เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        หลังจากที่ความลับของเธอถูกเปิดเผยหลินรั่วซีรู้สึกเขินอายเป็นอย่างมาก แต่เธอก็รีบควบคุมอารมณ์ของเธอในทันที จากนั้นจึงเอื้อมมือไปคว้าเอา “หนังสือแนะนำ”ที่ห่อปกไว้อย่างประณีตออกไปจากมือของหยางเฉินพร้อมพูดขึ้นว่า

        “นายจะจ้องอะไรหนักหนามันไม่ใช่หนังสือสำหรับนายซะหน่อย”

        ด้วยรอยยิ้มแบบไม่ได้ยิ้มหยางเฉินกลับมาเงียบอีกครั้ง เขาหยิบหนังสือเล่มอื่นขึ้นมาจากรถเข็นและชื่อของหนังสือเล่มนี้ก็คือ 100 กฎสำหรับคู่รักที่ต้องการอยู่ด้วยกันไปนานๆ?

        “นาย...”หลินรั่วซีไม่สามารถพูดอะไรได้อีก เธอกัดริมฝีปากแน่นและดึงมันออกมาจากมือของหยางเฉินอย่างรวดเร็ว พร้อมกอดมันไว้ในอก “เร็วเข้ารีบเอามันใส่ท้ายรถ ฉันจะเข้าไปรอในรถก่อน”

        หลังจากพูดจบเธอก็รีบขึ้นไปนั่งในรถทันที พร้อมปิดประตูรถดัง

        ปัง!

        หยางเฉินลูบจมูกตัวเองเขาพบว่าฉากนี้เป็นอะไรที่ค่อนข้างตลกขบขันไม่น่าเชื่อว่าหลินรั่วซีจะซื้อหนังสือประเภทนี้มาถึง 2เล่ม มันดูไม่ใช่สไตล์เธอเอาซะเลย

        และในระหว่างทางกลับบ้านหลินรั่วซีก็ปั้นหน้าเย็นชาอยู่ตลอดเวลา มันดูเย็นชากว่าก่อนหน้านี้ซะอีกเธอไม่พูดอะไรสักคำ ตอนนี้เธอเพียงอยากกลับบ้านให้เร็วที่สุดและเอาหัวซุกใต้ผ้าห่ม เพื่อหลีกหนีความอับอายในครั้งนี้

        หยางเฉินมองเห็นทุกความกังวลใจของเธอเธอดูเหมือนกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวเป้งอยู่ เขาไม่สามารถช่วยอะไรได้ ได้แต่หัวเราะและพูดว่า

        “คุณไม่ต้องซีเรียสขนาดนั้นก็ได้มันก็แค่หนังสือ 2 เล่มที่เกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างคู่รักไม่ใช่หรือไง?มันไม่ใช่หนังสือต้องห้ามซะหน่อย?ไม่ต้องซ่อนหรือเก็บมันไว้มิดชิดขนาดนั้นก็ได้”

        หลินรั่วซีเปิดไฟขอทางทันทีเธอขับรถเข้าข้างทางที่มีไฟสลัว แล้วดับเครื่องลง

        มันเป็นถนนที่มีร้านค้าเล็กๆ อยู่ แต่มันก็เงียบมากในช่วงเวลากลางคืนแบบนี้ไม่มีคนหรือรถผ่านไปมาสักเท่าไร มันเป็นสถานที่ดูเปลี่ยวเป็นอย่างมาก

        ไฟตกแต่งภายในรถเปิดอัตโนมัติแสงไฟสีส้มส่องไปที่หน้าของหลินรั่วซีทำให้รู้สึกเหมือนมีหมอกขึ้นมา

        “มันตลกมากใช่มั้ย”หลินรั่วซีถามขึ้นมาทันที

        หยางเฉินรู้สึกงุนงงว่าทำไมเธอถึงหยุดรถและถามเขาด้วยคำถามแบบนี้ เขาตอบกลับไปด้วยท่าทางงงงวย “ตลก?ตลกอะไร?”

