พลิกชะตาคราที่สาม {ย้อนเวลา}

หลังจากที่เด็กทั้งสองคนออกจากโรงพยาบาล พวกเขาต้องเดินทางโดยรถยนต์ของเรวัช ซึ่งมีเจ้าของรถเป็นคนขับด้วยใบหน้าที่ไม่สบอารมณ์

“แม่ครับ พวกเรากำลังจะไปที่ไหน” บัลลังก์เอ่ยถาม

“พวกเรากำลังจะไปที่บ้านของต้นน้ำ”

“เราจะไปส่งเขาที่นั่นเหรอครับ”

“ไม่ใช่ ทั้งแม่และนายจะพักอยู่ที่นั่นสักพัก” เรวัชตอบคำถามที่สงสัยของบัลลังก์อย่างตรงไปตรงมา

“จริงเหรอครับแม่” เขาถามย้ำ

“ใช่ เราต้องไปพักที่นั่นสักพักหนึ่ง”

คำตอบของเขมจิราเป็นเหมือนคำสั่งเด็ดขาด แม้แต่ตัวของบัลลังก์ก็ไม่สามารถโต้แย้งได้

“ฉันบอกแล้วว่ายังไงนายก็ต้องได้มาพักที่นี่” ต้นน้ำกระซิบบอก ก่อนหน้านี้ทั้งสองคนแอบคุยกันถึงเรื่องที่พักเช่นกัน

“เงียบไปเลย” บัลลังก์เอ่ยคำสั่ง

เขาไม่ถูกชะตากับเรวัช และไม่ต้องการให้อีกฝ่ายเข้าใกล้แม่ของเขาด้วยเช่นกัน ทว่าตอนนี้กลับไม่มีทางเลือก เด็กชายจึงต้องจำใจเดินทางไปที่คฤหาสน์แห่งนั้นโดยแย้งอะไรไม่ได้

ในดึกคืนนั้น ไฟดวงหนึ่งในห้องยังเปิดอยู่ เมื่อมองเข้าไปจะพบว่าเด็กทั้งสองคนกำลังช่วยกันทายาแก้ฟกช้ำให้กันและกันอยู่

“โอ๊ย ทาเบาๆ สิ” ต้นน้ำร้องโอดโอย

“ก็เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว”

“งั้นก็ช่วยพยายามให้มากกว่านี้หน่อย”

“เก่งมากก็ทาเองเลยสิ”

“ที่หลังฉันต้องช้ำแบบนี้ก็เพราะช่วยใครไว้ล่ะ”

“ใครขอไม่ทราบ”

ทั้งสองคนเถียงกันไปกันมาไม่หยุด จนกระทั่งประตูห้องถูกเปิดออก เผยให้เห็นเขมจิราที่เดินเข้ามา

“ทำไมยังไม่นอนกันอีก นี่ดึกมากแล้วนะ ระวังเดี๋ยวพรุ่งนี้จะเป็นไข้ขึ้นมา” เธอเอ่ยเตือน

“ก็เขามาเคาะประตูห้องผม แถมยังบ่นว่าปวดหลังไม่หยุด” บัลลังก์ตอบ

“ปวดมากขนาดนั้นเลยเหรอ” เธอรีบถาม

“นิดหน่อยครับ แค่ทายาเดี๋ยวก็หาย” ต้นน้ำปฏิเสธ

“งั้นเอายามานี่เถอะ เดี๋ยวฉันทาให้” เขมจิราแย่งยาแก้ฟกช้ำมาจากมือของลูกชาย “ส่วนลูกก็ไปนอนเถอะ เดี๋ยวแม่จัดการเอง”

บัลลังก์ไม่ปฏิเสธ เพราะเขาเองก็ง่วงมากเหมือนกัน “งั้นผมไปนอนก่อนนะครับ ไว้เจอกันตอนเช้า”

