“ลัดกำลังส่งข้อความหาพี่ ลัดโทรไปแต่พี่ไม่รับสาย แล้วมันก็มา...”
ลัดดากล่าวด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น และนึกภาพตอนที่ชายชุดดำโผล่เข้ามาล็อกตัวเธอ
“โธ่... ลัดพี่ขอโทษ ไม่น่าเลยจริง ๆ ลัดน่าจะไปหาพี่ที่ทำงาน ลัดกลับห้องทำไม!”
นพกรณ์จำเหตุการณ์ก่อนหน้านั้นได้ ก่อนที่เขาจะไปเจอลัดดานอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง ในขณะที่เขายืนคุยกับหัวหน้าแผนกอยู่ลัดดาโทรเข้ามา แต่ตอนนั้นเขาคุยงานติดพันอยู่ จึงคิดว่าคุยเสร็จแล้วจะรีบโทรกลับ
แต่ปรากฏว่าหลังจากนั้นไม่ถึง 5 นาที เขาก็โทรกลับหาเธอ แต่เธอไม่รับสาย เมื่อเป็เช่นนั้นเขาจึงโทรไปที่ทำงาน แต่คนในแผนกบอกว่าเธอกลับบ้านไปแล้ว ตอนนั้นเขารู้สึกทันทีว่าลัดดาจะต้องมีเื่อะไรอย่างแน่นอน ดังนั้นเขาจึงรีบไปที่ห้องของเธอทันที
แต่เมื่อไปถึงห้องเขาก็เห็นเธอนอนน้ำลายฟูมปากอยู่บนเตียง เธอนอนแน่นิ่งโดยในมือกำขวดยาไว้แน่น วินาทีนั้นเขาคิดว่าเธอกินยาฆ่าตัวตาย!
นพกรณ์มองดูหญิงสาวนั่งปิดหน้าร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น
“ลัดหยุดร้องไห้ก่อนดีมั้ย แล้วมาช่วยกันคิดว่าจะต้องทำยังไงต่อไป ตอนนี้เราตายแล้วนะ ลัดลองคิดดูว่าถ้าเราตายเหมือนคนปกติทั่วไป มันจะเป็แบบนี้มั้ย”
“เป็แบบไหน” ลัดดาเงยหน้าขึ้นมามองเขา
“ก็คิดดูซิ เรารักกันมากขนาดไหน เจอหน้ากันทุกวันมาเกือบ 10 ปี แต่ไม่เคยมีสักครั้งที่เราได้อยู่ในความฝันเดียวกัน มันอาจจะมีบางครั้งที่พี่ฝันเห็นลัด หรือลัดก็อาจจะฝันเห็นพี่ แต่มันเป็แค่มโนภาพที่สร้างขึ้นโดยสมองของใครของมัน แต่ตอนนี้เราอยู่ในความฝันเดียวกัน และต่างก็รู้ว่ามันคือความฝัน”
“เพราะเราตายแล้วไงเราถึงทำได้” ลัดดากล่าวแล้วซบหน้าลงกับแขนตัวเอง
“ลัดลองคิดดูอีกนะ พี่เข้าไปเห็นลัดในห้อง พี่โทรเรียก 1669 แล้วอยู่ ๆ พี่ก็ตาย ทำไมพี่ถึงตาย พี่ตายเพราะอะไร ไม่มีใครหรืออะไรมาฆ่าพี่ นั่งร้องไห้อยู่ดี ๆ ก็ดันแว่บไปโผล่ที่บ้านหลังนั้น อีกอย่างพี่ไปถึงบ้านหลังนั้นก่อนลัด แปลว่าพี่ตายก่อน นั่นก็แสดงว่าตอนที่เห็นลัดนอนน้ำลายฟูมปากอยู่บนเตียง ลัดยังไม่ตาย แต่พี่เห็นป้ายที่ติดหน้าถนนความฝันของลัด ลัดตายตอนห้าโมงห้านาที แต่พี่ตายตอนสี่โมงครึ่ง”
ลัดดาเงยหน้าขึ้นมองแฟนหนุ่มของเธอด้วยสีหน้าแปลกใจ เธอกำลังใช้ความคิดกับคำพูดของเขา หลังจากที่เธอโดนฉีดยาอะไรสักอย่างเข้าที่แขน ไม่นานเธอก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย แล้วอยู่ ๆ ก็ไปโผล่ที่บ้านหลังนั้น! และไม่แน่ใจด้วยว่าระยะเวลาหลังจากที่โดนฉีดยากับตอนที่ไปถึงดินแดนแห่งความฝัน มันห่างกันเท่าใด?
