เทพจุติพิชิตฟ้า

ตอนที่ 58 องค์กรนักฆ่ามือฉมัง

“ให้ตายยังไงฉันก็ไม่ให้ยานี้กับคุณ” เหอจวินเชิดหน้าพร้อมพูดอย่างหนักแน่น

“คุณนี่พูดไม่รู้เรื่อง” เฉินหลี่กล่าวอว่างเย็นชาก่อนจะสั่งลูกน้อง “จับตัวผู้หญิงคนนี้ไว้”

“ถ้ากล้าก็เข้ามา”

หลินเยี่ยเข้าขวางเพื่อปกป้องเหอจวินทันที

“ดูสารรูปนายด้วย คิดว่าตัวเองเป็นกัปตันอเมริกาสินะ” ฉินหลี่แสยะยิ้มอย่างดูถูกพร้อมสั่งลูกน้องด้านหลัง “จัดการไอ้บ้านี่ซะ”

“ครับ!” ชายชุดดำทั้งสองรับคำสั่งพร้อมหยิบมีดพุ่งเข้าใส่หลินเยี่ย

เห็นได้ชัดว่าชายทั้งสองมีทักษะและไหวพริบยิดเยี่ยม พุ่งแทงหลินเยี่ยอย่างรวดเร็ว

มีดสั้นพุ่งตรงทะลุอากาศ

เมื่อเห็นดังนั้น หลินเยี่ยยกมือขวาขึ้นปล่อยพลังทันที

“กริ๊ง” มีดสั้นตกลงพื้นขณะที่ชายทั้งสองล้มลงพื้นอย่างรุนแรง

ทั้งคู่เป็นชายแข็งแกร่ง แต่กลับอ่อนแอเมื่อต้องต่อสู้กับหลินเยี่ย

เมื่อเห็นเหตุการณ์ สีหน้าของเฉินหลี่เปลี่ยนไปทันที

เขาประหลาดใจและไม่คิดว่าชายธรรมดาดูโง่เขลาจะมีทักษะน่าทึ่งจนสามารถจัดการชายทั้งสองได้อย่างง่ายดาย

เฉินหลี่ระวังตัวมากขึ้นเมื่อรู้ว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา “ฉันก็ไม่เห็นว่านายจะมีทักษะพิเศษอะไร”

“คุณต่างหากที่ไม่มีทักษะอะไร” หลินเยี่ยกล่าวอย่างนิ่งเฉย รัศมีคสวามเย็นชาของเขาทำให้ผู้คนหวาดกลัว

“อย่าเพิ่งมั่นใจไป” เฉินหลี่ถกแขนเสื้อพร้อมชี้ไปยังชายชุดดำทางด้านหน้า “พวกนี้คือนักฆ่ามือฉมัง ไม่ว่านายจะแข็งแกร่งแค่ไหนก็ไม่สามารถเอาชนะได้”

“อย่าเรียกว่ามือฉมังเลย พญายมยังกลัวจนฉี่รดกางเกงเมื่อเห็นผม”

“อวดเก่งเกินไปแล้ว ฉันจะทำให้นายเห็นว่าพวกเขาเก่งแค่ไหน” เฉินหลี่ยกมือสั่งลูกน้อง “จัดการมัน”

ชายชุดดำมากกว่าสิบสองคนรับคำสั่งพร้อมหยิบมีดสั้นพุ่งเข้าหาหลินเยี่ยทันที

เมื่อเห็นชายเหล่านั้นกำลังพุ่งเข้าหาตน หลินเยี่ยนิ่งสงบราวกับน้ำในทะเล

แม้แต่เทพเซียนหลินเยี่ยยังไม่ประนีประนอมให้ นับประสาอะไรกับคนธรรมดาเหล่านี้ที่เปรียบดังมดในสายตาเขา

