ดวงตาคมกล้าแดงก่ำมองผู้คนเบื้องล่างะโสาปแช่งอย่างไร้ความรู้สึกในแววตามีแต่ความว่างเปล่า...ใบหน้าเผยรอยยิ้มเหี้ยมแฝงแววเยาะหยันแผดพลังเสียงลั่น
“ข้าจะไม่พูดเป็ครั้งที่สองส่งตัวคนออกมา ไม่งั้นอย่าหาว่าข้าไม่ปรานี!!” ร่างสูงเหินหลบลำแสงสีขาวที่พุ่งมาทันทีที่เอ่ยจบสายแรกไม่ทันไร สายที่สอง และสามก็พุ่งใส่ตามมาติด ๆ เหว่ยลู่เสี่ยนแสยะยิ้ม...เก่งแต่ลอบกัดสินะ
“ฮึ!ในที่สุดก็เผยตัวออกมาสักทีจิ่นเฟยเทียน เ้าสำนักจิ่นกวางผู้ยิ่งใหญ่”เหว่ยลู่เสี่ยนคำรามเสียงต่ำ สีหน้ามืดดำ แผ่รังสีสังหารซัดพลังกลับพร้อมชักกระบี่จิ้งจางพุ่งใส่คนตรงหน้าจิ่นเฟยเทียนคำรามลั่น
“เ้าไม่มีทางชนะ!” เหว่ยลู่เสี่ยนทะยานหลบ ลำแสงเย็นเยียบที่พุ่งมา...จนถอยร่นไป
“เ้ามันก็แค่หมาลอบกัดและหมาหมู่เท่านั้นล่ะ...”
“เหว่ยลู่เสี่ยนเ้ามันตายยากตายเย็นนัก!!”
เคล้งงง!...เ้าสำนักจิ่นกวางชักกระบี่ห่าวอู้ออกมาแสยะยิ้มเหี้ยมเกรี้ยม หางตามองเห็นผู้ที่มาสมทบด้วยความรำคาญใจ ถ้าฆ่าเหว่ยลู่เสี่ยนสำเร็จต่อไปก็จะไม่มีใครมาขวางทางเป็ใหญ่ของข้าแล้ว จิ่นเฟยเทียนรวมพลังไว้ที่ฝ่ามือเรียกปราณิญญาออกมา...ิญญาพิสุทธิ์มากมายปรากฏร่าง...พุ่งเข้าโจมตีเหว่ยลู่เสี่ยนจนต้องถอยร่นไปอีก
ข้าสำเร็จคัมภีร์เต๋าเต๋อจิงแล้ว...ไม่ว่าใครก็ไม่มีวันฆ่าข้าได้ขาดอย่างเดียวเท่านั้น
“เ้า...เ้าสำนักนี่มันอะไรกันวิชาดูดิญญานี่!!! อ๊ากกกกกก”ผู้ที่มาสมทบยังพูดไม่จบกระบี่ในมือจิ่นเฟยเทียนก็แทงทะลุอกเขาพร้อมกับฝ่ามือวางทาบบนใบหน้าจิ่นเฟยเทียนดูดปราณิญญาจนร่างผู้ที่มาสมทบแห้งเหี่ยว “อย่ามาเกะกะข้า!!”ิญญาสีหม่นปรากฏจากนั้นก็พุ่งใส่เหว่ยลู่เสี่ยน จิ่นเฟยเทียนมุมปากกระตุกอดเผยรอยยิ้มแปลก ๆ ออกมาไม่ได้...ไม่มีิญญาไหนที่จะขาวพิสุทธิ์เท่านางสักคน...ช่างน่าเสียดายนัก
“วันนี้เป็วันตายของเ้า...เหว่ยลู่เสี่ยนฮ่า ฮ่า” จิ่นเฟยเทียนะเิจิตมาร พลังิญญาพิสุทธิ์มากมายถูกดึงออกมารวมถึงนางด้วยเหว่ยลู่เสี่ยนหลบพลังิญญาถอยร่นเหินมาถึงหน้าผา ดวงหน้ามืดครึ้มไร้แววหวาดกลัวซัดพลังโต้กลับนัวเนีย าเ็เพียงเล็กน้อยเท่านั้น เขายืดตัวขึ้นถ่มเืออกจากปากตวาดอย่างเย้ยหยัน
“ฮึ!เปิดเผยตัวตนได้แล้วสินะ...จอมมารเฟยเทียน!”
