ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

  จอมยุทธหลายๆคนกลับไปพักฝืนปราณพลัง บางคนอยากรู้จัก "มีใครคือชายชราที่ยิงธนูสีเลือด"
"ไม่มีใครรู้จักชายชรา คนนั้นเลยหรือพลังโจมตีช่างหน้าพรั่นพรึงเหลือเกิน"
บางคนเอ่ย "ดีที่เขาอยู่ฝั่งเดียวกับพวกเราถ้าเขาอยู่ฝั่งตรงข้ามไม่อยากจะคิด"

จอมยุทธหลายๆคนต่างพากันชื่นชมฤทธิรณ ของชายชรา  

หริ่นเจียเตรียมจะพูดอะไร  เขาตกใจอย่างมากไม่คิดอี้เฉินจะมีภาณุภาพมากขนาดนี้  

มากชนิดที่สามารถเป็นยอดยุทธไร้เทียมทานในขั้นพลังเดียวกัน

อี้เฉินเดินเข้ามาหาหริ่นเจีย "จุ๊จุ๊"

หริ่นเจียเริ่มหวาดกลัวในตัวอี้เฉินเสียแล้ว เขาดันไปรู้ความลับของอสูรบ้าคลั่งสงครามเข้า
ถึงว่าตอนที่ชวนมันมามันไม่หวาดกลัวสงคราม แถมยังอาสามาด้วยตัวเองเสียด้วยซ้ำ
นี่มันบ้าชัดๆ ไม่กลัวแม้กระทั้งความตาย

"หริ่นเจียเลิกคิดฟุ้งซ่านแล้วพักผ่อนเอาแรงดีกว่า"อี้เฉินเตือน

"เจ้า เจ้า" หริ่นเจียหน้ามืดทะมึน  อยากจะป่าวประกาศให้รู้แล้วรู้รอดไป

อี้เฉินสำรวจแหวนมิติม้วนคัมภีร์อักขระของเขาหายไป เขาแปลกใจมากเขาเคยใช้มันตอนหยั่งรู้แต่ตอนนี้มันหายไปไหนแล้ว

เขาดำดิ่งลงไปในทะเลความรู้ เขารู้สึกมีอะไรผิดปกติ ม้วนคัมภีร์ของเขาดันมาอยู่ในทะเลความรู้ได้

เป็นอะไรที่เขาไม่รู้มาก่อน ว่าทะเลความรู้สามารถเก็บของได้  อี้เฉินลองนำสิ่งของอย่างอื่นเข้ามาแต่ก็ไร้ผล

หรือว่าต้องมีอักขระสลักอยู่ถึงจะเข้าไปในทะเลความรู้ได้

อี้เฉินนำหน้ากากชายชราเข้าไปภายในทะเลความรู้

มันกลับเข้ามาในทะเลความรู้ได้สิ่งของชิ้นไหนที่มีอักขระสลักอยู่สามารถนำเข้ามาในทะเลความรู้ได้ 

อี้เฉินเป็นปิติ  เขาเร่งเพิ่มประสิทธิภาพของหน้ากากชายชราสลักอักขระลงไปนับพันนับหมื่นตัวอักษร  

หมายให้มันยกระดับไปอีกขั้นบดบังการมองเห็นจากจอมยุทธ์ฝีมือดีได้ 
เขานั่งจมดิ่งอยู่กับการสละอักขระอยู่อย่างนั้น ทะเลความรู้ของเขาเหมือนโลกอีกโลกหนึ่งมันสามารถฝึกปรือได้

แม้กระทั้งเคล็ดวิชาภายในนั้นทะเลความรู้  

จนใกล้เวลาออกรบอีกครั้ง  จอมยุทธหลายๆคนต่างฮึกเหิม  

เมื่อวานพวกเขาฆ่าคนแคว้นอรุณไปมาก  ถึงแม้แคว้นอรุณจะสูญเสียไปมาก แต่ยังอยู่

ในเกณฑ์ที่ได้เปรียบพวกเขาสูญเสียจอมยุทธไปเพียงสามร้อยกว่าคน  

ยังเหลืออีกเกือบๆเจ็ดร้อยกว่าคน พวกเขายังถือไพ่เหนือกว่าแคว้นพฤกษาอยู่มาก

ส่วนแคว้นพฤกษาชนะศึกเมื่อวานแต่ก็สูญเสียกำลังพลไปไม่ใช่น้อย

จากการบุกทะลวงของจอมยุทธหลายคนตอนนี้พวกเขาเหลือเพียง 400 กว่าคน

ยิ่งกรำศึกหนักมากเท่าไหร่ พวกเขายิ่งเสียเปรียบแต่ก็ไร้ทางเลือก หากพวกเขาไม่สู้อาจจะแพ้สงครามในอีกไม่ช้า

พวกเขาเสียจอมยุทธตั้งแต่เริ่มศึกสงครามไปมากเกินไป

กลุ่มพวกอี้เฉินเริ่มจัดตั้งทัพสู้ศึกอีกครั้ง เวลานัดเข้าโจมตีไกล้มาถึง

ไฟสัญญาณเปิดศึกได้เริ่มขึ้นอีกครั้ง

ปราณพลัง ขั้น นภาของทั้งสองฝั่งโพยพุ่งสู่ท้องฟ้าดั่งคลื่นทะเลคลั่ง ไอสังหารล้นทะลัก เปิดฉากฆ่าฟันกลิ่นอายอำมหิตความตายลอยคลุ้ง  