        หลินรั่วซีคิดว่าเขาแกล้งโง่และกำลังเยาะเย้ยเธออยู่

        “นายคิดว่าฉันโง่มากใช่ไหมที่ไม่รู้เรื่องการเป็นภรรยาหรือการปรนนิบัติผู้ชายอะไรนั่น”

        หยางเฉินตกตะลึงไปในทันที เขากำลังจะพูดว่า “ไม่”แต่เมื่อเขาคิดอีกทีการที่พวกเขามีความสัมพันธ์อันรวดเร็วแล้วมันจบลงในเวลาอันสั้นนั้นมันก็ดูไม่ดีนัก แต่หยางเฉินก็ไม่คิดว่า ปัญหานี้จะเป็นเพราะหลินรั่วซีคนเดียวหลังจากคำถามนี้มันผุดขึ้นมามันก็ทำให้เขากลับมาคิดว่าเขาทั้งคู่ยังขาดอะไรกันอยู่บ้าง

        หลินรั่วซีเห็นว่าหยางเฉินยอมรับแบบเงียบๆแววตาของเธอก็เผยความเจ็บปวดออกมา

        “นายรู้มั้ยตอนที่พวกเราลุงจ้าวและคุณป้าในร้านหนังสือนั้น ฉันรู้สึกเศร้ามากๆกับเรื่องของพวกเขา แต่ในเวลาเดียวกันฉันก็รู้สึกว่าพวกเขาโชคดีมากๆแม้ว่าคุณนายจ้าวจะจำไม่ได้แล้วว่าคุณลุงจ้าวเป็นคนรักของเธอแต่คุณลุงจ้าวก็ยังคงอยู่เคียงข้างเธอเสมอ เขาเสียสละทุกสิ่งเพื่อมาอยู่กับเธอเพื่อจะใช้เวลาช่วงสุดท้ายอยู่รวมกัน ฉันอิจฉาพวกเขามาก...”

        “คุณยังสาวยังสวยทำไมถึงคิดเรื่องพวกนี้?” หยางเฉินถามขึ้นมา

        “ทุกคนยังไงก็ต้องแก่ตัวลงกันทั้งนั้นและเราทุกคนก็ต้องการครอบครัวที่อบอุ่น” หลินรั่วซีพูดต่อ “ฉันกำลังคิดว่าถ้าวันหนึ่ง ฉันเดินไม่ได้อีกต่อไป และความจำก็เริ่มเลอะเลือนเมื่อถึงตอนนั้นนายจะยังคงอยู่เคียงข้างฉันมั้ย?”

        “แน่นอนเราทั้งคู่จะเป็นสามีภรรยากันตลอดไป” หยางเฉินพูดออกมาพร้อมรอยยิ้ม “อย่างน้อยมันก็เป็นสิ่งที่ผมตั้งใจจะทำมัน”

        หลินรั่วซีส่ายหน้า “มันก็อาจจะใช่แต่ถ้าอนาคตมันไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิดล่ะ?”

        หยางเฉินรู้สึกแปลกใจกับคำพูดพวกนั้น

        “คุณหมายความว่ายังไงกฎของตระกูลคุณไม่ใช่ว่าบังคับให้คุณมีสามีได้เพียงคนเดียวหรอกหรือ?หรือคุณอยากจะเปลี่ยนสามีใหม่?”

        แม้ว่าความสัมพันธ์ของเขาสองคนจะธรรมดามากและก็ไม่ค่อยดีเท่าไร แต่ถ้าวันหนึ่งหลินรั่วซีบอกว่าเธอต้องการมีใครอีกคนหยางเฉินจะรู้สึกว่าเขาอยากฆ่าผู้ชายคนนั้นมากๆ ไม่ว่าจะด้วยจริยธรรมหรือคุณธรรมอะไรก็ตาม เขาก็จะไม่ยอมให้สิ่งนี้เกิดขึ้น

        “ฉันเคยบอกนายแล้วฉันไม่ใช่คนของตระกูลหลินอีกต่อไป และฉันไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ กับพวกเขาฉันไม่ได้แต่งงานกับนายเพียงเพราะกฎตระกูลอะไรไร้สาระนั่น”หลินรั่วซีรู้สึกโกรธเล็กน้อย เธอพูดด้วยน้ำเสียงขึงขัง

