เมื่อฉันย้อนเวลามาเป็นวัยรุ่นยุค90

ผมชื่อธนาเป็นเด็กนักเรียนอยู่มัธยมปลายอย่าถามว่าจะเข้ามหาวิทยาลัยไหน...ถามว่าจะจบมั๊ยดีกว่า..วันนี้ก็โดดเรียนไปพารากอนกับชาวแก๊ง...แก๊งเด็กดื้อชื่อแก๊งผมเอง...ความฝันของผมเหรอ...ไม่มี...ก็บ้านผมรวยอ่ะ...ทำไมอ่ะ...สิ่งที่ชอบ...แว๊นมอไซค์ป่วนเมืองไปทั่วตีรันฟันแทงจนพ่อแม่ต้องได้ไปประกันตัวแทบทุกวัน...สิ่งที่ผมเกลียดมากที่สุดคือ...พวกเพศสภาพ...ตุ๊ด...ทอม...ดี้...อะไรเงี๊ย...น่าขยะแขยง...ครั้งหนึ่งผมเห็นตุ๊ดเดินอยู่ข้างทางผมไล่เตะกระเจิงถ้าคนเดียวผมไม่กล้าหรอกแต่มีเพื่อนไปด้วยห้าวครับห้าว...ก็ตุ๊ดมันตัวใหญ่กว่าผมนี่นาถ้าผมบอกก็เหยียบไว้นะเรื่องนี้เป็นปมสำหรับผมมากคือพ่อผมเป็นเกย์...แม่ก็ยอมรับได้เฉยเลยแล้วก็อยู่กันแบบนี้สรุปคือพ่อเปลี่ยนจากผัวเป็นเพื่อนสาวของแม่ซะ งั้นสมบัติของปู่มีเยอะมากจนชาตินี้ก็ใช้ไม่หมด...ส่วนแม่ผมก็รวยไม่แพ้กัน...ตากับยายบังคับแม่แต่งงานกับพ่อ...เงินต่อเงินน่ะครับรวยกันไม่รู้เรื่อง...แล้วผมจะเนียนทำไมล่ะครับ...จบ ม.6 ผมจะไม่เข้ามหาวิทยาลัยหรอก..ออกมานอนเล่นอยู่บ้านดีกว่าแม่รักและตามใจผมมากผมก็สนิทกับแม่มาก...แต่พ่อผมไม่คุยด้วย...อยู่ต่อหน้าผมพ่อก็พูดปกติแต่ลับหลังก็แต๋วแตก แม่บอกว่าพ่อเป็นคนดี ดีมาก ดีสำหรับแม่คนเดียวน่ะสิ ผมอายเขา ตอนเด็กๆมีแต่คนล้อผม"ไอ้ตุ๊ด...พ่อเป็นตุ๊ด...ลูกมันก็เป็นตุ๊ด"ครั้งแรกที่โดนเรียกผู้ปกครองเพราะต่อยหน้าเพื่อน"บ้านคุณมันผิดแผกกับชาวบ้านเขาแบบนี้ไงลูกถึงมีปัญหา""ขอโทษค่ะดิฉันจะอบรมฯลูกให้ดีกว่านี้ ขอโทษจริงๆค่ะ ดิฉันขอเบอร์โทรศัพท์หน่อยค่ะจะคุยเป็นการส่วนตัว"ทุกครั้งแค่จ่ายเรื่องก็จบก็บอกแล้วบ้านผมรวยนี่นายิ่งมีคนพูดว่าผมเป็นตุ๊ดผมยิ่งทำตัวเกเรจนกลายเป็นสันดาน...แก้ไม่ได้แล้วผมแค่อยากแข็งแกร่งไม่ปวกเปียกเหมือนพ่อถึงพ่อจะเป็นคนดีมีเมตตาก็เถอะลูกน้องรักพ่อเคารพพ่อปานเป็นเทวดาแต่ถึงกระนั้นผมก็เกลียดพ่ออยู่ดีพ่อทำให้ผมอับอาย"ธนาวันอาทิตย์ไปพารากอนกันมั๊ยไปเดินดูสาวน่ะเขาจะมีแข่งเต้นสาวๆแจ่มๆนุ่งน้อยห่มน้อย"“ไม่ไป...ไม่เห็นน่าดู""ผู้หญิงไม่ชอบดูมึงชอบดูผู้ชายหรือวะ?""พลั๊กกกก...โอ๊ย...ไอ้เชี่ยมึงต่อยกูทำไมวะไอ้สัสเอ้ย""ปากไม่ดีสีเลยตกใส่ไงสีแดงสดด้วย""กูขอโทษกูพูดไม่คิดเอง..