Demonlord online ราชาอสูรสะท้านโลก

     “รนหาที่ตายแท้ๆเจ้าคนสามหาว”

  ไรจินเอ่ยขึ้นพร้อมกับดวงตาแข็งกล้าจ้องมองศิลาอย่างไม่วางตาทั่วร่างเต็มไปด้วยออร่าสายฟ้าสีเขียวแล่นไปมาส่งเสียงเปรี๊ยๆถี่ยิบเสียดหูมันยืนหันหน้ามาประจันหน้ากับศิลาตรงๆมือขวาถือฆ้อนเหล็กสีเขียวกระชับแน่น

    ฟุบ....เคร้ง....เปร๊งงงๆๆๆ

    ดาบของศิลาชิงจะหวะแทงออกใส่ลำคอของมันทันทีแบบไม่ถามไถ่เขาไม่อยากจะเสียเวลาไปมากกว่านี้ 

   ศิลาทราบดีว่าข่าวสงครามชิงเมืองคงแพร่สพัดไปทั่วและอาจจะมีมือที่สามโผล่มาได้  

   เขาไม่ได้อยากจะครองครองเมืองแต่อย่างใด เขาแค่ไม่ต้องการให้ใครพบเจอกับวิหารของเมืองอัสนีเท่านั้น

    ฉลับพลันดาบร่ำไห้แทงออกนับร้อยครั้งส่งเสียงเสียดสะท้านดังถี่ยิบราวปืนคมดาบปะทะฆ้อนสายฟ้านับครั้งไม่ถ้วนส่งคลื่นพลังกระจายไปทั่วบริเวณพร้อมกับสายอัสนีบาตที่ฟาดกระจายออกมาอย่างบ้าคลั่ง

    ฝ่ายหนึ่งจู่โจมสืบเท้าลุกไล่อย่างแยบยลสภาวะดาบแฝงไปด้วยสำนึกบุกรุกอันเปี่ยมล้น  

    เปรี้ยง....

    ศิลาหมุนตัวพร้อมกับฟันโหยหาจากล่างขึ้นบนทว่าไรจินเองก็กระโดดโถมตัวฟาดฆ้อนจากบนลงร่างรับการโจมตีซึ่งๆหน้า

     เปรี้ยง....เปรี้ยง...

    รำไห้ฟันแผระนาบเข้าลำคอด้านขวาของไรจินก่อนที่มันจะยกฆ้อนสายฟ้าสีเขียวขึ้นมาป้องกันจนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่นพร้อมประกายสายฟ้าฟาดไปทั่วในอากาศ

    วินาทีต่อมาโหยหาแทงออกใส่ลำคอของไรจินซึ่งๆหน้า

    เปร้ง.....เปรี้ยง

    พริบตาก่อนที่คมกริชสีส้มแสนดุร้ายจะแทงทะลุคอของมันนั้นพลันปรากฎกำแพงสีเขียวสายฟ้าขึ้นมาป้องกันการโจมตีของศิลาไว้อย่างปฏิหาริย์

     เพ้งงงง.....เปรี้ยงงงงงๆๆๆ

    เสียงคล้ายกระจกแตกดังสนั่นศิลาโคจรพลังปราณสะบั่นเมลัยไปรวมเป็นจุดเดียวที่โหยหาชิงทำลายกำแพงเวทมนต์ของมันจนแตกกระจายทว่ามันเองก็รวดเร็วยกฆ้อนสายฟ้าสลับฟาดฟันอย่างทันท่วงทีจึงเกิดการรุกไล่กันอีกนับครั้งไม่ท่วนผ่านไปกี่กระบวนท่าไม่มีใครทราบ

    เสียงจู่โจมอันร้อนแรงดังก้องสนั่นหวั่นไหวพร้อมกับสายอัสนีบาตที่บ้าคลั่งโหมกระหน่ำพัดทำลายไปทั่วบริเวณ  

   ทำให้ฟ้าครามมิอาจสอดมือเข้าไปก้าวกล่ายได้แม้แต่น้อยเพียงคลื่นพลังเวทย์พลังปราณที่แตกกระจายออกมาจากการปะทะมันก็สามารถทำให้เธอบาดเจ็บสาหัสได้ทว่าการที่เธอไม่เข้าไปเกะกะศิลาก็นับเป็นการช่วยเขาอย่างแบบหนึ่ง

   ตูม....เปรี้ยงงง

    ศิลาระดมฟาดฟันคมดาบคมกริชออกอย่างบ้าคลั่งแต่แฝงไปด้วยความเฉียบคมทว่าไรจินเองก็เคลื่อนไหวไปมาพร้อมกับฆ้อนในมือฟันเข้าปะทะอย่างเร่งร้อนไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน

