เส้นทางเจ้าสำราญ

ตอนที่ 26 – ก้าวแรกนอกหมู่บ้าน และเงาที่ไล่ตาม

รุ่งเช้าวันใหม่ หลี่เหวินยืนอยู่หน้าประตูหมู่บ้านหยุนหลิงเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาตัดสินใจจะก้าวออกไปยังโลกภายนอก เขาสะพายดาบหลานเยี่ยไว้ด้านหลัง ชุดนักเดินทางสีเทาหม่นดูเรียบง่าย แต่แฝงด้วยบารมี

“เจ้าจำได้ทุกคำที่แม่บอกใช่หรือไม่?” หลี่หยาง พี่ชายคนโตยื่นแผนที่ให้

“แน่นอน พี่ใหญ่ ข้าไม่ได้ออกไปเที่ยว...แต่ไปหาความจริง” หลี่เหวินยิ้ม ยิ้มที่อาจดูเหมือนขี้เล่น แต่ดวงตากลับแน่วแน่

ซูเหม่ยน้องสาวโผเข้ากอดเขาแน่น

“พี่รองกลับมาไว ๆ นะ ข้าจะดูแลสวนและมิติฟาร์มให้ดี!”

“แน่นอน พี่รองไม่เคยลืมน้องสุดที่รักอยู่แล้ว” เขาขยี้ผมเธอเบา ๆ

...

การเดินทางเริ่มต้นขึ้น หลี่เหวินเลือกเส้นทางผ่านหุบเขาเฟยหลง จุดเชื่อมต่อระหว่างแดนใต้กับเมืองหลวง การเดินทางไม่ง่าย แม้แต่หมาป่าก็ยังไม่กล้าเข้าใกล้เขา

แต่ในยามค่ำคืน เขากลับรู้สึกถึง ‘สายตา’ บางอย่างที่ติดตามเขาอยู่

“จะให้ข้าออกมาก็แล้วไป...แต่ข้าไม่คิดว่าพวกเจ้าจะเงียบอยู่นานนัก” เขาพึมพำเบา ๆ ก่อนหลับตานั่งสมาธิ ดึงพลังลมปราณเข้าสู่จุดตันเถียน

รุ่งเช้า เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นขณะเขากำลังต้มน้ำร้อน

“ออกมาสิ เจ้าเงานั้น”

เด็กสาวร่างเล็กในชุดดำปรากฏตัวจากพุ่มไม้ นางดูอายุพอ ๆ กับหลี่เหวิน แต่ใบหน้าซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมตา

“หลี่เหวิน...ข้าชื่อไป๋หลาน ข้าตามเจ้ามาเพราะคำสั่ง”

“คำสั่งของใคร?” เขาถามโดยไม่ตกใจ

“...ท่านชะตาเจ็ด” นางตอบอย่างไม่ลังเล

หลี่เหวินหรี่ตา แต่กลับหัวเราะเบา ๆ

“จะจับข้าเลยไหมล่ะ หรือจะนั่งกินบะหมี่ด้วยกันก่อน?”

ไป๋หลานนิ่งอยู่ชั่วครู่ แล้วนั่งลงข้างเขาอย่างเงียบ ๆ

...

ระหว่างเดินทางต่อ หลี่เหวินกับไป๋หลานเริ่มสนทนากันมากขึ้น เด็กสาวผู้เงียบขรึมค่อย ๆ เปิดใจ เธอเล่าว่าตนเองถูกฝึกจากเงาสายที่ห้า ตั้งแต่ยังเด็ก ไม่มีชื่อ ไม่มีอิสระ มีเพียงคำสั่ง

“แล้วเจ้าคิดว่าตัวเองมีชีวิตไว้เพื่ออะไร?” เขาถามในคืนหนึ่งใต้แสงจันทร์

“ข้าไม่เคยคิดมาก่อน...จนได้เจอกับเจ้าวันนี้” ไป๋หลานตอบ

ในใจหลี่เหวินมีคำถามมากมาย แต่ก็เริ่มเข้าใจว่า คนเหล่านี้...ก็แค่เด็กคนหนึ่งเช่นกัน

...

ในที่สุด ทั้งสองมาถึงเมืองฉางเฟิง เมืองชายแดนที่เป็นศูนย์กลางข่าวกรองและตลาดค้ามืดชื่อดัง ผู้คนที่นี่หลากหลายทั้งนักเดินทาง พ่อค้า และมือสังหาร

หลี่เหวินเดินผ่านตรอกมืด มุ่งหน้าไปยังโรงเตี๊ยม ‘หมอกสุราสามคืน’ ที่เป็นจุดนัดหมายลับที่แม่เขาทิ้งข้อมูลไว้เมื่อสิบปีก่อน

แต่ไม่ทันได้เข้าไป...มีเสียงดังขึ้น

“เจ้าหนู...เจ้าไม่ควรมาเหยียบที่นี่ ถ้าไม่อยากกลายเป็นศพ”

ชายสี่คนในชุดคลุมดำล้อมรอบ เขาทั้งหมดปล่อยแรงกดดันระดับขั้นที่ห้าออกมาในทันที

หลี่เหวินยิ้มมุมปาก ก่อนจะชักกระบี่หลานเย่ออกมาอย่างสง่างาม

“งั้นก็ดีเลย ข้ากำลังหาใครสักคนไว้ทดสอบพลังใหม่พอดี”

การต่อสู้ในตรอกเริ่มขึ้นอย่างดุเดือด!

...

แสงกระบี่ฟาดฝ่าความมืด ราวกับดาวตกฟาดฟ้า หลี่เหวินเคลื่อนไหวดุจสายลม ไร้ร่องรอย แต่หนักแน่นเหมือนภูผา

พริบตาเดียว ศัตรูสองคนล้มลง อีกสองคนรีบถอยหนี แต่ก็ไม่ทัน

“กระบวนท่าที่สิบ – จันทร์สะท้อนบึงมรกต!”

เสียงโลหะฟาดกับอากาศดังก้อง ก่อนร่างทั้งสองล้มลงหมดสติ

ไป๋หลานเดินเข้ามา “เจ้าจะฆ่าพวกเขาหรือ?”

“ไม่...ข้ายังอยากให้พวกเขากลับไปบอก ‘มัน’ ว่า ข้า...มาถึงแล้ว”

เขามองขึ้นไปบนหลังคาตรอก เห็นเงาร่างลึกลับอีกกลุ่มหนึ่งที่ยืนเงียบราวกับพญาอินทรีในความมืด

หลี่เหวินสูดลมหายใจเข้า ก่อนกล่าวกับตนเอง

“นี่มันแค่บทเริ่มต้น...ของศึกที่ข้าต้องเผชิญ”