ระบบตกปลาเหนือสวรรค์

ถ้าหากบอกว่าก่อนหน้านี้ฐานทัพ Skyline ทำให้มู่เฉินมีกองทัพเหล็กไร้พ่าย แหล่งกำเนิดไฟแพนโดราอินฟินิตี้ก็เหมือนกับกองทัพเหล็กต่างดาว ที่เปลี่ยนเครื่องจักรทุกชนิดบนโลกให้เป็นอาณาจักรของเขาได้เพียงชั่วกระพริบตา

จริงอยู่ที่หุ่นยนต์ Skyline แข็งแกร่งมาก แต่ยังด้อยกว่าหุ่นทรานฟอร์ม ดังนั้นถ้าหากสองสิ่งถูกรวมเข้าด้วยกันล่ะ นั่นจะต้องเป็นการสร้างสรรค์ที่สุดยอดมาก

มู่เฉินนำหุ่นไออ้อนบอยสีแดงออกมาจากพื้นที่ของระบบ หุ่นเหล็กตัวนี้เขาตกมันได้นานแล้ว แต่เพราะการใช้งานหนึ่งครั้งแล้วพลังงานต้องหมดไป เป็นเรื่องยากที่เขาจะหยิบมันออกมาใช้ แต่ด้วยแหล่งกำเนิดไฟแพนโดราอินฟินิตี้ทำให้มู่เฉินใช้จ่ายแบบฟุ่มเฟือยได้

คลิก...เสียงข้อต่อโลหะเริ่มทำงานหลังจากแหล่งกำเนิดไฟถูกใช้งานบนชุดเหล็ก

จากนั้นหุ่นยนต์สีแดงก็ขยับตัว แล้วคุกเข่าข้างหนึ่งด้านหน้าเขาราวกับอัศวิน

“น้อมรับคำสั่ง มาสเตอร์”

“ดีมาก จากนี้ไปรายชื่อว่าไออ้อนบอย”

“มันเป็นชื่อที่ดีมาก หลังจากนี้ไปผมจะรับใช้มาสเตอร์จนกว่าชีวิตจะสิ้นสลาย”

“เอาล่ะอย่าพูดอะไรที่เป็นลาง เป็นชุดเกราะผมจะสวมใส่นายบินออกไปข้างนอก”

ชุดเกราะไออ้อนบอยถูกเปิดจากด้านหลัง เตาพลังงานด้านหน้าเมื่อก่อนเป็นสีฟ้า แต่หลังถูกดัดแปลงโดยแหล่งกำเนิดไฟจึงกลายเป็นสีแดง

มู่เฉินเปิดหน้าต่างบนชั้น 70 ข้างนอกลมค่อนข้างแรง นอกจากนั้นฝนยังตกหนัก ระดับน้ำทะเลกำลังพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ

ชุดเกราะเหล็กสีแดงทองค่อยๆ บินขี้นไปบนท้องฟ้า ต่อต้านลมอากาศแปรปรวน ฝนยังตกมาเรื่อยๆ และดูเหมือนว่าจะไม่มีทีท่าจะหยุด

“มาสเตอร์ ฝนที่ตกลงมามีความเข้มข้นสูง แต่ด้วยชั้นวัสดุเหล็กและไทเทเนียมดั้งเดิมของหุ่นเหล็กมันสามารถทนได้ราว 30 นาที แต่เมื่อรวมเข้ากับสนามพลังแม่เหล็กซึ่งเป็นเกราะปกป้องร่างกายอีกที มันทำให้ผมต่อต้านฝนกรดได้ 1 ชั่วโมง” ไออ้อนบอยรายงานสถานการณ์ให้ฟังผ่านชุดหน้ากากที่สวมใส่

ต้องบอกว่าการบินโดยใส่ชุดต่อสู้นั้นมันเจ๋งมาก

แต่ด้วยวันโลกาวินาศคงไม่มีใครมีเวลาชื่นชม ต่างคนต่างเอาชีวิตรอด และดูเหมือนว่าเมืองแห่งนี้จะไร้ผู้รอดชีวิต