เมื่อคู่ต่อสู้เข้าใกล้ หลินเยี่ยปล่อยพลังทันที

มือขวาอันทรงพลังแทงทะลุชายกลุ่มนั้นอย่างดุเดือด

"อ๊า…"

ชายเหล่ากรีดร้องหลายครั้งก่อนจะล้มลง บ้างหมดสติ บ้างเสียชีวิต

ชายชุดดำถูกหลินเยี่ยจัดการด้วยมือขวาจนเสียชีวิตโดยที่พวกเขายังไม่ทันเข้าใกล้หลินเยี่ยเลย

เฉินหลี่ยืนดูเหตุการณ์ด้วยความหวาดกลัว

เฉินหลี่ไม่คิดว่าชายบอบบางตรงหน้าจะมีทักษะน่าทึ่งเช่นนี้ เขากำจัดชายชุดดำมากกว่าสิบคนอย่างง่ายดาย

ผู้ใต้บังคับบัญชาของเฉินหลี่ทุกคนต่างได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีและนับเป็นปรมาจารย์ระดับโลก แต่เมื่อต่อสู้กับหลินเยี่ย พวกเขากลับถูกทำร้ายจนตาย

เมื่อเห็นลูกน้องล้มลงทีละคน เฉินหลี่เริ่มประหม่าและหวาดกลัว ชาไปทั่วร่างกาย

แม้แต่เหอจวินยังหน้าซีดพร้อมสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

เธอรู้ว่าหลินเยี่ยมีความสามารถและน่าทึ่ง แต่ไม่คิดว่าเขาจะเก่งกาจถึงขั้นเปลี่ยนมือเป็นมีดและฆ่าปรมาจารย์เหล่านั้นได้อย่างง่ายดาย

เธอไม่คิดมาก่อนว่าหลินเยี่ยจะโหดเหี้ยมถึงขั้นกวาดล้างนักฆ่ามือฉมังนับสิบได้ภายในพริบตา

"ฟุ่บ!"

หลินเยี่ยพุ่งเข้าหาเฉินหลี่ทันทีที่กำจัดนักฆ่ามือฉมังคนสุดท้ายได้ “ถึงตาคุณแล้ว”

“ฉัน… เฮือก!” เฉินหลี่อ้าปากค้าง รูม่านตาเบิกกว้างราวกับเห็นสัตว์ประหลาด

เขาเคยผ่านการฝึกฝนและเจอนักฆ่าที่ทรงพลังมามากมาย แต่นี่คือครั้งแรกที่ได้เห็นปีศาจร้ายเช่นหลินเยี่ย

ความโหดเหี้ยมและทักษะอันแข็งแกร่งของเขาทำให้ผู้คนต่างสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

“บอกมา ใครส่งคุณมาที่นี่?” หลินเยี่ยจ้องตาเฉินหลินพร้อมถามอย่างเย็นชา

“องค์กรนักฆ่ามือฉมัง... ส่งฉันให้มาลักพาตัวเหอจวิน เพื่อ… เพื่อยาเพนิซิลลิน...” เฉินหลี่ปากสั่นก่อนจะสะท้านไปทั่วร่างกาย

ความกลัวทำให้เขาไม่กล้าโกหกพร้อมสารภาพทุกอย่าง

“องค์กรนักฆ่ามือฉมังจากที่ไหน?”

"จาก... ต่างประเทศ"

"องค์กรนี้มีกี่คน? แล้วจะฉกยาเพนิซิลลินไปทำไม?"

“ฉัน... ฉันไม่รู้”

“ถ้าอย่างนั้นก็ไปตายซะ” หลินเยี่ยกล่าวพร้อมโบกมืออย่างอ่อนโยน

"ฟุ่บ!"

เฉินหลี่ล้มลงกับพื้นพร้อมจ้องมองเพดานด้วยความหวาดกลัวและสยดสยอง

หลังจัดการมือสังหารจนหมด หลินเยี่ยหันหลังเดินไปหาเหอจวิน “ทุกอย่างคลี่คลายแล้ว ผมจะไปส่งคุณที่บ้าน!”

