มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

เหลียวชาชาที่ทรงพลังคนนี้ทำให้ท่อนล่างของฉินเฉาลุกเป็นไฟ กำลังเชื้อเชิญเขาให้เข้าไปกินเธอ

ใครจะไปรู้ เหลียวชาชาที่เอาแต่ใจคนนี้อยากจะเอาชีวิตของเขา? แต่เธอไปเรียนเรื่องพวกนี้จากไหน? แข็งแกร่งเกินไปแล้ว

“แฮ่ม...” หลี่ปิดตาหลี่เสี่ยวอ้ายด้วยมือของเขา ขณะที่อีกมือปิดปากแล้วไอแห้งๆ ออกมา “อยากให้ข้าไปก่อนมั้ย?”

“ไม่!” ฉินเฉาโบกมือ “ยัยเด็กนี้ต้องถูกเจ้าอ้วนนั่นป้อนยาปลุกเซ็กส์เข้าไปแน่ๆ เราแค่รอให้ผลของยาหายไปก่อน”

“ฉินเฉา หาที่ตาย!” เหลียวชาชาในที่สุดก็หยุดแสร้งทำ กระโดดขึ้น ยืนบนโต๊ะ และพูดอย่างโกรธๆ “นายน่ะสิที่ถูกป้อนยาปลุกเซ็กส์!”

“ดูสิ!” ทันใดนั้นฉินเฉาก็พูดออกมา “ผลของยาหายไปแล้ว!”

“ฉัน ฉันจะตีนาย!” เหลียวชาชารีบกระโดดลงมาหาฉินเฉา ขาทั้งสองข้างของเธอเกี่ยวเอวเขาไว้ และปากเล็กๆ ของเธอเคลื่อนเข้าไปกัดที่คอของเขา

ในจังหวะนั้นเอง ที่ข้างนอก ทันใดนั้นก็มีเสียงสั่นสะเทือนดังมาให้ได้ยิน

จากนั้นก็มีเสียงคำรามที่ทำให้หูหนวกดังเข้าไปในหูของทุกคน

“ไอ้หน้าไหนกล้าฆ่าผู้ติดตามของราชา! ข้าจะฆ่ามัน!”

“โอ้ ไม่! นั่นราชาหลัวซาหวู่ซิ่น!” หลี่หน้าเปลี่ยนสี และตะโกนไปที่ฉินเฉาอย่างไม่ลังเล “เขาต้องรู้แล้วว่าฟางโม่ถูกฆ่า ความสามารถของเจ้านี่ทรงพลังยิ่งกว่าฟางโม่มากนัก! ฉินเฉารีบหนีไปกับข้า!”

“ไม่ เรายังมีสาวน้อยอีกสองคน!” ฉินเฉาที่กำลังกอดเหลียวชาชา “การวิ่งหนีไม่สะดวกอย่างมาก”

“ไว้เป็นหน้าที่ข้าเอง!” หลี่ยื่นมือออกมา และหยิบเอาไม้แกะสลักสองอันเล็กๆ ออกมา ปากของเขาพึมพำคาถาบางอย่าง และดีดนิ้วอยู่หลายครั้ง จากนั้นก็ตะโกนออกมาเสียงดัง

“เก็บ!”

วิญญาณของเหลียวชาชา และหลี่เสี่ยวอ้ายสั่น และจากนั้นก็ยืดออก และในที่สุดก็เข้าไปในไม้แกะสลักเล็กๆ นั่น

“ผนึก!” หลี่รับไม้แกะสลักทั้งสองไว้ และเก็บไว้ในอกเสื้อ

“ปู่มันเถอะ ทำไมนายไม่เอาฉันเข้าไปด้วย มันจะไม่หนีง่ายกว่าเหรอ”

“มันมีไม่เยอะ ข้าเอามาสองอันเอง” หลี่ยักไหล่

ฉินเฉาเพิ่งจะพูดจบ พื้นทันใดนั้นก็สั่นอีกครั้ง หน้าของหลี่ยิ่งกลายเป็นน่าเกลียด และพูดขึ้นอีกครั้ง

“เร็ว เร็ว ราชาหลัวซาหวู่ซิ่นมาแล้ว!”