“เราต้องสู้นะลัด เราต้องออกจากความฝันนี้” นพกรณ์พูดพร้อมกับเขย่าแขนเธอ
“เราจะทำได้เหรอ มันเป็ไปไม่ได้หรอก”
“ทำได้สิ พี่เคยออกมาจากความฝันครั้งสุดท้ายของตัวเองแล้ว และมาอยู่ในความฝันของลัดนี่ไง”
นพกรณ์ลองนึกทบทวนถึงตอนที่อยู่นความฝันครั้งสุดท้ายของตัวเอง เขาทำยังไงถึงหลุดออกมาจากความฝันนั้นได้ จากนั้นเขาก็มองหาหน้าต่างหรือทางหนีไฟในอาคารแห่งนี้
“ลัด ตึกนี้มีหน้าต่างให้ลอดออกไปได้มั้ย รึมีทางหนีไฟมั้ย” นพกรณ์ถามเพราะนึกอะไรขึ้นมาได้
ทันใดนั้นนพกรณ์ก็เหลือบไปเห็นใครคนหนึ่งกำลังวิ่งมา เขาพยายามเพ่งมองว่าคนคนนั้นคือใคร???
แต่แล้วเขาก็ต้องตาเหลือกเมื่อจำหน้าชายคนนั้นได้ ผู้ชายที่กำลังวิ่งมาอย่างกระหืดหระหอบ คือ ผู้ที่ทำหน้าที่แนะนำดวงิญญา ก่อนจะเข้าสู่ถนนแห่งความฝันครั้งสุดท้าย!
“ลัด! ครูแนะแนวมาแล้ว หนีก่อนเร๊ว!” นพกรณ์ไม่ได้แค่พูด เขาลากแขนหญิงสาวและดึงขึ้นอย่างแรง
“อะไรพี่นพ โอ๊ย!” ลัดดาร้องอุทานอย่างใ
“อย่าพึ่งถามตอนนี้รีบลุกขึ้นก่อน วิ่ง!”
นพกรณ์พยายามที่ลากแขนของลัดดา แต่เขาทำได้เหมือนแค่ลูบ ๆ คลำ ๆ เพราะทั้งเธอและเขาต่างอยู่ในสภาพที่ไม่ใช่วัตถุ แต่ทั้งคู่ก็พากันวิ่งหนีไปตามทางเดินในอาคารชั้นนั้นอย่างสุดชีวิต โดยเฉพาะนพกรณ์ที่วิ่งนำหน้า เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทางที่กำลังวิ่งอยู่นั้นไปที่ไหน และไปสิ้นสุดที่ใด
“อย่าหนีนะ คุณอยู่ที่นี่ไม่ได้ หยุดเดี๋ยวนี้!” เสียงของท้าวสุยามกวดไล่หลังตามมา
นพกรณ์และลัดดาวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต เพราะตอนนี้ไม่มีชีวิตให้คิดถึงแล้ว ทั้งสองวิ่งไปตามป้ายทางหนีไฟจนไปเจอประตูทางออกบันไดหนีไฟ และมันความโชคดีของคนทั้งสอง เพราะประตูหนีไฟบานนี้เปิดทิ้งเอาไว้ โดยมีรถเข็นเก็บอุปกรณ์ทำความสะอาดจอดดันบานประตูให้เปิดค้างไว้
แต่เมื่อนพกรณ์วิ่งไปถึงประตูทางหนีไฟที่เปิดทิ้งไว้ ความรู้สึกประหลาดใจก็เกิดขึ้นทันที เมื่อมองไม่เห็นทางหนีไฟหรือบันไดสำหรับปีนลงด้านนอกอาคาร
“เฮ้ย! อะไรวะ?” นพกรณ์อุทานอย่างใ
ภาพที่เห็นหลังประตู มันคืออากาศที่ว่างเปล่า ไม่มีพื้น ไม่มีราวระเบียง และไม่มีบันไดหนีไฟ มันมีเพียงอากาศที่เว้งว้าง ไม่มีเมือง ไม่มีตึกอาคารข้างเคียง มีเพียงปุยเมฆที่ดำครึ้มลอยหนาเต็มห้วงอากาศด้านล่าง ภาพที่เห็นเหมือนนอกหน้าต่างของห้องลัดดาไม่มีผิด และเขาเคยะโลงไปเพื่อออกจากความฝันครั้งสุดท้ายของตัวเองมาแล้ว
วินาทีนี้นพกรณ์ตกอยู่ในสถานการณ์ที่ตัดสินใจลำบาก ชายหนุ่มหันไปมองดูภายในตึก ครูแนะแนวกำลังวิ่งตรงเข้ามาใกล้ เขาจะทำอย่างไรดี?
ถ้าะโลงไปตอนนี้!