“แล้ว... ซากศพพวกนี้ล่ะ?” เหอจวินมองเหล่านักฆ่านอนแน่นิ่งบนพื้นด้วยความสับสน

“ไม่ต้องห่วง ผมจัดการเอง” หลินเยี่ยหยิบห่อผงกระดูกจากกระเป๋าพร้อมโรยลงบนร่างชายเหล่านั้น

จากนั้น ร่างของพวกเขาละลายอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นธุลี

เมื่อเห็นเหตุการณ์อันน่าทึ่งนี้ เหอจวินอุทาน “เกิดอะไรขึ้น? ศพหายไปได้ยังไง?”

“ไปกันเถอะ!” หลินเยี่ยไม่ได้อธิบายอะไร

สําหรับเขาแล้ว การผสมผงกระดูกไม่ใช่เรื่องยาก เพียงใช้สมุนไพรไม่กี่ตัวผสมกับพลังวิญญาณเท่านั้น

"โอ้!"

เหอจวินจ้องมองหลินเยี่ยด้วยความตะลึงงันก่อนจะเดินออกจากบริษัทลี่ตี้กรุ๊ป

ไม่นานนัก เธอเริ่มสงสัยเกี่ยวกับหลินเยี่ยมากขึ้น

เธอไม่เข้าใจว่าทำไมหลินเยี่ยถึงแข็งแกร่งขนาดนี้? ฆ่าคนมากมายแต่ยังยิ่งสงบแบบนี้ได้ยังไง?

เขาเป็นใครกันแน่? มาวนเวียนอยู่ใกล้ฉันขนาดนี้ได้ยังไง?

แม้หลินเยี่ยจะดุร้าย โหดเหี้ยม เย็นชา และเย่อหยิ่ง แต่เหอจวินไม่เคยรู้สึกหวาดกลัว ยิ่งไปกว่านั้นเธอรู้สึกปลอดภัยทุกครั้งที่อยู่ใกล้เขา

ทำไมถึงเป็นเช่นนี้?

เธอครุ่นคิดอยู่กับคำถามเหล่านี้จนขึ้นรถก่อนจะกล่าวขอบคุณ “หลินเยี่ย ขอบคุณนะ ขอบคุณที่ปกป้องฉัน มันทำให้ฉันรู้สึกโชคดี”

“ไม่เป็นไรครับ” หลินเยี่ยนั่งฝั่งข้างคนขับพร้อมมองตรงอย่างตั้งใจพลันได้ยินเสียงเหอจวิน

“ตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว ไปทานข้าวกันดีไหม?”

"ไม่ไป"

“เอ่อ...” เหอจวินขมวดคิ้วด้วยความเขินอาย “คุณเย็นชากับผู้หญิงทุกคนเลยเหรอ?”

“ไม่!” หลินเยี่ยหันศีรษะมองนอกหน้าต่างราวกับไม่ต้องการพูดอะไรอีก

อันที่จริงเขากำลังคิดหาวิธีปกป้องเหอจวินให้ปลอดภัยยิ่งขึ้น

เพราะเขาต้องยุ่งกับการฝึกทั้งวันและไม่สามารถดูแลเหอจวินได้ตลอดเวลา เธออาจเป็นอันตรายได้หากต้องเจอเหตุการณ์เช่นนี้อีก

หลังจากครุ่นคิดสักครู่ หลินเยี่ยหันกลับมาพร้อมกล่าว “กลับรถแล้วพาผมไปบ้านตระกูลหลิน”

"..."

เหอจวินพูดไม่ออก เธอไม่คิดว่าหลินเยี่ยจะกล้าออกปากสั่งถึงขนาดนี้

บอดี้การ์ดกล้าออกคำสั่งกับเจ้านายขนาดนี้ได้ยังไง?