“ไปที่ท่าเรือกันเถอะ จำไว้ว่าต้องสแกนหาเรือรบ” มู่เฉินสั่งการ ก่อนหน้านั้นเขายังไม่กล้าคิดถึงเรือรบเปลี่ยนให้เป็นหุ่นยนต์ แต่ตอนนี้มีแหล่งกำเนิดไฟอันไร้ที่สิ้นสุด มันเหมือนกับนิ้วทองที่เปลี่ยนจากคนธรรมดาให้มีกองกำลังไร้ผู้ต้าน

ไออ้อนบอยบินฝ่าฝนกรดเหนือระดับน้ำ มันบินไปรอบๆ คลื่นที่กำลังพุ่งขึ้นสูง เรดาร์ค่อนข้างถูกรบกวนด้วยสนามแม่เหล็กโลกแปรปรวน แต่ถึงอย่างนั้นประสิทธิภาพการค้นหาก็ไม่ได้แย่

“มาสเตอร์ ผมพบเรือลมจมอยู่ใต้ก้นทะเล นอกจากนั้นยังมีเครื่องบินรบ F-16 แต่ดูเหมือนมันจะเสียหาย คาดว่าคงเพราะน้ำทำให้มันกลายเป็นเศษซาก” ไออ้อนบอยรายงานสถานการณ์

“งั้นลงไปดูเรือรบกัน” บอกตามตรงว่ามู่เฉินไม่สนใจเครื่องบินเก่า แต่หากมันไม่มีเลยจริงๆ ก็ต้องเอานั่นแหละ

ไออ้อนบอยเป็นหุ่นยนต์ที่ถูกออกแบบมาให้บินบนท้องฟ้าไม่ใช่ดำน้ำ แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ใช่ว่าจะดำน้ำไม่ได้ เพียงแต่มันต้องใช้แรงขับเคลื่อนมาก ในขณะเดียวกันน้ำในทะเลตอนนี้ก็มีความเข้มข้นของกรดที่สูง

ร่างเหล็กสีแดงทองดำลึกเข้าไปใต้ทะเล เมื่อมาถึงที่หมายจะพบกับเรือรบเก่าๆ ลำหนึ่งจมอยู่ ทว่าในตอนนั้นเองเสียงจากหน้ากากดังขึ้นว่า

“มาสเตอร์ จากการสแกนเรือรบลำนี้แม้สภาพจะใช้ได้แต่มันไม่มีเครื่องยนต์ครับ”

“ไม่มีเครื่องยนต์...งั้นมันก็แค่โครงเหล็กเปล่าๆ เหรอ”

“ครับ คาดว่าเรือลำนี้ไม่มีเครื่องยนต์อยู่ตั้งแต่แรก บางทีพวกเขาอาจกำลังสร้างมันอยู่ แต่เพราะสึนามิมาเรือจึงกลายเป็นอย่างที่เห็น”

มู่เฉินไม่ได้พูดแค่กำลังตกอยู่ในความคิด อย่างไรก็ตามเสียงเรดาร์ได้เตือนว่ามีบางสิ่งกำลังมุ่งมาทางนี้ด้วยความเร็ว ไออ้อนบอยตอบสนอง มันเเปิดแรงดันไอพ่นที่เท้าและมือทันที ทันใดนั้นหุ่นก็พุ่งสูงสู่ท้องฟ้า เกือบจะทันทีฟันสีขาวขนาดใหญ่ขย้ำได้เพียงอากาศ จากนั้นร่างยาวหลายสิบเมตรก็ดำดิ่งสู่ก้นทะเล

“นั่นมันอะไร...”

“รายงานมาสเตอร์ เจ้าสิ่งนั้นคือฉลาม ความเร็วของมันมากกว่า 200 กิโลเมตรต่อชั่วโมง นี่คือฉลามที่เร็วมาก นอกจากนั้นหากประเมินจากแรงกัดที่กำลังจะมาถึงมีมากกว่า 4 ตัน สามารถขย้ำรถถังให้เป็นชิ้นๆ อย่างง่ายดาย”

“โอเคแค่นั้นแหละ” มู่เฉินรู้ได้ทันทีว่าคือฉลามกลายพันธุ์ เช่นเดียวกับสัตว์ในสวนสัตว์กลายพันธุ์ แต่ดูเหมือนสิ่งมีชีวิตใต้ทะเลจะอันตรายกว่า