สิ่งที่เขากลัวที่สุดก็คือ หากะโลงไปในตอนนี้ ลัดดาอาจจะหายไปหรือไม่ตัวเขาเองนั่นแหละที่อาจจะหายไป และทั้งเขาและเธอจะไม่ได้เจอกันอีก หรืออาจจะมีแค่คนหนึ่งคนใดที่ได้กลับไปดินแดนแห่งความฝัน หรือไม่เขาอาจจะไปโผล่ที่อื่นที่ไม่ใช่ถนนแห่งความฝันของลัดดา
ถ้าชายคนนั้นเอาตัวเขาและลัดดากลับไป เธอและเขาจะต้องแยกจากกันอย่างแน่นอน และคงจะไม่มีทางจะได้เจอกันอีก! และเขาคงจะต้องกลับไปอยู่ในความฝันครั้งสุดท้ายของตัวเอง นั่นก็คือเหตุการณ์ฆาตกรรมผู้หญิงที่เขารักที่สุด! ชายหนุ่มส่ายหน้าช้า ๆ มันคงเป็่เวลาที่ทำให้เขาทุกข์ทรมานที่สุด
เขามองท้องฟ้าเบื้องล่างที่น่ากลัว ในใจพลางคิดว่า คงต้องลองดูอีกสักตั้ง ลองโดดมันดูอีกสักครั้ง ไม่มีอะไรต้องเสียอีกแล้ว สู้ก็แค่ตายอีกรอบ ถ้าถอยก็ต้องทนทุกข์ทรมานต่อ
“พี่นพ จะทำอะไร จะโดดลงไปเหรอ? นี่มันตึกออลซีซันส์เพลสนะเว้ย!” ลัดดาร้องขึ้นอย่างใ เธอไม่กล้าแม้แต่จะยื่นหน้าลงไปมองข้างล่าง
นพกรณ์หันมามองหน้าเธอ “ลัดเชื่อใจพี่มั้ย”
“ทำไม นี่พี่จะะโลงจริง ๆ เหรอ”
“อืม!” สีหน้าของเขาบ่งบอกว่าตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว
ลัดดาเคยเห็นสีหน้านี้แบบนี้มาก่อน เธอรู้ทันทีว่าชายคนนี้เอาจริง!
“นี่มันชั้น 84 นะพี่น๊พ!” ลัดดาร้องขึ้นอย่างหวาดเสียว
“ไม่เป็ไรลัด พี่เคยโดดแล้ว เราจะผุบหายเข้าไปในอุโมงค์ แล้วไปโผล่ที่ที่ถนนแห่งความฝันที่ที่เราจากมา”
“ลัดกลัวพี่นพ ไม่เอาหรอก” ลัดดากล่าวพร้อมกับเดินถอยหลังออกมา
นพกรณ์คิ้วขมวดทันที เขาจะต้องทำอะไรบางอย่างก่อนที่ชายคนนั้นจะวิ่งมาถึง
“เดี๋ยวลัด!” นพกรณ์ยื่นมือไปคว้าเธอไม่ให้ถอยออกห่างจากประตูมากไปกว่านี้ พร้อมด้วยทำหน้าเหมือนกับว่าขาดเธอไม่ได้
ลัดดาหรี่ตามองดูชายหนุ่มตรงหน้าอย่างงงงง แต่ก็เดินเข้าไปหาเขา นพกรณ์โอบกอดเธอแน่น
“พี่จะโดดลงไปก่อน ลัดค่อยตามพี่ลงไปนะ”
นพกรณ์กล่าวพร้อมกับกระเถิบเท้าถอยหลังจนรู้สึกว่าส้นเท้าของตัวเองไม่มีพื้นให้เหยียบแล้ว
“เอาจริงดิ” ลัดดาตาค้างโตด้วยความตื่นกลัว
แล้วทันใดนั้นนพกรณ์ก็หงายตัวลงผ่านช่องประตู และดึงเอาตัวเธอตกลงไปพร้อมกัน ลัดดาที่อยู่ในอ้อมแขนของเขากรีดร้องจนคอแตก
“พี่นพ พี่น๊ะ โอ๊ย... ไอ้บ้าเอ้ย!”
“ย๊ากกก!”