    หนึ่งบุกรุกหนึ่งตั้งรับสลับกันไปมาคล้ายไม่จบสิ้นเกิดเป็นเงาสีเขียวและสีม่วงดำพุ่งสลับตัดไปมาพร้อมกับเสียงเปรี้ยงดังสนั่นถี่ยิบราวฟ้าแตกนับครั้งไม่ถ้วนวินาทีต่อมาปรากฎร่างของศิลายืนอยู่บนพื้นดินตามตัวเต็มไปด้วยเลือดสีแดงฉานไหลหยดลงพื้นด้านตรงข้ามคือไรจินที่ไม่ได้ดีไปกว่ากันมีเลือดโชกกาย

      “เจ้าเก่งมาก”

   ไรจินจ้องศิลาเขม็งก่อนจะเอ่ยขึ้นพร้อมกับเอามือขวาที่ถือฆ้อนยกขึ้นมาปาดเสือดสีแดงที่ไหลออกจากปาก

    “แกเองก็ด้วย....”

   ศิลาตอบก่อนจะย่อตัวสองมือกระชับดาบแน่นวินาทีนั้นปรากฎบอลสายฟ้าสีเขียวลูกมหึมาขึ้นบนฆ้อน

ของไรจินที่ยกขึ้นเหนือหัวคล้ายกับว่ามันสามารถกลืนกินไปทั้งประเทศ

เปรี๊ยดๆๆๆๆเสียงสายฟ้าแตกเสียดสะท้านหูดังสนั่นหวั่นไหวกลบทุกสำเนียง

     “ฆ้อนอัสนีบาตแห่งความพิโรธ

     วูบ.......เปรี้ยง....ตูม....

    บอลสายฟ้าสีเขียวขนาดเท่าภูเขาโถมเข้าหาร่างศิลาที่ยืนประจันหน้ากัลมันในระยะห่างหกเมตร   เสียงระเบิดดังสนั่นไปทั่วภพพร้อมกับประกายแสงสีเขียวสว่างวาบ

    อ๊ากกกกกกกกก..... 

     ร่างของศิลาถูกบอลสายฟ้าห่อหุ่มจากนั้นคลื่นพลังสายฟ้าพบันแล่นปราดเข้าโจมตีศิลาอย่างเกรี้ยวกราดมันบ่อนทำร่างกายศิลาถึงภายใน

   ศิลาร้องออกมาอย่างโหนหวนในขณะที่ร่างยังคงลอยเคว้งในอากาศปกคลุมด้วยบอลสายฟ้าผิวหนังเริ่มฉีกขาดเลือดสีแดงฉานเริ่มสาดกระจายออกมาราวน้ำพุ  พร้อมกับคลื่นพลังสายฟ้าที่สาดออกมาจากบอลสายฟ้าสาดไปทั่วบริเวณ

     วินาทีนั้นฟ้าครามพลันดีดเท้าพุ่งสุดตัวเข้าประชิดร่างไรจินอย่างร้อนลนดาบในมือซ้ายขวาแฝงไปด้วยพลังธาตุความมืดตวัดฟันเข้าลำตัวของในจินจากด้านหลังอย่างเฉียบคม

    เปรี้ยง.....

    ไรจินเองก็ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันมันหนุมตัวกลับพร้อมยกฆ้อนขึ้นมารับการโจมตีได้อย่างทันท่วงที

    วูบ.....ฟึบ....

    ดาบในมือซ้ายของฟ้าครามฟันแผ่จากด้านบนลงร่างอย่างเกรี้ยวกราดทั่วใบดาบอาบไปด้วยคลื่นพลังสีดำ

    เปรี้ยง.....ฉ๊วะ.....

    ในขณะที่ไรจินกำลังรับการโจมตีของฟ้าครามพลันปรากฎดาบสีแดงแทงทะลุออกของมันจากด้านหลังส่งเลือดสีแดงสดไหลทะลักปรากฎร่างสัมพาทีขึ้นด้านหลังของมันพร้อมคมดาบที่แทงทะลุอกของมันจากด้านหลัง

    วินาทีต่อมามันพลันระเบิดคลื่นพลังสายฟ้าสีเขียวสดแตกกระจ่ายเป็นวงกว้างคบ้ายระลอกคลื่นน้ำจนสัมพาทีและฟ้าครามต่างกระเด็นคนละทิศทางพร้อมกับทั่วร่างมีประจุสายฟ้าแล่นเข้าทำลาย

    ย๊าก.....ตูม

     อ๊าก....เคร้ง....ตูม

    ฟ้าครามตั้งสติดีดเท้าพรวดพร้อมหมุนตัวพร้อมกับดาบในมือขวาเอกคาริเบอร์ฟันใส่หัวของไรจินอย่างเฉียบคมทว่าปรากฎบาเรียสายฟ้าขึ้นมาป้องกันหัวของมันไว้อย่างทันท่วงทีแต่ถึงกระนั้นร่างของมันก็ล้อยกระเคว้งในอากาศพร้อมกับเลือดสีแดงสด

   ก่อนที่สัมพาทีจะฟันคลื่นรังสีดาบสีแดงสดนับร้อยสายก่อนที่คลื่นพลังสีแดงเลือดจะแปรเปลี่ยนกลายเป็นมังกรตัวยาวนับร้อยตัวเข้าโจมตีไรจินจนเกิดเสียงระเบิดสนั่นฟ้าอีกละลอก

    ตูมมมมม....ตูมมม...ตูมมม

     “ไรจิน....”

