จงเรียกข้าว่าจอมราชัน

                    หลังจากที่เด็กหนุ่มพอใจแล้วจึงหยุดควบคุมพวกมันทั้ง2 โดยทันทีร่างของสวินตันและ เซียนนา ต่างก็ได้รับอิสระอีกครั้งและคอยเฝ้าสังเกตดูว่าพวกมันทั้งคู่จะทำอะไรกันต่อหลังจากนี้แล้วเรื่องที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อเซียนนาได้รับอิสระเธอรีบบุกจู่โจม สวินตันโดยทันทีเพราะในวันนี้เจ้าบ้านี่มันทำให้เธอรู้สึกอับอายและขายหน้าเป็นอย่างมากทั้งชีวิตของเธอไม่เคยขายหน้าเช่นนี้มาก่อน

"แก่ ตาย ซ่ะ ตู๊ม  ตู๊ม ตู๊ม

"ข้าไม่ได้ตั้งใจนะข้าไม่สามารถที่จะควบคุมร่างกายของตัวเองได้เจ้าก็น่าจะรู้นิแม้แต่ตัวเจ้าเองก็ถูกควบคุมเหมือนกัน ก็ใช่เหรอทำไมถึงเจ้าได้ไร้เหตุผลเช่นนี้

"ข้าไม่สนแต่เจ้าเป็นคนที่ทำให้ข้าต้องรู้สึกอับอายขายหน้าเช่นนี้

                      เมื่อเห็นว่าพวกมันทั้งสองมีความคิดที่จะฆ่ากันเองแล้วเขาเองก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องไปให้ความสนใจกับพวกมันอีกและเริ่มทำการควบคุมร่างที่เหลือของพวกมันทันที

ในยามนี้พวกมันทั้งหมดต่างก็ต่อสู้กันเองอย่างหนักหน่วงไม่ว่าจะพลังหรือความเร็วก็ถูกปลดปล่อยออกมาทั้งหมดโดยไม่มีกักร่างกายของพวกมันทุกคนต่างก็โชคไปด้วยเลือดสดๆจากการฟาดฟันกับคนตรงหน้าพวกมันต่อสู้กันโดยไม่เป็นห่วงบาทแผลของตนเองที่ฉีกขาดพวกมันไม่เข้าใจว่าทำไมร่างกายของพวกมันนั้นกับไม่ยอมที่จะตอบสนองกับความคิดของพวกมันถึงแม้จะเจ็บปวดบาดแผลขนาดไหนบางคนถึงขั้นบาดเจ็บหนักทั้งที่ว่าสภาพร่างกายแบบนี้ไม่สมควรที่จะขยับเขยื้อนได้แล้วพวกมันกับขยับไปเองไปมาราวกับเป็นซอมบี้ ยังไงยังงั้น

และเมื่อเห็นว่าบางคนมีสภาพที่ไม่ต่างอะไรจากคนใกล้ตายอยู่แล้วเซย์รินจึงหยุดทักษะหุ่นเชิดมนุษย์ทันทีและเมื่อร่างกายของพวกมันได้รับอิสระร่างของพวกมันก็ล่วงหล่นบนพื้นบางคนก็ยังสามารถประคองร่างของตนเองให้ยืนต่อไปได้มีผู้ที่สามารถยังยืนไหวได้อยู่ประมาน5 คนจากคนทั้งหมด

เซย์รินจึงทำการบุกจู่โจมทันทีเมื่อมีโอกาสและพวกมันก็อ่อนแรงทั้งหมดแล้ว

ตู๊มมมม ตู๊มมมมมมมม

พลังหมัดของเด็กหนุ่มที่เต็มเปรี่ยมไปด้วยพลังเวทและความรุนแรงเพียงแค่การโจมตีครั้งเดียวเท่านั้น ก็ส่งให้ร่างของมันลอยไปตามอากาศจนก็ทั้งตกเวทีไปหนึ่งหมัดก็สามารถจัดการพวกมันได้หนึ่งคน

ตู๊มมมม ตู๊มมมม

ร่างของพวกมันลอยไปอย่างกับของเล่นไร้ทางสู้และไร้ซึ่งหนทางที่จะต่อต้านหรือขัดขืนพริบตาเดียวร่างของพวกมันทั้ง 9 คนก็ถูกซัดกระเด็นตกเวทีทั้งหมดในเวลานี้เหลือเพียงแค่เซย์รินเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เหลืออยู่บนสนามประลองเพียงคนเดียวเท่านั้น ผู้ชมทั้งสนามต่างก็นิ่งเงียบที่เซย์รินสามารถจัดการเจ้าพวกนี้ได้ง่ายดายถึงขนาดนี้เพราะตั้งแต่ต้นพวกมันต่างก็ไม่ค่อยได้เห็นเด็กหนุ่มจะทำอะไรสักอย่างเลยมีเพียงแต่ผู้ที่มีระดับพลังที่แข็งแกร่งที่แท้จริงเท่านั้นถึงจะมองสถานการณ์เช่นนี้ออก