วิชานับร้อยพุ่งเข้าใสกันอย่างบ้าคลั่ง  หมายมั่นสยบทุกสรรพสิ่ง มีแม้กระทั้งจอมยุทธที่แปรงกายเป็นสัตว์อสูรเข้าโจมตี

อี้เฉินสวมใส่หน้ากากชายชรา ปกปิดตัวตน เขาพุ่งทะยานประหัตประหาร
จอมยุทธแคว้นอรุณ  ดั่งอสูรคลั่ง ทุกทุกที่ทางเดินผ่านเศษเนื้อเละกระจัดกระจาย อี้เฉินหมุนควงหอกเลือด

เข้าฆ่าฟันอย่างบ้าคลั่ง  ทุกๆการขยับหอกพุ่งดิ่งเสียบหัวจอมยุทธ์จนร่วงหล่น ร่างระเบิดกลายเป็นเศษเนื้อกระจัดกระจาย 

เขตนั้นเหมือนเขตต้องห้ามเลือดหลั่งไหลเป็นสายธาธ ซากศพที่อี้เฉินฆ่าเริ่มสูงเป็นกองภูเขาลูกเล็กๆ

ยิ่งอี้เฉินต่อสู้  ปราณพลังอำมหิตยิ่งตลกอบอวลรุนแรง

แม้แต่จอมยุทธฝั่งตรงข้ามยังใจสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว 
เขาเหมือนดั่งสัตว์อสูรที่บ้าคลั่งหลุดออกจากกรงขังมา

หลายๆคนเริ่มหวาดกลัวพลังในการต่อสู้ของอี้เฉินเหมือนดั่งยมทูตในสมรภูมิรบพร้อมดับชีวิตทุกสรรพสิ่งที่เข้าใกล้

แม้แต่พวกเดียวกันเองยังหวั่นเกรง  คนผู้นี้โหดเหี้ยมอำมหิตเสียจริงๆ
พวกเขาไม่รู้อี้เฉินเป็นใครจากการใช้อักขระสลักไว้ที่หน้ากากทำให้จอมยุทธที่ใช้ปราณจิตตรวจสอบอี้เฉินกลับเห็น ใบหน้าเลือนรางไม่ชัดเจน พวกเขาเห็นเหมือน ชายชรา ราง รางเท่านั้น

อี้เฉินระเบิดปราณพลังห่อหุ้มสารพางค์กายขับเคลื่อนพลังกายาไปสู่จุดสูงสุด อักขระแน่นขนัดทุกอณูกายา  

เพิ่มฤทธิรณให้อี้เฉินดูน่ายำเกรงขึ้นไปอีก ดั่งอสูรคลั่งลงมาจุติ

ปราณพลังอำมหิตสีเลือดโพยพุ่งอย่างรุนแรง รอบบริเวณอี้เฉินเหมือนอยู่ในดินแดนแห่งเลือด 
แม้แต่ผิวหนังของจอมยุทธรอบๆยังรู้สึกแสบร้อนเมื่อโดนปราณพลังสีเลือดของอี้เฉินที่ล้นทะลักออกมา  

หอกสีเลือดอี้เฉิน ทุกทุก 1 กระบวนท่าแฝงด้วยปราณพลังรูปลักษณ์มังกรพุ่งทะยานออกไปโจมตี  

เพียงหมุนวาดหอกออกไปปราณพลังก่อรูปเป็นมังกรสีเลือด พุ่งโจมตี

ปราณพลังรูปลักษณ์มังกรพุ่งทะยานทั่วทิศ ดั่งหมื่นมังกรออกทะยาน รอบบริเวณกลายเป็นแดนประหาร  

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ แม้แต่อัจฉริยะแคว้นอรุณยังถอนหนีไม่เข้าใกล้อี้เฉิน      

จอมยุทธแคว้นอรุณ เริ่มหวาดกลัวในภาณุภาพอี้เฉินสำแดงออกมา
บางคนตะโกนลั่น"หรือว่าจะเป็นขั้นวีรชนอีกคน"
เสียงนั้นยิ่งทำให้จอมยุทธแคว้นอรุณ เสียขวัญใหญ่ ถอยหนีกันอย่างบ้าคลั่ง

จอมยุทธแคว้นพฤกษาตะโกนลั่น "ไล่ฆ่ามันอย่าให้เหลือ"
เสียง  "ฆ่า" ดังเอ็ดอึงทั่วทิศ
ทิศที่อี้เฉินโจมตีแตกพ่ายอย่างสมบูรณ์  จอมยุทธ์แคว้นพฤกษาคำรามลั่น ด้วยความยินดี  

ไม่นานสัญญาณถอยทัพก็ถูกยิงขึ้นฟ้า  จอมยุทธหลายๆคนเริ่มถอนกองกำลังกลับเข้าสู่ป่าส่วนลึกอีกครั้ง