        หยางเฉินยิ้มและพูด “คุณจะไม่ใช้สัญญา2 ปีนั่นกับผมใช่ไหม?ผมรู้สึกเหมือนหมดประโยชน์ แล้วก็ถูกเขี่ยทิ้งยังไงไม่รู้”

        หลินรั่วซีส่ายหน้าเบาๆ “ฉันยอมรับว่าตอนนั้นฉันหลอกคุณแต่มันก็มีเหตุผลอื่นๆ อีกที่ทำให้ฉันเลือกทำอย่างนั้น”

        “เหตุผลอื่นที่คุณว่ามันคือ?” หยางเฉินถาม

        จู่ๆหลินรั่วซีก็หน้าแดงขึ้นมา เธอเม้มริมฝีปากแล้วตอบว่า “ฉันเป็นผู้หญิงหัวโบราณมากคนหนึ่ง”

        บรรยากาศภายในรถกลับมาคลุมเครืออีกครั้งหยางเฉินพยายามฝืนยิ้มแล้วถามแกล้งทำเป็นถามเสียงขึงขังว่า “เมื่อกี้คุณพูดว่าไงนะผมได้ยินไม่ค่อยชัดเลย ... พูดอีกครั้งได้มั้ย”

        หลินรั่วซีกัดฟันแน่นผู้ชายคนนี้หยาบคายกับเธอไม่สิ้นสุดเลยจริงๆ ในที่สุดหลินรั่วซีก็หมดความอดทนเธอรวบรวมความกล้าทั้งหมดแล้วตะโกนออกมา

        “ฉันพูดว่าฉันเป็นผู้หญิงหัวโบราณ” เธอตะโกนออกมาเสียงดังฟังชัด “คุณย่าของฉันสอนฉันมาตั้งแต่เด็กๆว่าเราจะต้องรักษาความบริสุทธิ์ไปจนวันสุดท้ายฉันไม่สามารถมอบครั้งแรกของฉันให้กับคนแปลกหน้าได้”

        หยางเฉินยิ้มและหันขวับกลับไปมองเธอ “ไม่มีเรื่องอะไรต้องอายคุณได้บอกให้ผมรู้เมื่อก่อนหน้านี้แล้ว”

        “ไม่ต้องแกล้งทำเป็นสุภาพนายกำลังคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงโง่คนหนึ่งใช่มั้ย”หลินรั่วซีตอบด้วยน้ำเสียงเคร่มขรึม “ผู้หญิงโง่ที่รักษาความบริสุทธิ์จนถึงอายุปูนนี้ และสุดท้ายฉันก็ทำมันพังฉันไม่สามารถปฏิเสธทุกอย่างที่เกิดขึ้นได้หลังจากที่ฉันรู้ว่าคุณเป็นแค่คนชายแพะทอด แต่ฉันก็ยังจะแต่งงานกับคุณ”

        หยางเฉินพูดอะไรไม่ออกเขาเห็นไปมองผู้หญิงตรงหน้าที่ดูเศร้าๆ แล้วถามว่า

        “คุณกำลังเสียใจกับการตัดสินใจครั้งนั้นใช่มั้ย?”

        แต่ไม่น่าเชื่อหลินรั่วซีส่ายหัว

        “ฉันรู้ตั้งแต่ต้นอยู่แล้วว่านายทั้งเป็นคนหยาบคายจอมหลอกลวง และไม่มีความทะเยอทะยานใดๆ เมื่อไรที่คุณพูดก็มีแต่เรื่องลามก...ทุกอย่างมันแตกต่างจากความรักที่ฉันวาดหวังไว้...แต่อย่างไรก็ตามตั้งแต่วันนั้นที่คุณช่วยฉันจากคลังสินค้าที่ท่าเรือ ฉันก็ตัดสินใจแล้วว่าฉันจะใช้ทั้งชีวิตที่เหลืออยู่นี้กับนาย”

        คลังสินค้าที่ท่าเรือนั้นคือสถานที่ที่เธอถูกหลินคุนลักพาตัวไป น่าแปลกที่กลับไม่มีใครถามคำถามใดๆ ออกมาเลยแต่ในเวลานั้นหลินรั่วซีก็ตัดสินใจอย่างแน่วแน่แล้ว