พร้อมกันนั้น เขาก็ดึงมือฉินเฉา และกระโดดออกไปทางหน้าต่างหลังบ้าน

พร้อมเสียงแตกดังสนั่น ทั้งสองคนพุ่งชนกระจก และตกลงบนพื้น

หลังจากนั้น ร่างของฉินเฉาแข็งค้าง เพราะว่าเขาเห็นในอากาศข้างหลังบ้าน มีร่างขนาดใหญ่ ร่างนั้นอย่างน้อยก็สูง 10 เมตร ด้วยร่างกายขนาดใหญ่ และเขายาวๆ คู่หนึ่งในมือ

เพียงแค่ทั้งสองวิ่งออกมา ฉินเฉาก็เห็นร่างเขาทั้งร่าง รูปร่างนั้นมีหัวเป็นสัตว์ประหลาดวัวยักษ์ ร่างของเขาปกคลุมไปด้วยขนสีดำ ซึ่งแต่งกายด้วยชุดเกราะสีแดง

ดวงตาที่ราวกับพระอาทิตย์คู่นั้นของเขา กำลังจ้องมาที่บ้าน ขณะเดียวกันก็ถอนหายใจออกมา รูจมูกของเขาพ่นไฟสีเขียวออกมา นี่เป็นสิ่งที่เขาฝึก ไฟหยิน วิญญาณอะไรก็ตามที่ถูกไฟหยินนี้เข้าจะถูกเผาจนหายไป

“เป็นเจ้า!” ราชาหลัวซาหวู่ซิ่นคนนั้นเห็นฉินเฉาจากที่ห่างไกล ทำจมูกฟุดฟิด และทันใดนั้นก็ได้กลิ่นของฟางโม่จากตัวเขา

ผู้ปกครองที่แท้จริงของเมืองเต็มสุขทันใดนั้นก็กระทืบเท้าลงไป พื้นสั่นและแตกเป็นรอย อากาศถูกเติมไปด้วยความกดดันที่น่ากลัว ฉินเฉาและหลี่ตัวหดลง

แสงสีเขียวนับพันมารวมตัวกันข้างบนร่างที่น่ากลัวของราชาหลัวซาหวู่ซิ่น มองดูเหมือนสัตว์ประหลาดที่แปลกประหลาด จากนั้นเขาก็เปิดปากขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเลือดมาที่ฉินเฉาและหลี่

“วิ่ง!” หลี่มองเห็นว่าฉินเฉาตัวแข็งไปแล้ว รีบดึงมือเขา และหนีไปอย่างรวดเร็ว

“ปู่มันเถอะ นายจะวิ่งทำไม!” เมื่อฉินเฉารู้สึกถึงรัศมีของราชาหลัวซาหวู่ซิ่นตนนี้ เขาก็ตัวสั่น ตาของเขาทันใดนั้นก็ลืมขึ้น และจิตวิญญาณการต่อสู้ของเขาก็ลุกโชนโดยธรรมชาติ “ให้ฉันสู้กับมัน!”

“ไม่!” หลี่แทบกระอักเลือดออกมา “หัวเจ้าถูกไม้วิญญาณฟาดเสียไปแล้วหรือไง! อยากจะสู้กับราชาหลัวซาหวู่ซิ่น ระดับการฝึกตนของเจ้าต้องสูงกว่านี้ อย่างน้อย ต้องมีร่างทอง (ขั้นที่ 7) !” (ฉินเฉายังอยู่ขั้น 3)

พร้อมกันนั้น โดยไม่สนใจข้อเสนอของฉินเฉา หลี่ดึงแขนของเขาและวิ่งหนีไป

“พวกเจ้าคิดว่าจะไปที่ไหน!” ราชาหลัวซาหวู่ซิ่นคำราม เท้าของเขาก้าวหนักๆ เข้ามา

เท้านี้ตกลงบนด้านบนของบ้าน บ้านหรูหราขนาดใหญ่นี้ทันใดนั้นก็แตกเป็นเสี่ยง

พื้นสั่นสะเทือนอย่างแรง หลี่ที่กำลังดึงฉินเฉาอยู่วิ่งอย่างบ้าคลั่ง

“ไม่มีใครสามารถหนีไปจากเงื้อมมือของราชาผู้นี้ได้! ทิ้งชีวิตของเจ้าไว้ที่นี่!” พร้อมกันนั้น ราชาหลัวซาหวู่ซิ่นก็ยื่นมือขนาดใหญ่ออกมา ใหญ่มากจริงๆ พยายามจับฉินเฉาและหลี่ในครั้งเดียว

ด้วยช่องว่างของพวกเขา บางแค่ แค่บีบก็สามารถทำให้พวกเขาทั้งสองตายได้!