ขอโทษนะ"ผมก็รู้ว่าเพื่อนที่มีก็ไม่ได้จริงใจสักเท่าไรพวกมันคบผมก็เพราะเงิน ไปไหนผมจ่ายหมดไปเที่ยว ดูหนัง กินข้าวผมจ่ายคนเดียวไม่มีแชร์ แต่ผมก็ต้องการพวกมัน จะมีใครมาจริงใจกับลูกตุ๊ดอย่างผม"เฮ้ย..ไอ้..สัสเอ้ยเข้ามาดิวะป๊อดวะมึง..มาดิมาดิแม่ง..กากว่ะ..แน่จริงก็มาดิ..เล่นไม่ดีเอง ไอ่สัส""ธนาเล่นเกมอะไรทำไมพูดไม่เพราะเลยล่ะลูกพูดดีๆสิคะลูก ""โธ่ววว..แม่เขาก็พูดกันแบบนี้แหละ ไม่งั้นมันจะมันส์เหรอและอีกอย่างคนในเกมส์มันไม่รู้จักเราหรอก""รู้จักไม่รู้จักก็พูดกับเขาดีๆก็ได้นี่""ให้พูดแบบแม่น่ะเหรอกว่าจะออกจากปากมาแต่ละคำ ฝ่ายตรงข้ามเข้ามาตีป้อมผมพังหมดดิครับ""เอาเถอะแม่ไม่เข้าใจหรอกช่างผมเถอะ แม่ก็ไปคุยกับเพื่อนสาวแม่เถอะอย่ามาคุยกับผมเลย"แม่เป็นกุลสตรีศรีสยามมากคำพูดกว่าจะออกมาแต่ละคำถ้าผมปวดขี้ได้ขี้แตกก่อนแม่จะพูด แม่กับพ่อรักกันมาก ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน แม่พูดกับผมว่า"พ่อกับแม่ยังทำหน้าที่พ่อและแม่เหมือนเดิมและยังรักกันเหมือนเดิมแต่ไม่ได้รักแบบเดิมเรารักกันเหมือนเพื่อนที่เข้าใจกัน พ่อเป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วแต่พ่อเป็นลูกชายคนเดียวของวงตระกูลจึงต้องแต่งงานกับแม่เพื่อวงตระกูลน่ะ แม่ก็รู้ตั้งแต่ทีแรกแล้ว ลูกคือความรักของพ่อและแม่ เข้าใจพ่อเขานะลูก พ่อเขารักลูกมาก""เลิกได้ปะล่ะเลิกเป็นตุ๊ดได้ปะล่ะถ้าเลิกไม่ได้ไม่ต้องมาพูด"วันนี้ผมนัดกับเพื่อนว่าจะไปขับรถเล่นกันตามปกติของเด็กที่ชอบขับมอเตอร์ไซค์ป่วนเมืองหรือเรียกอีกอย่างว่าเด็กแว๊น"บรืนๆๆๆๆๆๆ..บรืออออนนน...ปี๊มๆๆๆๆๆ""ไปตายโหงตายห่าที่ไหนก็ไป...ไอ้เด็กเวรเอ๊ย...""55555...สนุกจังโว๊ยยย...คืนไหนไม่ได้โดนด่ากูนอนไม่หลับ"ความจริงลึกๆผมก็รู้สึกผิดแต่ผมต้องทำตามชาวแก๊ง เพื่อนคือทุกอย่างของผม..."ลูก...มันอันตรายนะแม่ขอล่ะ...อย่าออกไปเลยนะ""โธ่วววแม่...ห้ามทุกวัน..ห้ามได้มั๊ย?.ห้ามไม่เคยได้ก็ไม่ต้องห้าม ผมก็กลับมาปลอดภัยทุกวันไม่ต้องเป็นห่วงน่า"วันนี้พวกผมท้าแข่งกับรุ่นพี่ที่ไม่ถูกกันเล่นพนันกันด้วยผมมั่นใจว่าผมชนะแน่รถของผมราคาเป็นล้านจะแพ้ให้ไอ้รถกระจอกๆได้ไงว่ามั๊ยครับ "พวกมึงลงเท่าไร?'"กูลง1แสน""เขี่ย..ธนามึงแม่งกล้าว่ะ""อย่างมึงถ้าไม่มีก็ยอมแพ้ไปซะ""ได้..กูไม่มีตังแต่รถกู3แสนมึงกล้าลงเพิ่มปะล่ะเอามาเพิ่มแค่แสนเดียวเพราะรถกูใช้แล้วกูยุติธรรมเสมอ""ได้...