        "ตอนนั้นที่ฉัดถูกมัดอยู่ที่คลังสินค้าฉันกำลังคิดอยู่แล้วว่าต้องตายแน่ๆ ถ้าหากคุณเป็นคนขี้ขลาด และไม่คิดจะมาช่วยฉันถึงตอนนั้นฉันจะต้องสูญเสียทุกอย่างไป แม้กระทั่งเชี่ยนนีก็จะมีจุดจบที่ไม่ต่างหันดังนั้นฉันจึงพนันกับตัวเองว่า ถ้าคุณมา ฉันจะไม่คิดเรื่องแต่งงานใหม่อีกไม่ว่าคุณจะดูแลฉันอย่างไร ตราบเท่าที่คุณยังไม่ต้องการหย่ากับฉันฉันจะอยู่กับคุณตลอดไป หากคุณไม่มา ทุกอย่างก็เป็นเพียงเรื่องโกหกและชีวิตฉันก็คงกลับไปบัดซบตามเดิม แต่ไม่ว่าจะเป็นแบบไหนก็ตามชีวิตฉันก็ไม่ได้มีความหมายอะไรนัก มันทั้งน่าเบื่อและหนทางก็เต็มไปด้วยความยากลำบาก"

        “คุณความว่ายังไง? คุณมีบริษัทที่ใหญ่โตมีพนักงานมากมายที่ชื่นชมคุณมากมาย คุณสวยกว่าใครๆสวยมากกว่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะสามารถจินตนาการได้ และคุณยังร่ำรวยมากอีก คุณหมายความว่าไงที่ชีวิตไม่มีความหมาย?”หยางเฉินตอบเธอด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

        หลินรั่วซีมองเขาด้วยสายตาเย็นชาแล้วตอบด้วยเสียงอันเบาว่า

        “ตอนฉันยังเด็กมีเพียงคุณย่าและคุณแม่เท่านั้นที่อยู่ที่บ้านไม่มีใครสักคนในครอบครัวที่ต้องการเรา ตอนฉันเข้ามหาวิทยาลัย คุณย่าของฉันก็จากไปต่อมาคุณแม่ของฉันก็จากไปอีกคน ที่บ้านมีเพียงป้าหวังที่ช่วยดูแลบริษัทก่อนจบจากมหาวิทยาลัย ฉันต้องหยุดเรียนมาช่วยดูแลยอวี้เหล่ยในช่วงเวลาไม่กี่ปีที่ผ่านมา ฉันไม่เคยหลับสนิทมาก่อนสิ่งพวกนั้นทั้งหมดนั้นยังพอรับได้ แต่ที่รับไม่ได้คือพ่อแท้ๆ ของฉัน กลับสมรู้ร่วมคิดกับคนอื่นเพื่อจัดการฉันและเหยียดหยามฉัน...

        อะไรถึงจะเรียกว่ามั่งคั่ง?อะไรถึงจะเรียกว่าน่ารัก?ผู้คนต่างอิจฉาและเชื่อว่าฉันใช้ร่างกายเพื่อแลกกับความประสบความสำเร็จในทุกวันนี้พวกเขาเหล่านั้นสนใจแต่เปลือกนอกและละเลยกับทุกสิ่งที่ฉันทุ่มเทลงไป

        คุณรู้มั้ยในปีนั้น ฉันเพิ่งจะอายุได้แค่ 23 ปีผู้หญิงในวัยเดียวกับฉันต่างยังคงเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัย วิ่งเล่น ไปคลับ ไปเดต อ่านนิยายหวานแหวว ดูซีรีส์เกาหลีและฝันถึงการเป็นตัวเอกในเรื่องนั้นๆ