แม้ว่าร่างของราชาหลัวซาหวู่ซิ่นจะใหญ่มาก แต่ท่าทางของเขาคล่องแคล่ว เคลื่อนไหวราวสายฟ้า

ฉินเฉามองไปที่แรงกดดันที่กำลังใกล้เข้ามาจากฝ่ามือขนาดใหญ่ของเขา ทันใดนั้นก็ผลักหลี่ออกไป และยืนอยู่ที่นั่นราวกับหอคอยเหล็ก

ราชาหลัวซาหวู่ซิ่นคิดว่าชายคนนี้คงสิ้นหวังไปแล้ว กำลังยืนรอความตาย เขาทันใดนั้นก็หัวเราะ และกำมือของเขา

“ให้ราชาคนนี้กลืนกินเจ้า ให้กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของราชาคนนี้!”

ตูม! วินาทีถัดมา ราชาหลัวซาหวู่ซิ่นตกใจ เขาเห็นแสงสีทองทึมๆ ทันใดนั้นก็ฉายออกมาจากร่างของฉินเฉา แสงสีทองนี้แข็งแกร่งมาก สว่างวาบผ่านแสงสีเขียวทั่วเมืองเต็มสุข

ทันใดนั้น วิญญาณและผีทั้งหมดที่สัมผัสกับแสงนี้ก็กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

ขณะเดียวกันฝ่ามือของราชาหลัวซาหวู่ซิ่นก็รู้สึกราวกับกำลังถูกเข็มนับพันแทงใส่ รีบหดมือกลับเพราะความเจ็บปวด

จากนั้น แสงสีทองก็เริ่มเปลี่ยนร่างจากปกติเป็นชุดทองคำ หุ้มร่างของฉินเฉาไว้ รูปลักษณ์ของฉินเฉาเปลี่ยน ร่างท่อนบนเปลือยเปล่า ขณะที่ท่อนร่างใส่กางเกงสีดำ ร่างของเขามีรอยสักแปลกๆ ติดอยู่

ขณะเดียวกัน ผมของเขาก็ยาวขึ้น ยาวจนถึงเอว

สิ่งที่แปลกที่สุดคือมือของฉินเฉา มือหนึ่งส่องแสงสีทอง ขณะที่อีกมือมีควันสีดำลอยออกมา

“อรหันต์ปีศาจ!” ราชาหลัวซาหวู่ซิ่นร้องออกมาเสียงดัง ร่างของเขาสั่น เกียรติภูมิของอรหันต์ปีศาจสะท้านทั่วสามภพ ใครจะไม่รู้จักอรหันต์ปีศาจที่น่าสยองนั่น? โดยเฉพาะอย่างยิ่ง โดยเฉพาะอรหันต์ปีศาจเซียนเหินบินเมื่อตอนนั้น มันราวกับเป็นฝันร้าย แม้กระทั่ง ทั้งสามภพ ห้าธาตุ ไม่มีใครเป็นคู่ต่อกร

เมื่อคิดเรื่องนี้ ราชาหลัวซาหวู่ซิ่นอดจ้องไม่ได้ คิดว่า ‘ทำไมมีอรหันต์ปีศาจในเมืองเต็มสุขแห่งนี้ หรือว่าเบื้องบนส่งเขาลงมา?’

แต่เมื่อเขามองดีๆ แล้ว แม้ว่าอรหันต์ปีศาจตนนี้จะทำให้เขากดดันไม่น้อย แต่ดูเหมือนระดับของเขาจะไม่ใช่เซียนเหินบิน (ระดับ 9) เขาไม่ได้แม้แต่เข้าสู่ขั้นสร้างรากฐาน (ระดับ 4) เพราะว่าที่ยืนอยู่นี่ เป็นแค่ผีตัวเล็กๆ!