“เ้าหมดทางหนีแล้ว!” จิ่นเฟยเทียนสืบเท้าเข้าหาอย่างช้า ๆ ใบหน้าปรากฏปราณมารบนหน้าผากไม่ต่างจากเหว่ยลู่เสี่ยน
“วิชาพิรุณะข้าฝึกสำเร็จแล้ว...เ้าไม่มีวันฆ่าข้าได้เหลือแค่อย่างเดียวข้าก็จะเป็ใหญ่อยู่เหนือผู้คนในใต้หล้า...ปราณโลหิตของเ้าส่งมาให้ข้าซะ”
“ถุย...อยากได้ก็เข้ามาเอา!!”เหว่ยลู่เสี่ยนถ่มน้ำลายปนเืลงพื้น เขาซัดกระบี่พุ่งไป พร้อมะโหลบปราณิญญาที่พุ่งเข้ามาทุกทิศก่อนจะถูกซัดกลับเต็มแรง ล้มลงกระอักเือึกใหญ่ ใบหน้าเคร่งขรึมเงยมอง พลันร่างกายก็แข็งทื่อดวงตาคมกล้าแข็งค้างอดที่จะปวดหน่วงในอกไม่ได้...ปราณสีขาวพิสุทธิ์เจิดจ้าเพียงหนึ่งเดียวนั้นที่ซัดเขากระเด็นนั้นคือ...นาง
“ฮ่าฮ่า ฮ่า เป็ยังไง พิสุทธิ์บริสุทธิ์มากใช่หรือไม่ ศิษย์รักของข้า นางเคยฆ่าเ้ามาแล้วครั้งหนึ่ง...ดูสิว่ารอบนี้เ้าจะหนีได้ยังไง...ฆ่า!!”สิ้นคำสั่ง ิญญาสีขาวเจิดจ้าก็พุ่งซัดพลังเข้าใส่เหว่ยลู่เสี่ยนทันที
“เยว่...เยว่”เหว่ยลู่เสี่ยนไม่อาจตอบโต้ ได้แต่หลบหลีกเท่านั้น ดวงตาสีดำมีประกายเศร้าพัดผ่านเพียงเสี้ยววินาที
ศิษย์น้อง...อุดมการณ์ของเ้าความเชื่อมั่นของเ้าเป็อย่างไร...เ้าหักหลังข้า ผลักดันข้า สังหารข้า แต่บัดนี้เ้า…
ซ่วบบบ! “อึกก” เพราะขาดสมาธิ...จิ่นเฟยเทียนจึงหาจังหวะซัดกระบี่ห่าวอู๋แทงเขาได้เหว่ยลู่เสี่ยนหันไปฟาดกระบี่โต้กลับ ะเิจิตมารซัดิญญาพิสุทธิ์ที่จู่โจมกระเด็นสลาย...หายไป
“เ้าฆ่านาง”
“นางก็เป็แค่พลังปราณบริสุทธิ์ที่สุดที่ข้าเลี้ยงนางไว้ข้างกายก็แค่นั้น...ถือว่านางได้ตอบแทนบุญคุณที่ข้าเลี้ยงดูมาไม่ดีหรือ ฮ่า ฮ่า” จิ่นเฟยเทียนตอบอย่างไม่ยี่หระไม่มีความเศร้าเสียใจในน้ำเสียงแม้แต่น้อย เหว่ยลู่เสี่ยนสะท้านในอก
‘เยว่เยว่เ้าสละชีวิตเพื่อเศษสวะเช่นนี้...ช่างไร้ค่านัก’
“ชั่วช้าสารเลว”
“จะโทษข้าหรือที่เ้าโดนนางหักหลัง...เ้ามันสมควรตายตั้งนานแล้ว มอบปราณโลหิตมาให้ข้า!”จิ่นเฟยเทียนซัดลำแสงพลังใส่เหว่ยลู่เสี่ยน พร้อมกับฟาดกระบี่จวงแทงในใจกำหนดจิตเรียกปราณิญญา...เหิงเยว่!