"ผู้ชนะเลิศในการต่อสู้ระหว่าง6 อาณาจักรประจำปีนี้ก็คือ

"เซย์รินแห่ง อาณาจักรคราวเมื่อสิ้นเสียงกรรมการผู้ตัดสินผู้ชมที่ยังอยู่อาการมึนงงอยู่นั่นก็ได้สติกลับมาพร้อมทั้งส่งเสียงเชียร์กันอย่างบ้าครั้งเพียงแค่หมดเดียวเท่านั้นก็สามารถจะส่งร่างของพวกมันแต่ระคนล่องลอยออกนอกสนามประลองได้ผู้ที่ชนะเลิศนั้นสามารถที่จะร้องขอรางวัลสิ่งได้ก็ได้ไม่ว่าจะเป็นทรัพย์สินเงินทองหรือแม้แต่ศักดิ์ฐานะ

               ชื่อของเด็กหนุ่มในยามนี้นั้นจะถูกจารึกไว้บนหน้าประวัติศาสตร์ว่าเป็นผู้ที่สามารถทำลายทุกสถิติของการประลองและเป็นผู้ที่ชนะเลิศในการประลองในครั้งนี้ด้วยในยามนี้ไม่มีใครที่ไม่เคยได้ยินชื่อเสียงของเด็กหนุ่มคนหลายร้อยล้านคนต่างรู้จักหน้าตาและชื่อเสียงเด็กหนุ่มจึงกลายเป็นคนดังแห่งยุคไปแล้วหลังจากการประลองสิ้นสุดลงซันซัสได้ให้เด็กหนุ่มไปพักผ่อนเสียก่อนสัก2-3 วันแล้วเขาจะส่งคนเพื่อมารับตัวเซย์รินเข้ามาภายในวังเพื่อมอบของรางวัลและเลือกว่าที่คู่หมั่นให้กับเด็กหนุ่ม

กลางดึกเซย์รินยังนอนไม่หลับเนื่องจากเขานั้นกำลังคิดอะไรหลายๆอย่างอยู่ๆเขาก็ได้ยินเสียงคนคนเดินมาที่หน้าห้องของตนพร้อมทั้งเสียงเคาะประตู ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เด็กหนุ่มถึงกับแปลกใจว่าเป็นใครกันที่มาดึกมืดค่ำขนาดนี้เวลานี้น่าจะเป็นเวลาที่ทุกคนหลับหมดแล้วนิ

"เข้ามาได้เซย์รินจึงอนุญาตไปสงสัยไปก็ไม่มีประโยชน์

เมื่อได้ยินเสียงคนจากภายในห้องอนุญาตแล้วมันจึงค่อยๆเปิดประตูเข้ามา

เมื่อเด็กหนุ่มเห็นแขกผู้มาเยื่อนถึงกับแข็งค้าง "เอ็มม่า อย่างงั้นเหรอเจ้ามาที่นี่ทำไมอีกเซย์รินกล่าวด้วยควาไม่พอใจนักที่เห็นเจ้าตัวป่วนนี่อีก

"จิ๊ จิ๊ ฮ่า ฮ่าพอดีมีคนต้องการที่จะพบเจ้าหลังจากที่ข้าเคยเล่าเรื่องของเจ้าให้กับเขาฟัง

หือ….พลังระดับนี้มันเซย์รินรู้สึกตัวได้ในทันทีกับชายวัยกลางคนอีกคนตรงหน้า ไม่ธรรมดาเลยและตนเองก็ไม่ใช่คู่มือของมันด้วยระดับพลังแตกต่างกันมากจนเกินไปจากสัมผัสของเด็กหนุ่มเจ้านี่มันไม่ได้ด้อยไปกว่ากริมจอเลยพลังของมันอาจจะน้อยกว่าพ่อบุญธรรมของตนซักเล็กน้อย

"ฮ่า ฮ่าในที่สุดเราก็ได้เจอกันสักทีเจ้าหนูข้าเฝ้าจับตาดูการประลองของเจ้ามาตลอดและมันก็ทำให้ตัวข้ารู้สึกประทับใจยิ่งนักพวกเรามีเรื่องที่ต้องคุยกัน