“มาสเตอร์ นอกจากเรือลำนั้นแล้วผมก็ไม่พบเรือลำอื่นเลย”

“ไม่เป็นไร กลับไปที่คอนโดก่อน”

ร่างเหล็กสีแดงทองบินผ่านท้องฟ้าท่ามกลางสายฟ้าและฝน แน่นอนสาวๆ เห็นการเคลื่อนไหวนี้ และเมื่อหุ่นเหล็กเข้ามาในห้อง เขาก็เดินออกมาจากชุดเกราะและพบกับคำถามว่าชุดนี้มาจากไหน เป็นเรื่องปรกติที่จะบอกว่ามาจากการสุ่ม

“มันสวยมาก”

“ใช่สวยจริงๆ”

วาเลนตนินาและคนอื่นๆ เข้ามาจับหุ่นเหล็กด้วยความหลงใหล

“แล้วนี่คุณไปไหนมา ไม่ใช่ว่าอยากลองหุ่นใหม่เลยออกไปตากฝนหรอกนะ” อายากะถาม

“ไม่ ผมไม่ได้มีอารมณ์แบบนั้นหรอกนะ แต่ที่ออกไปก็แค่อยากจะหาเรือ แล้วใช้มันเป็นหุ่นเหล็กเท่านั้นเอง” มู่เฉินตอบในขณะดื่มเลือดเย็นๆ

“แล้วผลลัพธ์เป็นยังไง หรือว่าล้มเหลว”

“ใช่มันล้มเหลว เรือมีแต่โครงแต่ไม่มีเครื่องยนต์ นอกจากนั้นเครื่องบินรบยังเสียหาย”

“แย่จัง แล้วมีทางอื่นแก้ไหม”

“ผมจะสุ่มอีก ตอนนี้สถานการณ์ค่อนข้างแย่ จากที่ผมดูคอนโดไอคอนคงอยู่ได้อีกไม่นาน ด้วยความเข้มข้นของน้ำกรดรากฐานมันกำลังพัง เราต้องรีบออกไป ก่อนที่จะถูกฝังให้ตายอยู่ในเมืองกรุง”

“โอเคงั้นฉันจะไม่กวนคุณ สู้ๆ นะ”

มู่เฉินพยักหน้าแล้วเริ่มตกปลาอีกครั้ง แน่นอนว่าไม่มีใครรู้ว่าเขาจะเกลือหรือได้ของดีๆ และนอกจากนั้นหลังจากมู่เฉินเข้ามาในห้องหุ่นไออ้อนบอยก็บินออกไปข้างนอก ตรวจสอบสถานที่ต่างๆ เผื่อจะเจอเรืออีกลำที่เป็นประโยชน์

การตกปลาเริ่มขึ้น แต่ทุกอย่างไม่สามารถเร่งรีบได้

ตอนเย็นวาเลนตินาเรียกให้เขาไปกินข้าว วันนี้กินเนื้อปลาแซลมอน และยังมีไข่ทอดอร่อยๆ บนโต๊ะอาหาร รวมถึงไวน์สีเลือดที่ขาดไม่ได้

ระดับน้ำทะเลยังพุ่งขึ้นสูง วิกฤตเริ่มมาเยือน จากตอนแรกที่ท่วมเพียงชั้น 60 เท่านั้น ตอนนี้น้ำได้ท่วมถึงชั้น 64 แล้ว

มู่เฉินเอนหลังตกปลาแล้วดูดบุหรี่ อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด ดังนั้นจะคิดให้ปวดสมองไปทำไม แค่นั่งตกปลาไปเรื่อยๆ ก็พอ

'ติ้ง...ชุดชั้นในสตรี'

'ติ้ง...รองเท้าฟุตบอล'

'ติ้ง...เนื้อวัวออสเตรเลีย 10 กิโลกรัม'

'ติ้ง...น้ำดื่มหนึ่งแพ็ค'