        แล้วฉันล่ะ?ฉันไม่สามารถเล่นอย่างที่ฉันต้องการ ไม่สามารถใส่เสื้อผ้าแบบที่ฉันอยากใส่ต้องไปเผชิญหน้ากับออฟฟิศที่ว่างเปล่าทุกวันเริ่มต้นวันใหม่ด้วยกองเอกสารและรายงานตัวเลขเต็มโต๊ะฉันต้องเผชิญหน้ากับกลุ่มทีมบริหารที่ปิดบังแรงจูงใจบางอย่างเอาไว้และการจ่ายค่าจ้างให้กับพนักงานหลายพันคน เมื่อตลาดหุ้นดี ฉันก็ต้องกระตุ้นพลังงานให้กระตือรือร้นเมื่อพวกเขามีปัญหาเรื่องการขายฉันต้องแสร้งทำเหมือนไม่เป็นอะไรและให้กำลังใจพวกเธอ"

        ภายในรถที่มืดสลัวยากจะมองเห็นได้ว่าหลินรั่วซีมีสีหน้าเช่นไรมีเพียงรอยคราบน้ำตาบนใบหน้าที่พอจะสะท้อนให้เห็นได้

        หยางเฉินยื่นมือออกไปเช็ดน้ำตาให้กับเธอช้าๆแต่หลินรั่วซีรีบหันหน้าหนีแล้วเช็ดหน้าตัวเองซะก่อนมือของหยางเฉินเลยค้างกลางอากาศ

        “นายไม่ต้องมาสงสารฉันฉันรู้ฉันทำอะไรลงไป คุณย่าบอกฉันเอาไว้ผู้หญิงเราไม่ควรเอาชีวิตไปผูกไว้กับผู้ชาย ผู้ชายพวกนั้นทิ้งคุณย่าของฉันไปดังนั้นคุณย่าของฉันจึงเริ่มต้นธุรกิจอวี้เหล่ยขึ้นและขยายกิจการจนกระทั่งใหญ่โตเช่นในปัจจุบัน ฉันไม่ได้หวังให้นายมาทำดีกับฉันฉันรู้ว่าฉันมีความสามารถบริหารบริษัทนี้ แต่ฉันไม่มั่นใจกับการเป็นภรรยาที่ดีฉันไม่สามารถรับมือกับความผิดหวังได้ถ้าสุดท้ายแล้วคุณก็ไม่ได้ชอบฉัน”

        “ใครบอกว่าผมไม่ชอบคุณถ้าผมไม่ชอบคุณ ผมจะมาแต่งงานกับคุณทำไม?” หยางเฉินพูดพลางย่นคิ้ว

        หลินรั่วซีกลับมาเงียบครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้นว่า

        “นายไม่เข้าใจที่ฉันพูดหรือไงว่าต่อให้นายชอบฉันยังไงนายก็ชอบแค่เพียงเปลือกนอกของฉันเท่านั้น แต่ก็ดีแม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่าการเป็นคนรักที่ดีกับเป็นภรรยาที่ดีต้องทำยังไงแต่ฉันสามารถอ่านจากหนังสือและเรียนรู้ได้ฉันเชื่อว่าวันหนึ่งฉันจะเป็นภรรยาที่ดีได้”

        หยางเฉินขำเบาๆและพูดว่า “มันไม่ใช่ปัญหาคณิตศาสตร์ซะหน่อยที่พอไม่เข้าใจก็หาหนังสือมาอ่าน”

        “แล้วฉันควรทำยังไง?”หลินรั่วซีขมวดคิ้ว เธอรู้สึกหมดความมั่นใจ เธอเป็นถึงซีอีโอแต่ปัญหานี้มันซับซ้อนยิ่งกว่าปัญหาเรื่องเงินซะอีก

        หยางเฉินพูดกับเธออย่างสุภาพ“เราหยุดพูดเรื่องปัญหานี้ก่อนดีกว่ารั่วซีคุณบอกว่าคุณตั้งใจแล้วว่าจะใช้ชีวิตที่เหลือกับผมเพราะผมเข้าไปช่วยคุณวันนั้นแต่ผมคิดว่านั้นไม่ค่อยจะเป็นเหตุผลที่ดีซักเท่าไรนะผมหวังว่าหนึ่งในเหตุผลที่ภรรยาของผมเลือกอยู่กับผมก็คือเธอรักผมเธอรักผมมากจนไม่สามารถไปจากผมได้ เหตุผลของคุณมันไม่ใช่ความรักมันเป็นการตอบแทนบุญคุณผมซึ่งผมไม่ต้องการเหตุผลที่ผมไปช่วยคุณก็เพราะคุณเป็นผู้หญิงของผม คุณเข้าใจมั้ย?”