   นารุคามิที่กำลังนอนจ้มอยู่ใต้เท้าของยามาตะโนะ โอโรจิร้องคำรามลั่นหมายอยากจะเข้าไปช่วยสหายมาถึงตรงนี้พวกมันทั้งสองพลันนึกเสียใจเป็นที่สุดที่เข้ามาปะทะกับบุรุษทั้งเก้า

พร้อมกับทั่วบริเวณโดยรอบรัศมีสิบเมตรรอบกายยามาตะโนะ โอโรจิปรากฎคลื่นพลังสีรุ้งหวุนวนคล้ายกับน้ำวนดูดทุกสิ่งอย่างเข้าไปรวมที่ให้เท้าของมันซึ่งแน่นอนว่าร่างของนารุคามิเองก็ถูกดูดเข้าไปจมเท้าเช่นกัน

    “ตาย....”

    เพิร์จคำรามลั่นพร้อมกับหัวทั้งสี่อ้ากัดขย้ำฝังเขี้ยวคงบนคอของนารุคามิอย่างจังก่อนที่อีกสี่หัวจะยิงลำแสงสีรุ้งออกมาซ้ำเข้าไปอย่างไม่หยุดย่อนนานร่วมหนึ่งนาที

    ตูม....ตูม....ตูม....ตูม...

     เสียงระเบิดดังสะท้านฟ้าสะเทือนดินอากาศแตกกระจายกรีดร้องคำรามสะท้านฟ้าแสงสว่างวาบไปมาอย่างสับสนเศษหินเศษดินลอยเคว้งไปมาในอากาศเปลวเพลิงรุกไห้มไปทั่วบริเวณ  

     อ๊าาาาาาาาา......

     นารุคามิร้องโหยหวนถึงขีดสุดตามร่างฉีกขาดเลือดสีแดงสดไหลนองไปตามพื้นนัยน์ตาอาฆาตแค้นขุ่นเคืองก่อนจะงัดเอาแรงฮึดสุดท้ายโถมร่างใหญ่ยักษ์พร้อมกับฟันดาบสายฟ้าจากบนลงร่างทั่วใบดาบปกคบุมด้วยพลังสายฟ้าสีแดงสดส่งเสียงเปรี๊ยประสยั่นจนแทบหูแตกพร้อมเส้นสายฟ้าแตกกระจายทำลายไปทั่วขุนเขา

    “เพลงดาบร่ำสุรา”

    ทั้งหมดตวาดลั่นพร้อมกับดาบทั้งแปดเล่มรวมเป็นดาบเดียวก่อเกิดดาบคาตานะสีรุ้งยาวสิบเก้าเมตรใบดาบกว้างหกเมตรทั่วใบดาบปุกคลุมด้วยคลื่นพลังสีรุ้งก่อนจะฟันจากร่างขึ้นบนจนมองไม่เห็นวิถีดาบ

     ฉ๊วะ......ฉับ

    เลือดสีแดงสาดกระจายเกิดเป็นน้ำแดงฉานไหลบากท่วมไปทั่วบริเวณพร้อมกับร่างของมันสลายกลายเป็นแสงทิ้งเหรียญทองไว้กองเท่าภูเขาและไอเท็มระดับSอีกนับไม่ถ้วน

     ทางศิลาเองตอนนี้เขาหลุดออกมาจากบอลสายฟ้าได้ทะยานร่างลอยไปบนฟ้าทั่วร่างถูกย้อมไปด้วยเลือดโทรมกายเบื้องหน้าของศิลาปรากฎวงเวทมนต์สีม่วงดำนับร้อยวงเรียงซ้อนทับกันตำแหน่งตรงกับร่างของไรจินที่กำลังพยายามลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเลเลือดสีแดงอาบชุ่มไปทั่วร่างแผลสาหัสเต็มร่างกายของมันแขนขวาขาดหลุดลุ่ย  

    ตามมาด้วยเสียงบทสวดร่ายเวทย์ของศิลาดังกระหึ่มพวกเพิร์จที่เห็นแบบนั้นถึงกับตาเบิกกว้างก่อนจะชิงออกจากร่างพลังงานยามาตะโนะ  