เลย..เตรียมเดินกลับบ้านได้เลยมึง"ความคึกคะนองและความย่ามใจมั่นใจและไม่เคยเสียดายเงินเลยเพราะเงินที่ได้มาจากพ่อแม่นั้นง่ายแสนง่ายแค่แบมือก็ได้แล้ว สตาร์ทครั้งแรกก็รู้ๆกันอยู่ รถผมมันหลักล้าน รถแค่หลักแสนแรงม้ามันต่างกัน ผมนำหน้าลิ่วในใจนี่ยิ้มกริ่มเลยทีเดียว แต่เดี๋ยวนะ"เฮ้ยยย...เชี่ย..ตะปูเรือใบไอ้สัสแม่งโกงกู"รถผมยางแตกขับไม่ได้ตามไม่ทัน "เฮ้ยมึงโกงนี่...""อยากแข่งแบบชนะใสๆก็ไปแข่งที่สนามแข่งดิวะ...ขอบใจนะน้องที่เอาเงินของพ่อแม่รวยๆของน้องมาแบ่งให้พี่ไปล่ะบาย"ครั้งนี้สร้างความเจ็บใจให้ผมมากเลยแค่แพ้ให้พวกมันก็หงุดหงิดอยู่แล้วกลับบ้านมายังมาเจอพ่อด่าให้อีกเรื่องแอบกดเงิน2แสนออกไป"พ่อชักจะทนพฤติกรรมแกไม่ไหวแล้วนะใช้เงินไม่คิดหน้าคิดหลังเลย กว่าปู่กับย่าจะมีได้ทุกวันนี้ยากลำบากแค่ไหนดูแกสิใช้เงินวันละเป็นแสนใช้อะไรนักหนา?" "ผมเดิมพันแข่งรถกับเพื่อนมันโกงผมถ้ามันไม่โกงผมชนะอยู่แล้ว""เพี๊ยยย..!""นี่แกถึงกับเล่นการพนันเลยเหรอ ?...ที่ผ่านมาแกจะเกเรแค่ไหนพ่อไม่ว่าเลยแต่นี่ถึงกับเล่นการพนันต่อไปจะไม่ติดยาเหรอ?""หรือจะให้เรียบร้อยเป็นตุ๊ดเหมือนพ่อล่ะ...ที่ผมเป็นแบบนี้เพราะพ่อ...อยากให้ผมเป็นคนดีก็เลิกสิเลิกเป็นตุ๊ดได้ปะล่ะ?""ถึงชั้นจะเป็นแบบนี้แต่เวลาไปพบปะคนในสังคมชั้นก็ทำตัวเป็นพ่อที่ดีไม่ให้แกต้องอับอายนะ""ถึงพ่อจะแอ๊บแมนแต่ใครๆก็รู้ปะว่าเป็นตุ๊ดน่ะเขาซุบซิบนินทาลับหลังกันทั้นนั้นแหละ""พอเถอะนะธนา..มันบาปนะลูกเถียงพ่อน่ะขอโทษพ่อเถอะนะ""ไม่แล้ววันนี้ผมจะไม่นอนที่นี่ด้วยจะไปนอนหอกับเพื่อน"ผมขับรถออกมาพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าโน้ตบุ๊กโทรศัพท์มือถือ เตรียมพร้อมประท้วงพ่อจะไม่กลับบ้านสัก1อาทิตย์ ครั้งนี้ถ้าจะง้อผมต้องมีอะไรให้ผมแต่คิดดูก่อนเอาอะไรดีขณะที่คิดว่าจะเอาอะไรดีเส้นทางที่ผมเคยวิ่งประจำทำไมมีหมอกหนาแบบนี้นี่มันหน้าร้อนนี่แล้วปกติผมก็ไม่เคยเห็นหมอกขนาดนี้"เอี๊ยดดดด...โคลมมม...!"

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ธนาเด็กดื้อ

นิยายแนะนำ

เมื่อฉันย้อนเวลามาเป็นวัยรุ่นยุค90

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ธนาเด็กดื้อ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้