเขาได้ละ เดี๋ยวแม่งจะเคยตัว แค่นี้ก็ลามปามไปถึงพี่วิทย์แล้ว ที่กูยอมให้น้องเข้าใกล้ก็เพราะว่าพี่วิทย์ขอหรอกนะ”
แต่ทว่า..เสียงดุดันกับสีหน้าเอาจริงของไต้ฝุ่นก็ทำให้พวกโก๋ยอมสงบ พวกเขารู้ดีว่าไต้ฝุ่นไม่ชอบการถูกบังคับใจ โดยเฉพาะเื่ของความรัก
เพียงไม่นานสีหน้าที่ไม่สบอารมณ์ของหนุ่มหล่อก็หายลับไป ก่อนเสียงฝีเท้าหนักๆจะเดินเข้าไปในห้องแอร์ทึบด้านใน ซึ่งมันเป็ทั้งห้องพักของนักมวย มีห้องน้ำ ห้องครัว และก็ห้องดูหนังสุดหรู
ชึ่บ..
กรุบๆๆๆๆ
เสียงหั่นผักดังแว่วออกมาจากห้องครัวขนาดใหญ่ ซึ่งหญิงสาวในชุดนักศึกษาสวมผ้ากันเปื้อนลายการ์ตูน เธอนั้นมัดรวมผมขึ้นไปเป็ดังโงะ ใบหน้าขาวสะอาดสะอ้าน มีรอยยิ้มที่แสดงออกถึงความมุ่งมั่นในการทำอาหารนี้ชัดเจน
“อ้าว.. ยัยกลอยยัยแป๋วมากันแล้วเหรอ ทำไมกลับมาเร็วจังล่ะ สรุปว่าน้ำมันหอยมีไหม”
สายรุ้งเอ่ยเสียงหวานโดยที่ไม่ได้หันมามองด้านหลัง เธอยังคงตั้งใจหั่นผักอย่างขะมักเขม้น
เพียงเพราะเข้าใจว่าคนที่เดินเข้ามาในนี้คือเพื่อนสนิท โดยก่อนหน้านี้กลอยกับแป๋วขับรถออกไปซื้อเครื่องปรุง แต่ที่ไหนได้..
“เธอนี่มันดื้อด้านจริงๆเลยนะ”
กึก
เป็จังหวะเดียวกันกับที่เสียงทุ้มใหญ่อันคุ้นหูได้ดังขึ้น ก่อนแววตากลมโตจะเหลือบมองไปทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว เธอก็ได้พบเข้ากับรุ่นพี่หนุ่มหล่อที่กำลังจ้องมองเธอด้วยความไม่เข้าใจ สีหน้าของไต้ฝุ่นในตอนนี้เหมือนกับอยากจะกินหัวเธอยังไงยังงั้น
“อ..เอ่อ.. พี่ไต้ฝุ่นเองเหรอคะ”
สายรุ้งทิ้งทุกอย่างก่อนจะหันกลับมายืนตัวแข็งทื่อ เธอลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
“เธอรู้อยู่แล้วว่าฉันต้องไม่กินอาหารที่เธอทำ เธอก็เลยเอาเื่นี้ไปบอกพี่วิทย์ให้บังคับฉัน ถูกไหม?”
“เปล่านะคะ.. หนูก็แค่..”
“…..”
“หนูแค่ขอร้องพี่วิทย์ว่า.. เอ่อ..ให้หนูได้ดูแลสุขภาพของพี่ไต้ฝุ่นค่ะ แหะๆ”
“…..”
“หนูทำอาหารอร่อยนะคะ ไม่เชื่อก็ถามกลอยกับแป๋วได้เลย หนูทำอาหารให้เพื่อนกินเป็ประจำ ทุกคนยืนยันเป็เสียงเดียวกันว่าหนูทำอาหารอร่อยมาก ตอนนี้หนูก็เลย..”
ตึก
ตึก..
แต่คนที่ยืนฟังทุกอย่างอยู่ตรงประตูก็ค่อยๆเดินตรงเข้ามาใกล้ นั่นจึงทำให้หญิงสาวหน้าสวยถึงกับเริ่มหยุดชะงัก เธอถอยหลังหนีร่างสูงโปร่งที่เดินตรงเข้ามาพร้อมกับความเงียบงัน ท่าทีของไต้ฝุ่น..คาดเดาไม่ได้อีกแล้ว
นี่แหละคือสิ่งที่น่ากลัว..
“พ..พี่ไต้ฝุ่นคะ..”
“หึ.. ทำไมหน้าแดงล่ะ”
“คะ?”
“ฉันถามว่าเธอทำไมถึงหน้าแดงแบบนี้”
“อะเอ่อคือ.. ม..มันใกล้ไปแล้วนะคะพี่ไต้ฝุ่น!”
“ว่าไงนะ ไม่เห็นได้ยินเลย”
เฮือก!!
คนที่เดินเข้ามาใกล้โน้มหน้าทักทายเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนที่มือหนาจะเป็ฝ่ายโอบเอวบางเข้ามาแนบชิด นั่นจึงทำให้สายรุ้งที่ถูกััตัวถึงกับเข่าแทบทรุด
เพราะแววตาที่แสนจะเย้ายวนกำลังจ้องมองเธอไม่ละสายตา ใบหน้าหล่อที่เธอแอบมองอยู่ไกลๆ ในตอนนี้กลับใกล้จนแทบจะจูบกันอยู่แล้ว
“พี่ไต้ฝุ่น.. อึ่ก.. เอาหน้าออกไปนะคะ”
สายรุ้งกระซิบตอบกลับพลางเบี่ยงหน้าหนีด้วยความเขินอาย หัวใจของเธอสั่นไหวจนแทบคลั่ง
“ทีแบบนี้ไม่เห็นเก่งเหมือนปากพูดเลย”
“อ..อะไรคะ”
“ถ้าฉันเอาจริงขึ้นมา”
“…..”
“หึ.. เธอก็คงจะอ่อนหัดแบบนี้เองสินะ สายรุ้ง..”
17K
![ไม่เป็นแล้วนางเอกนิยาย ขอใช้ชีวิตสบายด้วยการเกาะต้นขาทองคำ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1784283254_33639692.webp)