“ฮ่าๆ ๆ!” ราชาหลัวซาหวู่ซิ่นหัวเราะลั่น “ผีตัวเล็กๆ กล้าทำตัวอวดดี! ดี ให้ราชาคนนี้กินเจ้าก่อน และจากนั้นก็เพลิดเพลินไปกับความแข็งแกร่งของสุดยอดพุทธะของแก!”

พร้อมกันนั้น ราชาหลัวซาหวู่ซิ่นก็ยื่นมือออกมา จมูกของเขาพ่นไฟม้วนอยู่ในฝ่ามือของเขา เขามองไปที่ฉินเฉา ตั้งใจจะฟาดฉินเฉาด้วยไฟนี้

ตูม! ฝ่ามือยักษ์ของเขาฟาดลงมาราวกับฟ้าถล่ม กดลงมาบนร่างฉินเฉา

แม้ว่าร่างของฉินเฉาจะถูกคลุมไว้ด้วยแสงสีทอง ราชาหลัวซาหวู่ซิ่นก็คำรามซ้ำไปมา อดกลั้นความเจ็บปวดที่ฝ่ามือของเขา และยิงไฟสีเขียวลงไปที่ร่างของฉินเฉา

“อ๊าก!” ไฟนี้พุ่งลงมาที่วิญญาณของเขา ความเจ็บปวดพุ่งตรงมาถึงกระดูกของฉินเฉา และร่างของเขาสั่นออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ไฟสีเขียวราวกับปีศาจสาวที่ยั่วยวน รัดไปรอบร่างฉินเฉา กำลังกลืนกินวิญญาณของเขา

สติของฉินเฉาเริ่มเบลอเพราะความเจ็บปวด เขาไม่สามารถทนแรงกดของฝ่ามือยักษ์ที่กดลงมาได้อีกต่อไป และทันใดนั้นก็ถูกผลักลงไปบนพื้น

“ฉินเฉา!” หลี่กลัวจนเหงื่อแตกโชก เขายืนอยู่ห่างออกไป ไม่สามารถเข้าไปใกล้ได้เพราะความดุร้ายของไฟสีเขียว

“ฮ่าๆ ๆ!” ราชาหลัวซาหวู่ซิ่นหัวเราะลั่น “อรหันต์ปีศาจอะไรกัน ก็แค่คนธรรมดา!”

“อ๊ากก!” ร่างของหลัวเต๋อลงมาจากชั้นเมฆสีดำ ตรงหน้าเขายืนไว้ด้วยรูปปั้นอรหันต์สีทอง ซึ่งเปล่งรัศมีพุทธะออกมา

“เจ้าโง่นี่ ท้าทายผู้ปกครองเมืองเต็มสุขจริงๆ!” หลัวเต๋อตะโกน “โคตรแม่แกเถอะ หมดคำจะพูด!”

แต่หลังจากนั้น อารมณ์ของเขาเปลี่ยน กลายเป็นยิ่งถูกใจ

“ถึงยังไง นี่ก็เป็นผลผลิตของคนจากเส้นทางปีศาจของข้าจริงๆ! ใช่แล้ว ไม่ว่าศัตรูตรงหน้าจะแข็งแกร่งขนาดไหน พวกมันทั้งหมดเป็นได้แค่เสือกระดาษ! ฉินเฉา เจ้าสืบทอดเจตจำนงแห่งข้า เพื่อกลายเป็นเทพปีศาจ ในโลกนี้ เจ้าแข็งแกร่งที่สุด!”

เมื่อเสร็จสิ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะที่ดังก้อง เขาก็กลายเป็นควันสีดำ และทันใดนั้นก็หายไปจากโลกใบเล็กๆ ใบนี้

และอรหันต์ที่ฝั่งตรงข้ามกับเขา ก็เปล่งชื่อพุทธะออกมาเสียงดัง คำหนึ่ง และจากนั้นก็ค่อยๆ หายไป

ขณะเดียวกัน รอยสักปีศาจบนร่างฉินเฉาทันใดนั้นก็ส่องแสง ในจังหวะเดียวกัน เขาก็เปิดตา แสงอ่อนๆ สีทองเป็นประกายวาบ พร้อมด้วยแสงสีดำ แปลกจริงๆ

คำรามด้วยความโกรธ ภายใต้สายตาตกใจของราชาหลัวซาหวู่ซิ่น ฝ่ามือของเขาก็ค่อยๆ ถูกดันขึ้น ราวกับคลื่นพลังของแมมมอธที่แข็งแกร่ง และในที่สุดฝ่ามือยักษ์ที่กำลังกดลงมาก็ถูกผลักออกไปด้านข้าง

“อะไร?” ราชาหลัวซาหวู่ซิ่นสะท้าน ‘มีคนต่อต้านพลังของข้าได้จริงๆ?’