        “ฉันไม่ใช่เด็กผู้หญิงแล้วนะฉันตัดสินใจด้วยเหตุผล” หลินรั่วซีแก้ตัว

        “มันเพราะคุณใช้เหตุผลมากไปมันถึงผิด ไม่มีเหตุผลหรอกสำหรับความรัก เราใช้เหตุผลเมื่อเราต้องรับผิดชอบ”หยางเฉินพูด

        หลินรั่วซีปิดปากเงียบแล้วใคร่ครวญในสิ่งที่เธอได้ยิน แต่เธอรู้สึกงี่เง่ามากสำหรับเรื่องรักๆ และเธอไม่สามารถทำความเข้าใจกับมันได้

        หยางเฉินกลับมาพูดต่อ“ก็เหมือนกับวันนี้เมื่อคุณมองไปที่ลุงจ้าว และภรรยาของเขาเขาทั้งคู่เป็นคู่แต่งงานที่จะไม่มีสิ่งใจมาพรากพวกเขาให้จากกันได้คุณรู้สึกอิจฉาพวกเขาและอยากได้ความรักแบบที่ทั้งคู่มีให้แก่กันมันเป็นสิ่งที่ดีแล้วก็เป็นเรื่องธรรมชาติด้วยและแน่นอนว่าผมเองก็หวังว่าจะใช้เวลาที่เหลือกับคุณอย่างที่คุณพูดบางทีเป็นเพราะผมชอบรูปลักษณ์ภายนอกของคุณ และก็รู้สึกว่าต้องรับผิดชอบคุณด้วยและผมก็อยากเป็นสามีที่ดี ผมเองก็ไม่ได้ชัดเจนอะไรมากแต่อย่างไรก็ตามฉันเชื่อมั่นว่าต่อให้สัญญาแต่งงานหลอกๆนี้จบไปยังไงผมก็จะไม่ไปจากคุณ ผมไม่เคยคิดจะปล่อยมือจากคุณผมไม่มีวันจะทำมันแน่นอน

        นี่เป็นคำมั่นสัญญาที่ผมจะมอบให้คุณอย่างที่ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งจะมอบให้ได้ยิ่งคุณบอกผมว่าคุณต้องการจะเป็นภรรยาที่ดี ผมยิ่งมีความสุขแต่การที่คุณจะเป็นตามนั้นด้วยการอ่านหนังสือนั้นมันก็ดูจะไม่สมเหตุสมผลสักเท่าไร คุณคิดจริงๆ เหรอว่าลุงจ้าวและภรรยาของเขาอ่านหนังสือพวกนั้นแล้ว พวกเขาก็มีประสบการณ์เหล่านั้นร่วมกันอย่างนั้นเหรอ?”

        หลินรั่วซีส่ายหน้าเธอพบว่ามันไม่ค่อยสมเหตุสมผลสักเท่าไร เลยถามขึ้นมาว่า “แล้วเราควรทำไงต่อไปดีล่ะ?”

        “ทำตามความรู้สึกความรักไม่ใช่เรื่องทฤษฎีหรอกนะครับ”

        “ความรู้สึก?ทำตามความรู้สึกยังไงล่ะ?”หลินรั่วซีรู้สึกปวดหัวขึ้นมาพอกลับมาคิดเรื่องพวกนี้

        หยางเฉินหัวเราะพลางกล่าวว่า

        “การตกหลุมรักของคู่พวกเราเนี่ยแตกต่างกับคนอื่นซะจริงชายหญิงทั่วไปเขาเริ่มต้นตกหลุมรักกัน จากนั้นก็เดตแล้วก็แต่งงานจากนั้นพวกเขาก็เริ่มบทบาทความรับผิดชอบ แต่กับกรณีของพวกเรา เราแต่งงานกันก่อนจากนั้นก็เข้ามารับผิดชอบกันและกันคุณต้องการรับผิดชอบชีวิตตัวเองและผมต้องการรับผิดชอบการกระทำของผมบางทีที่เรารับผิดชอบดูแลกันและกันแต่เรากลับไม่มีความรักระหว่างชายและหญิงอยู่เลย”