ขณะที่เขมจิรากำลังทายาแก้ฟกช้ำให้กับต้นน้ำอยู่นั้น เด็กชายจ้องหน้าเธอไม่หยุด แต่กลับไม่แสดงสีหน้าอะไรคล้ายกำลังครุ่นคิดบางอย่าง

“ผมดีใจที่พี่เขมมาอยู่ที่นี่” ต้นน้ำเอ่ยก่อน

“ทำไมล่ะ จะได้ไม่เหงางั้นเหรอ” เธอตอบ ขณะที่ยังก้มหน้าทายาต่อไป

“พี่เขมจะได้ปลอดภัยต่างหาก”

“นายหมายความว่าอย่างไร” เขมจิราชะงัก

“มีคนทำร้ายพี่เขมใช่ไหม พี่ถึงได้พกยาไปไหนมาไหนด้วยตลอด”

“เปล่าหรอก ฉันเป็นแค่คนซุ่มซ่ามคนหนึ่ง”

“ไม่จริง” ต้นน้ำส่ายหัว

ตั้งแต่ที่รู้จักเขมจิรามา เธอเป็นคนรอบคอบมากคนหนึ่งเท่าที่เขาจะรู้จัก แล้วคนเช่นนี้จะปล่อยให้ตนเองบาดเจ็บบ่อยๆ ได้อย่างไร

นิ้วมือทั้งห้าชี้ไปที่รอยช้ำแล้วพูด “รอยพวกนี้ ถ้าไม่สร้างด้วยตัวเอง ก็ต้องมาจากคนอื่น”

เขมจิราวางหลอดยานั้นลง เธอไม่รู้จะพูดอย่างไรดี เพราะไม่เคยมีใครรู้เรื่องนี้มาก่อนทั้งสามชีวิต แต่เด็กคนนี้กลับสังเกตได้อย่างง่ายดาย

“ใครทำร้ายพี่เขม” เขาถามเสียงเข้ม

“นายไม่จำเป็นต้องรู้หรอก”

“ถ้าพี่ไม่พูดผมจะบอกเรื่องนี้กับบัลลังก์”

“นี่นายกำลังขู่ฉันงั้นเหรอ”

“พี่บังคับผมเอง” เด็กน้อยเถียง

ถึงต่อให้จะรู้ว่าเป็นการกระทำที่หยาบคาย แต่ต้นน้ำก็เลือกที่จะทำอยู่ดี เขาไม่สามารถมองเห็นเธอต่อสู้กับเรื่องนี้ตามลำพัง

เขมจิราเข้าใจดีถึงความห่วงใยของเด็กตรงหน้า

“ถ้าฉันบอกไปแล้วนายจะทำอะไรเขา” เธอถาม

“ผมจะแก้แค้นให้พี่เอง ถึงตอนนี้จะทำไม่ได้ แต่ในอนาคตต้องทำได้แน่ คนที่ทำร้ายพี่ต้องถูกเอาคืนอย่างสาสม!”

เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวในชีวิตที่เขารักและยกย่อง และจะไม่มีวันให้ใครมาทำร้ายเธอเด็ดขาด

“บอกไปนายก็ทำอะไรเขาไม่ได้หรอก”

“ทำไมจะ-”

“เขาตายไปแล้ว... คนที่ทำร้ายฉันเขาตายไปแล้ว”

น้ำเสียงและแววตาคู่นั้นมีแต่ความว่างเปล่า ไม่หลงเหลือแม้แต่อารมณ์ความรู้สึก

“ขะ เขาคือสามีของพี่เหรอ” เด็กน้อยสะเทือนใจ ไม่คาดคิดเลยว่าจะเป็นผู้ชายคนนั้น

“ใช่ เขาคือสามีของฉันเอง”

“บัลลังก์ล่ะ บัลลังก์ไม่รู้เรื่องนี้เหรอ แล้วผู้ชายคนนั้นได้ทำร้ายบัลลังก์ด้วยหรือเปล่า” คำถามมากมายต่างถูกถามออกมาไม่หยุด

