Rich Second Gen Villain นายน้อยวายร้ายรุ่นสอง

ตอนที่สามสิบสี่ เลือด เนื้อและกระดูก

“หนังทองแดงกระดูกเหล็กมีดดาบไม่กร้ำกราย”

ระกาเหล็กเอามีดกรีดไปที่กล้ามเนื้อของอ้าวป้าหม่า

“เฉือนเนื้อหักกระดูก กระดูกแข็งดุจเหล็กกล้า”

วานรทองแดงเอาค้อนทุบตามกระดูกส่วนต่างๆของร่างกาย

ทั้งระกาเหล็กและวานรทองแดงนั้นแสดงการที่ดาบและทวนไม่สามารถระคายผิวให้ชมดู

“และอีกอย่างที่อันตรายมากคือชำระโลหิตคร่อก ที่ต้องใช้สมาธิอย่างมากในการเดินชีพจรไปแม้แต่พวกเราก็ยังฝึกชำระโลหิตไม่สำเร็จ”

ขณะที่ผมชักเริ่มเบื่อกับการโดนทุบกล้ามเนื้อด้วยค้อนและกำลังทรมานกับขั้นตอนการหักกระดูก

พอได้ยินคำว่าการเดินลมปราณโลหิตนั้นยากผมก็ชูมือขึ้น

“อย่างนั้นถ่ายทอดการเดินลมปราณโลหิตให้ข้าที”

พวกนักษัตรมองหน้ากัน

“มันอันตรายมากนะนายท่านข้าไม่อยากให้ท่านมีอันตรายเจี๊ยก คร่อก กระต๊าก”

ครับ

มาตรฐานการอันตรายของพวกนี้คือเอาค้อนขนาดใหญ่มาทุบท้องคนกับหักกระดูกคนนั้นอันตรายน้อยกว่าการเดินลมปราณโลหิต

“ไม่เป็นไร โสมร้อยปีสามารถช่วยข้าได้”

ผมคิดว่าจากการที่ทานโสมร้อยปีที่โม้ว่า

“คนตายก็ยังคืนชีพได้”

ทำให้ผมสามารถทนทานการเอาค้อนทุบและการหักกระดูกได้

โดยกล้ามเนื้อแข็งแกร่งและกระดูกเชื่อมต่อกันได้อย่างที่พวกนี้ว่าไว้จริงๆ

และช่วยขจัดความกังวลของผมเรื่องที่ว่าจะมีพลังของโสมตกค้างในร่างกายเพราะผมรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าพลังของโสมร้อยปีที่ตกค้างอยู่นั้นได้เอาไปใช้เพื่อสร้างกล้ามเนื้อและกระดูกของผมด้วยความรวดเร็วนั่นเอง

หากไม่มีโสมร้อยปีผมคงไม่กล้ามาฝึกแบบทรมานตนเองแบบคนบ้าแบบนี้

...

“ทะลวงผ่านเส้นโลหิตเส้นที่หนึ่ง”

“ทะลวงผ่านเส้นโลหิตเส้นที่สอง”

พวกนักษัตรมองอย่างตกใจ

“บ้าน่าเป็นไปไมได้ ไม่เคยมีใครมาก่อนในประวัติศาสตร์ทำได้อย่างนี้แน่นอนกระต๊าก”

“สำนักนักษัตรเรามีอัจฉริยะกำเนิดแล้วคร่อก”

พวกนักษัตรกล่าวอย่างชื่นชม

ทั้งที่ผมก็แค่ทานโสมร้อยปีไปอีกถ้วยกับใช้เครื่องคอมพิวเตอร์ฉายภาพว่ามีหลอดเลือดบริเวณไหนในร่างกายบ้าง

ซึ่งข้อนี้ สามารถฝึกได้ง่ายกว่าการไปหักกระดูกทุบกล้ามเนื้อข้างนอกนั่นเอง

“ทะลวงเส้นโลหิตเส้นที่แปดสำเร็จ”

“ทะลวงเส้นโลหิตเส้นที่เก้า”

อะ ฟู่

ผมพ่นลมพิษสีดำแดงออกจากปาก

“นายท่านทะลวงผ่านเส้นโลหิตด่านที่สิบร่างกายเข้าขั้นชำระร่างแล้ว”

ครับ อย่างที่คิดนั่นล่ะครับ

ในการที่อ้างว่าเราจะสามารถโจมตีขั้นเหนือกว่าได้ต้องอ้างว่าฝึกการบ่มเพาะทั้ง พลังปราณมาตรฐานที่แยกไปขั้นสะสมปราณ ปรับพื้นฐาน

บ่มเพาะร่างกายก็ หนังทองแดงกระดูกเหล็ก ชำระโลหิตและชำระร่าง ที่อ้างว่าเทียบเท่าประมาณขั้นสร้างพื้นฐานของสายบ่มเพาะปราณนั่นเอง

และอีกอย่างคือ

บ่มเพาะวิญญาณ

แน่นอน ขั้นชำระร่างก็เป็นขั้นที่พวกนักษัตรฝึกมาไม่ถึงแล้วเพราะเป็นขั้นที่ต้องอาศัยความลำบากอย่างมากหากไม่ใช่เคล็ดวิชาPay to win จ่ายเงินเพื่อชัยชนะของผมที่ตอนนี้ใช้ไปอย่างต่ำสองร้อยล้านหยวน

ซึ่งเท่ากับรถคันหรูแค่ไม่กี่สิบคันถือว่าน้อยมากขนหน้าแข้งของนายน้อยสกุลอ้าวยังไม่ร่วงแต่ผมได้ไปไกลมากกว่านั้น

“อะไรกันยังสามารถทะลวงเส้นโลหิตได้มากกว่าที่คิดไว้อีกหรือนี่คร่อกนี่คือขั้นชำระร่างที่เหนือกว่าชำระร่าง เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคนข้าคิงคองเงินนับถือท่านจ้าวสำนักแล้วคร่อก”

ผมก็แค่เดินไปตามเส้นโลหิตรองไปเรื่อยๆตามวิชากายวิภาคทางการแพทย์เท่านั้นเอง

ตามแนวคิดเรื่องชีพจรลับที่มีอยู่ของสายบ่มเพาะปราณ

บ่มเพาะร่างกายแม้จะทรมานร่างกายมากกว่าในทางเทคนิค

แต่กลับเป็นสายบ่มเพาะที่สามารถใช้ความรู้ทางด้านกายวิภาคได้ดีที่สุด

เอิ๊ก ลมสีเหลืองคราวนี้ออกจากปากของผม

“ร่างกายมีแสงเหลืองทองนี่มันขั้นร่างวชิระตามตำนานความสามารถของนายท่านมีขั้นไหนกันแน่?”

พวกนั้นมองอย่างสงสัยใคร่รู้

ผมคิดว่าผมคงใช้โสมร้อยปีไปจนกว่าจะหมดพลังในการทะลวงผ่านเส้นเลือดทุกเส้นในร่างกายนั่นเอง

ผมคือนายน้อยผู้ร่ำรวยนะ

หากเงื่อนไขคือ

“การซื้อได้ด้วยเงิน”

ระดับความยากที่ได้มาคือ “ง่ายที่สุด”อย่างที่เรื่องฮันเตอร์กล่าวไว้นั่นเอง