“อึก...เยว่”เหว่ยลู่เสี่ยนะโหลบลำแสงพลังเย็นเยียบที่ซัดมาสายแรกไม่พ้นสะกิดเท้าเหินตัวหลบลำแสงที่สองอย่างว่องไว แต่ิญญาขาวพิสุทธิ์ลอยตามฟาดฟันซัดพลังไม่ลดละ
เยว่เยว่...ตอนมีชีวิตเ้าเกลียดข้าทำร้ายข้า ไร้เมตตาต่อข้า ตอนนี้แม้จะเป็เพียงิญญาทิพย์เ้าก็ยังไม่ปรานีข้าเหมือนกันเ้าเคยนึกเสียใจหรือไม่?
จิ่นเฟยเทียนสบจังหวะอีกครั้งเขาพุ่งเข้ามาเสียบกระบี่ทะลุกลางอกเหว่ยลู่เสี่ยน ร่างสูงะโหลบหวุดหวิดแต่ก็พลาดหงายหลังร่วงหล่นหน้าผาอยู่ดี...สายตาเขาจ้องมองเพียงิญญาพิสุทธิ์สีขาวสว่างเจิดจ้าที่กระโจนตามลงมา
เยว่เยว่...คุณธรรมที่เ้ายึดมั่นจนไร้เมตตาต่อศิษย์พี่...ทุกการกระทำของเ้า...เคยคิดไหมว่าจะมีวันนี้วันที่เป็เพียงเครื่องมือให้ผู้อื่นไต่เต้าสู่ความยิ่งใหญ่ ไม่เหลือสิ่งใด เยว่เอ๋อ...เ้าเคยนึกถึงสิ่งที่ทำกับข้าหรือไม่?
ถึงจะร่วงหล่นจากหน้าผาสูงข้าก็ไม่เกรงกลัวเคยตายมาแล้วยังต้องกลัวอะไรอีก มีเพียงสิ่งที่ติดค้างในใจเท่านั้นที่้าคำตอบเหตุใดเ้าถึงไม่เชื่อข้า ทำไมเ้าผลักดันให้ข้าต้องโดดเดี่ยวอย่างนี้...ทำไม?
[ท่านเป็ศิษย์พี่ข้าหรือ...เย้ในที่สุด ข้าก็มีศิษย์พี่แล้ว...พี่ลู่เสี่ยนข้าฮวาเหิงเยว่ฝากตัวด้วย]
[ศิษย์พี่ลู่เสี่ยนฮิ ฮิ ท่านดูเ้าแมวน้อยนี่สิ...ท่านตั้งชื่อเร็ว ตั้งเลย]
[ข้าลองทำเองไม่รู้จะถูกปากท่านหรือไม่...ข้าให้ท่านขอให้ศิษย์พี่มีความสุขในวันเกิด]
แว่วเสียงสำเนียงสดใสรอยยิ้มกว้าง ออดอ้อน เคล้าเสียงหัวเราะแห่งความสุขในวันวาน บัดนี้เหลือเพียงเท่านี้เองใบหน้าครามเข้มระบายรอยยิ้มอ่อน...ศิษย์น้อง อย่างน้อยตรงหน้าข้าก็คือเ้า
ิญญาทิพย์ขาวพิสุทธิ์พุ่งลงมาหาเหว่ยลู่เสี่ยนปล่อยวางไม่ตอบโต้ เขากางแขนออกกว้าง ดวงตาจับจ้องเพียงนาง สลักใบหน้าหวานของนางไว้ในใจก่อนจะหลับตาลงยอมรับชะตากรรม ข้ายอมแล้วจริง ๆ เยว่เอ๋อ... ความสัมพันธ์ของเรานั้นช่างตื้นเขินเสียจริง...คำพูดที่ค้างคาอยู่ในใจคงไม่มีโอกาสได้เอื้อนเอ่ยอีกแล้วสินะ ใบหน้าครามเข้มหม่นหมองหากชาติหน้ามีจริงก็คงดี
‘หากชาติหน้ามีจริง...ข้าก็คง’
1K