ทั้งเขาและเธอลอยละลิ่วตกลงไปจากชั้น 84 ของตึกสูงระฟ้า ในขณะที่ปลิวตกลงไปเหมือนของไร้ค่า นพกรณ์มองไปที่ประตูหนีไฟที่ตกลงมา เขาเห็นท้าวสุยามยืนเกาะประตูมองดูด้วยสีหน้าเสียดายและใอย่างหนัก
นพกรณ์ยิ้มกว้างให้ในใจ “ไปก่อนนะครู”
ทั้งสองคนร่วงหล่นกำลังจะผลุบหายเข้าไปในทะเลเมฆเบื้องล่าง แล้วทันใดนั้นอุโมงค์หนอนที่ดำมืดก็พุ่งขึ้นมารับตัวคนทั้งสองหายเข้าไปในนั้นทันที
ความรู้สึกของลัดดาตอนนี้ เหมือนตัวเองหล่นวูบตกตึกมากกว่า 200 ชั้น แม้ครั้งนี้จะไม่ใช่ครั้งแรก เพราะเธอเคยหล่นวูบแบบนี้เข้ามาในความฝันครั้งสุดท้ายแล้ว แต่ตอนนั้นมันเหมือนถูกผลักแรง ๆ ให้ตกจากถนน แต่ครั้งนี้เธอะโลงมาจากตึกสูงจริง ๆ
เธอร้องด้วยความหวาดเสียวใจจะขาด ร้องเรียกชื่อนพกรณ์เป็พัน ๆ ครั้ง แต่ไม่ได้ยินเสียงเขาตอบกลับมา เพียงแต่ยังรู้สึกว่าแขนของเขายังคงโอบรัดเธออย่างบางเบาเท่านั้น
ไม่รู้ว่านานแค่ไหน นพกรณ์มารู้สึกตัวอีกทีว่าตัวเองยืนอยู่บนถนนแห่งความฝันอีกครั้ง สิ่งแรกที่เขาทำเมื่อได้สติรู้ตัว ก็คือมองดูคนที่อยู่ในอ้อมกอด แต่เมื่อได้เห็นแก้มเป็พวงของคนตรงหน้าก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาทันที เธอยังอยู่กับเขา แต่หน้าตาของเธอตอนนี้ผมเพล้ารุงรังเหมือนคนพึ่งตกตึก
“หัวเราะอะไร” ลัดดาถามพลางยกมือขึ้นจัดผมเผ้า
“เปล๊า ตอนพี่ตกครั้งแรกก็เป็เหมือนลัดนี่แหละ”
นพกรณ์พูดพร้อมกับเขี่ยเส้นผมที่ติดอยู่ที่มุมปากออกให้เธอ ลัดดามองตาเขานิ่ง ไม่นานน้ำตาก็ไหลลงอาบแก้ม แล้วเธอก็โผเข้ากอดเขาอย่างแรง
“ลัดขอโทษ” ลัดดาพูดทั้งที่ริมฝีปากกดอยู่กับหน้าอกของเขา
“พี่เข้าใจ แต่ตอนนี้เราอย่าพึ่งทำซึ้ง... เราจะต้องรีบหนีออกไปจากถนนแห่งความฝันนี้เสียก่อน ถนนเส้นนี้เป็ถนนของลัด เราจะต้องออกไปจากที่นี่ ก่อนที่อะไรจะมาถีบเราเข้าไปในความฝันอีก”
นพกรณ์โอบกอดเธอด้วยมือขวา และใช้มือซ้ายรวบผมที่ยุ่งเหยิงของเธอไปไว้ข้างเดียวกัน แม้เส้นผมจะไม่ขยับตามมือของเขาเท่าใดนักก็ตาม
“เราจะแก้ไขความตายได้เหรอพี่นพ” ลัดดากล่าวถามนพกรณ์ด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่น
“ไม่มีใครแก้ไขความตายได้ แต่พี่คิดว่าเราคือความผิดพลาดของธรรมชาติ มันจะต้องมีเื่ผิดพลาดเกิดขึ้น และพี่ตั้งใจไว้แล้วว่า ลัดจะต้องเป็สิ่งที่เยียวยาความผิดพลาดนั้น”
นพกรณ์พูดอย่างที่คิด เขาคิดว่าจะต้องมีความผิดพลาดเกิดขึ้น เขาถึงได้มาอยู่ที่นี่ เขายังไม่ตาย สุขภาพร่างกายเขายังแข็งแรง เขาไม่มีโรคประจำตัว และเขาดูผิดปกติไม่เหมือนคนอื่น ๆ ที่มายังโลกหลังความตาย
ถ้าเช่นนั้นเมื่อถึงเวลาที่ต้องแก้ไขความผิดพลาด เขาจะเอาตัวของลัดดากลับไปกับเขาด้วย แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าหญิงคนรัก จะไม่มีโอกาสที่จะได้กลับไปมีชีวิตได้แล้ว เพราะดูเหมือนว่าเธอจะครบองค์ประกอบของการตาย! มากกว่าเขา
แต่ความผิดพลาดที่เกิดขึ้นนี้มีราคาที่ต้องชดใช้! ถึงแม้ชีวิตของเขาจะไม่ได้รับการแก้ไข เขาก็จะขออยู่กับเธอจนกว่าจะหมดความรู้สึก หมดความคิด จนกว่าพอนส์ในสมองจะหยุดทำงาน
2K