        “ตก…ตกหลุมรัก” หลินรั่วซีได้ยินประโยคนี้แล้วเขินในใจขึ้นมา “ฉัน…ฉันไม่รู้จะตกหลุมรักยังไงนี่”

        “ที่จริง…ผมก็ไม่ทราบเหมือนกัน...” หยางเฉินลูบหัวตัวเองด้วยท่าทางเขินเพราะเขาเองก็ไม่รู้จริงๆ ในอดีตผู้หญิงของเขามีทั้งที่เขาเข้าหาเองและที่กระโจนเข้าหาเขาผู้หญิงที่อยู่รอบตัวเขาไม่มีสักคนที่มีความสัมพันธ์แบบแฟนหรือคนรักพวกเขาเป็นแค่คู่นอนเท่านั้น

        หลินรั่วซีพูดด้วยท่าทางท้อแท้ใจ “งั้นที่คุณพูดมากทั้งหมดก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลยสิ”

        “ที่จริงแล้วมันก็ไม่ใช่ว่าไม่มีทางหรอก...” หยางเฉินพูดด้วยเสียงอันเบาขณะที่เขาจ้องมองไปที่ผู้หญิงตรงหน้าเขาและสูดดมเอากลิ่นน้ำหอมของเธอที่เขาชื่นชอบ

        “มันมีทางเหรอ?”หลินรั่วซีถามด้วยน้ำเสียงอยากรู้อยากเห็น

        หยางเฉินกลืนน้ำลายแล้วค่อยๆ คิดก่อนที่จะพูดประโยคอะไรออกมา

        “ผมรู้สึกว่า…เราควรจะกลับไปยังจุดเริ่มต้นเพื่อค้นหาความรักแบบความรักระหว่างชายกับหญิงอะไรคือจุดเริ่มแรกๆ ของเราทั้งคู่ล่ะ? การสัมผัสทางร่างกายการที่มีผมอยู่กับคุณ และคุณอยู่เคียงข้างผม...ท่วงทำนองของหยินและหยาง การพันผูกของร่างกายและจิตวิญญาณ...ยกตัวอย่างเช่นตอนนี้ ในรถคันนี้ที่เราสามารถทำบางสิ่งบางอย่างร่วมกัน...เอิ่ม... รั่วซีคุณเข้าใจใช่มั้ย...”

        ในรถค่อยๆมืดลง การหายใจของหลินรั่วซีกลับมาติดขัดอีกครั้งประกายเย็นชากลับมาปรากฏในสายตาของเธอ

        “ทุเรศ!!!”

        หลินรั่วซีดูโมโหเป็นอย่างมากหลังจากฟึดฟัดแล้ว เธอสตาร์ทรถ เข้าโหมดสปอร์ตแล้วกระทืบคันเร่งอย่างรุนแรง!

        “บรื้น...”

        Mercedes-Benzวิ่งออกไปดั่งกระสุน ด้วยประสิทธิภาพของเครื่องยนต์ G-Forceนั่นทำให้หยางเฉินถึงกับตัวติดเบาะ

        “เฮ้!เฮ้! อย่าซิ่งนักสิคุณจะขับรถเร็วเกินไปแล้วนะ!!?”

        “นายไม่ต้องมาสนใจฉัน!!!”

        “พี่สาวผมผิดไปแล้ว ผมพูดผิดเอง คุณขับรถช้าลงได้มั้ย!เราจะชนอยู่แล้ว!!!”

        “ฉันจะฆ่านายไอ้โรคจิตบ้ากาม”

        “ถ้าคุณต้องการจะฆ่าผมคุณควรเอาเบรกมือลงก่อนนะ!!!”

        “ไม่ต้องมายุ่ง!”

        “บ้าเอ๊ยคุณกำลังจะฆ่าเราทั้งคู่!!!”

        แสงไฟสีแดงสาดส่องท่ามกลางถนนอันมืดมิดคล้ายสายฟ้าหอบหนึ่งปรากฏขึ้นแล้วก็หายไปในความมืด