“ไม่มีใครรู้เรื่องนี้หรอก แม้แต่บัลลังก์ก็ด้วย” เธออธิบายให้เด็กน้อยที่กำลังตื่นตระหนกคนนี้เข้าใจ “โชคดีที่เขาไม่ได้บ้าจนถึงขั้นทำร้ายลูกชาย ถ้าเป็นแบบนั้นฉันคงทนไม่ไหวแน่”

“แล้วพี่จะทนทำไม!” ต้นน้ำเผลอตวาด

“ฉันเองก็เหมือนกับนายนั่นแหละต้นน้ำ ไม่ได้มีทางเลือกมากนัก สิ่งเดียวที่สามารถทำได้คือต้องจำยอม”

เขมจิราสังเกตเห็นสีหน้าอมทุกข์ของต้นน้ำ แม้จะปูดบวมจนแทบจะมองไม่เห็นดวงตา ทว่าเธอกลับสัมผัสได้ถึงความเสียใจอย่างสุดซึ้ง

“ตัวฉันในอดีตคิดแบบนั้น แต่ตอนนี้ฉันเปลี่ยนไปแล้วนะรู้ไหม ไม่มีทางยอมคนแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว นายไม่ต้องห่วง” เธอเอ่ยปลอบเด็กชายตรงหน้า

ต้นน้ำทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เขาเข้าใจความรู้สึกของเธอเป็นอย่างดี เส้นทางที่เต็มไปด้วยขวากหนาม ไร้ซึ่งความหวัง เธอประสบพบเจอเรื่องเหล่านั้น แต่ก็ยังคงสามารถโอบกอดเขาเอาไว้ได้

เด็กชายรีบพุ่งตัวเข้าไปกอดเขมจิราอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน หยาดย้ำตาที่ผสมไปด้วยความรู้สึกเห็นใจไหลรินออกมาตามร่องแก้ม เสียงสะอึกสะอื้นล่องลอยไปตามลม

“ไม่ต้องร้องนะ” เธอปลอบ

“พี่ห้ามเก็บเรื่องแบบนี้ไว้คนเดียวอีกเด็ดขาด อย่างน้อยก็ต้องบอกผม เข้าใจไหม” เขาพูดเสียงสะอื้น

“เข้าใจแล้ว ฉันจะปรับปรุงตัวก็แล้วกัน” เธอสวมกอดเด็กชายกลับ มือทั้งสองยังคงปลอบเขาต่อไป จนกระทั่งเสียงร้องไห้นั้นเงียบไป “ต้นน้ำ ฉันมีเรื่องจะขอร้อง”

“อะ อะไรครับ” เขายังสะอื้นไม่หยุด

“นี่คือความลับระหว่างพวกเรา อย่าให้ใครรู้เรื่องนี้โดยเฉพาะบัลลังก์”

“แต่-”

“ในสายตาของบัลลังก์ ทักษ์เป็นเหมือนซูเปอร์ฮีโร่คนหนึ่ง ทั้งฉลาดและมีความสามารถมากมาย แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อรู้ความจริงเกี่ยวกับเรื่องชู้ ฉันไม่อยากให้บัลลังก์ต้องรู้สึกแบบนั้นเป็นครั้งที่สอง”

“...”

“ปล่อยให้ชายคนนั้นยังคงเป็นซูเปอร์ฮีโร่ในสายตาของเขาต่อไปจะดีกว่า”

“เข้าใจแล้วครับ ผมจะไม่บอกเรื่องนี้กับใครทั้งนั้น” ต้นน้ำพยักหน้าเข้าใจ แขนเล็กทั้งสองข้างยังคงสวมกอดหญิงตรงหน้าต่อไป หวังว่าจะช่วยปลอบโยนทุกข์ทรมานในอดีตของเธอไม่มากก็น้อย