มันยังเป็นของกินของใช้เหมือนเดิม กล่าวโดยสรุปก็คือขยะ

มู่เฉินไม่ได้นอนวันนั้น เพราะเขาคิดที่จะตกปลาด้วยเงินทั้งหมดในบัญชี แต่เมื่อมองดูยอดเงินซึ่งเหลือเพียง 10000 หยวน หัวใจของเขาก็เย็นเยียบ

ในขณะที่เขาจดจ่ออยู่กับการตกปลาแรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็มาถึงจุดที่อยู่

คอนโดสั่นอย่างรุนแรง ห้องที่นั่งอยู่เริ่มเอียงไปทางขวา

อายากะถูกปลุกให้ตื่นเพราะเสียงดังโครมคราม เมื่อเห็นว่าทุกอย่างกำลังถูกทิ้งไปยังอีกฝั่งสีหน้าพลันตื่นตะหนก

“ตึกกำลังเอียง ดูเหมือนว่าน้ำกรดพวกนั้นจะกัดเซาะตัวอาคารจนทนไม่ไหวแล้ว เราต้องขึ้นไปอยู่ที่สูง ก่อนที่จะถูกฝังอยู่ใต้พื้นทะเล!” เซราห์คำราม หลายคนเห็นด้วยกับเธอดังนั้นจึงรีบอพยพจากห้องไปดาดฟ้า

มู่เฉินเองก็ไปด้วยพร้อมกับถือเบ็ดตกปลาและถังเล็กๆ

ท่ามกลางฟ้าร้องและฝนที่ตกลงมา ทุกคนเริ่มรู้สึกแสบร้อนที่ผิวหนัง แต่ด้วยความที่เป็นแวมไพร์จึงมีการฟื้นฟูรวดเร็ว แต่หากเปลี่ยนเป็นมนุษย์ผิวจะไหม้ในเวลาเพียง 1 นาทีหากไม่มีอุปกรณ์ป้องกันเช่นชุด

“มาแล้ว มีน่าเปลี่ยนให้มันเป็นน้ำแข็งที!” อิเรมตะโกนอย่างสิ้นหวังเมื่อเห็นคลื่นสูง 100 เมตรที่พุ่งเข้ามาทางนี้

มีน่าสูดหายใจเข้าลึก ปอดของเธอเหมือนจะใหญ่ขึ้นจนน่ากลัว ท่ามกลางคลื่นที่กำลังจะตกลงมาในที่สุดเธอก็อ้าปากกว้าง ปล่อยลมหายใจอันเย็นเยือก แช่แข็งคลื่นขนาดใหญ่ที่กำลังถล่มลง

พลังของธรรมชาตินั้นยิ่งใหญ่เกินกำลังของคนคนหนึ่ง ดังนั้นจะเห็นได้ว่าจุดที่ถูกแช่แข็งเป็นเพียงจุดเล็กๆ เท่านั้น แต่อย่างใดก็ตามมันช่วยป้องกันไม่ให้ดาดฟ้าคอนโดถูกคลื่นถล่ม เรียกได้ว่ารอดหวุดหวิด

“ยังไม่ได้อีกเหรอ...” ในขณะที่สาวๆ กำลังยื้อคลื่นสูง มู่เฉินใช้เวลานี้ตกปลาด้วยความสิ้นหวัง เนื่องจากอยู่ต่างประเทศเขาจึงไม่ได้เตรียมตัวมาก สถานการณ์แบบนี้จะไม่มีวันเกิดขึ้นเด็ดขาดหากอยู่จีน

“คลื่นลูกที่สองมาแล้ว ครั้งนี้เดี๋ยวฉันจัดการเอง!” อิเรมยกกำปั้นขึ้น บอกตามตรงว่าเธอไม่ใช่นักมวยอาชีพแต่เป็นนักกีฬาวอลเลย์บอล แต่เพราะพลังวิเศษ หลังจากที่ได้รับมันเธอจึงเริ่มฝึกซ้อมมวยในคอนโด และวันนี้ดูเหมือนว่าจะได้ใช้พลังแล้ว

อิเรมชกหมัดไปด้านหน้าสุดแรง ราวกับหมัดนี้มีแรงสั่นสะเทือนซ่อนอยู่ มันได้กวาดคลื่นสูงที่กำลังตกลงมาบนดาดฟ้ากลายเป็นรูขนาดใหญ่!