ขณะที่เขายังคงตะลึงกับกังฟูระดับพระเจ้าอยู่นี้ ฉินเฉาได้ยืนขึ้นมาเรียบร้อยแล้ว

รอยสักสีดำบนร่างของเขา ราวกับมีชีวิต ว่ายกลับไปและลอยอยู่บนผิวของเขาราวกับมังกร ขณะเดียวกันก็ระเบิดควันสีดำพันรอบร่างเขาไว้ หมุนอยู่ข้างๆ เขาไม่หยุดยั้ง แขนของเขากลายเป็นกรงเล็บของสัตว์ร้ายโดยสมบูรณ์ และส่องแสงที่สะท้อนบนฝ่ามือของเขาก็สะท้อนบนตาของเขาด้วย

ขณะเดียวกัน แสงสีทองบนร่างฉินเฉาก็แข็งแกร่งยิ่งขึ้น ราวกับมีเกราะทองคำอยู่บนร่างของเขา

ระฆังสีดำใบเล็กๆ ก็ลอยอยู่บนหัวฉินเฉา กำลังส่งเสียงกริ๊งๆ ออกมา

ในจังหวะนี้เอง วิญญาณของฉินเฉาภายใต้การควบคุมของหลัวเต๋อ ดวงตาของเขาก็เปล่งแสงที่ชั่วร้ายออกมา ขณะที่จิตสังหารก็แข็งแกร่งราวกับกระบี่คมๆ

“เป็นแค่ราชาผีตัวเล็กๆ กล้าอาละวาดต่อหน้าผู้อาวุโสคนนี้!”

ฉินเฉาพยักหน้าอย่างเย็นชา แม้ว่าพลังกายของเขาจะเล็ก แต่พลังขับเคลื่อนของเขาใหญ่มากจนน่าตกใจ ทำให้ราชาหลัวซาหวู่ซิ่นรู้สึกหวาดกลัว

‘เป็นอย่างนี้ได้ยังไง เขาเป็นแค่ผีตัวเล็กๆ ทำไมเขาถึงทำให้ราชาคนนี้รู้สึกกดดันอย่างน่าหวาดกลัวขนาดนี้!’

เหงื่อเย็นๆ ไหลออกมาบนหน้าผากของราชาหลัวซาหวู่ซิ่น ทันใดนั้นก็จ้องด้วยดวงตาของเขา บังคับตัวเองให้สงบ และจากนั้นก็พูดอย่างดุร้ายว่า

“หยุดอยู่ตรงนั้นซะ! ให้ราชาคนนี้กลืนเจ้าซะดีๆ!”

พร้อมกันนั้น เขาก็พ่นไฟสีเขียวออกมา คว้ามันไว้ในมือ และเหวี่ยงมันใส่ฉินเฉา

“แค่เพลิงหยินธรรมดา จะมาเทียบกับเพลิงโชติช่วงของข้าได้ยังไง!” ฉินเฉาเยาะเย้ย เขายื่นมือออกไป กลุ่มของเพลิงสีขาวทันใดนั้นก็ปรากฏขึ้น จากนั้นก็กระโดดลงมาลุกไหม้อยู่บนฝ่ามือของเขา

“นี่คือเพลิงหยินเก้าเร้นลับ เป็นเพลิงที่มีพลังทำลายล้างมากที่สุด!” ฉินเฉาพูด กลุ่มเพลิงสีขาวทันใดนั้นก็กลายเป็นทรงพลังยิ่งขึ้น และตามมาด้วยเสียงหัวเราะของเขา เริ่มกระโดดออกไปคล้ายกับปีศาจเริงระบำในสถานที่ต่างๆ

จบตอน