โอโรจิพุ่งปราดเข้าไปยืนต่อแถวด้านหลังของฟ้าคราม

     ควรทราบเวทมนต์ของศิลานั้นมันคือเวทมนต์สูญสลายเป็นเวทมนต์ที่ไร้ระดับเนื่องจากได้หลอมรวมกับพลังเวทมนต์ทุกธาตุทำให้พลังทำลายของเวทมนต์ของศิลาอยู่ในระดับเกินสามัญสำนึก

     วินาทีต่อมาไรจินพลันเงยหน้ามองศิลาที่อยู่บนฟ้าพร้อมกับยกฆ้อนห่อหุ่มไปด้วยสายฟ้าสีเขียวต่อมาปรากฎวงเวทย์สีเขียวเส้นผ่าศูนย์กลางสามเมตร    

  พร้อมกับศิลาที่ร่ายเวทมนต์มาถึงบทสุดท้ายพอดี

      “สูญสิ้นทั้งดินฟ้า กลับคืนสู่ความว่างเปล่า

     ตระเวณทั่วโลกากลืนกินทุกชีวัน

     เสด็จดุดรไร้ผู้เทียบเคียง

     ย่างพระบาททิศประจิมก็กำเนิดการดับศูนย์

     นิราศทักษิณแห่งการสูญสิ้น

     ล่าวิญญา ล่าเลือดเนื้อ และชีวัน

     หยาดโลหิตแห่งบรรพกาลนำพาการสูญสลายมาสู่ปวงศัตรู

     “มหาเวทย์แห่งสูญ วัฏสงสารแห่งอนันตกาล”

       ศิลากระแทกเสียงบทสวดอย่างเกรี้ยวกราดพร้อมกับวงเวทมนต์นับร้อยแตกระเบิดกลายเป็นรูปมังกรในร่างพลังสีม่วงดำขนาดทำภูเขาพุ่งเข้าโจมตีร่างไรจินอย่างบ้าคลั่งพร้อมกับมันเองก็ร่ายเวทย์เสร็จพอดี

      “มหาเวทย์อัสนีบาตรังสรรค์ฟ้า”

    วงเวทย์สีเขียวแตกระเบิดก่อกำเนิดฆ้อนสายฟ้าขนาดใหญ่พุ่งเข้าปะทะมังกรเวทมนต์สีม่วงดำอย่างเกรี้ยวกราด

     ย๊าก.......

      ไรจินคำรามลั่นพร้อมกับยืนมือซ้ายไปด้านหน้าสองเท้าตั้งมั่นกับพื้นฆ้อนในมือส่งเส้นสายพลังไปยังฆ้อนสายฟ้าขนาดสิบเมตร

   ทว่ามันกลับต้องเบิกตากว้างเมื่อพบว่าเวทมนต์ของมันพลันหายไปในพริบตาเมื่อปะทะกับเวทมนต์ของศิลาวินาทีนั้นมังกรเวทมนต์แสนดุร้ายในร่างพลังงานถึงตัวมันในพริบตาพร้อมกับมันที่ยืนตลึง

      อั๊ก.....วูบ....

     ร่างของมันหายไปทันทีไม่เหลือแม้เเต่เศษซากไร้เสียงระเบิดไร้แสงวูบวาบไร้ความโออาไร้ความน่าเกรงขามขัดกับมหาเวทมนต์ที่ควรจะระเบิดกระหึ่มสะท้านฟ้าเพราะเป็นถึงมหาเวทมนต์ที่ร้ายกาจ

  แต่พลังเวทมนต์ของศิลาพลันเงียบสนิทแต่ผลของมันคือลบทุกสรรพสิ้งที่ขวางทางเขาให้หายสิ้นสูญสลายไปในพริบตา

          “ผู้เล่นศิลาได้สังหารเทพอสูรไรจินได้รับสิทธิ์ถือครองเมืองวังวลอัสนี50%ค่ะ”

            “ผู้เล่นศิลา ปฏิบัติบรรลุตามเงื่อนไขเพิ่มระดับเป็น200ค่ะ”

             “ทักษะทุกอย่างถูกยกระดับเป็นไร้ระดับค่ะ”

      เสียงจากระบบดังขึ้นพร้อมกับดวงตะวันที่ขึ้นมาตรงหัวเป็นสัญญาณของถึงเที่ยงวันพร้อมกับสติของศิลาที่ดับวูบลงไปอย่างกระทันหันร่างของศิลาที่ตกลงพื้นประดุจดาวห่างทั้งพลังวิญญาณ(มานา)พลังจิตพลังปราณพลังสาธิของเขาถึงขีดสุด

      วูบ.....

     วินาทีนั้นปรากฎดวงแสงสีแดงเลือดพุ่งออกมาจากดาบอย่างร้อนรนก่อนจะกลายเป็นบุรุษเรือนผมสีแดงผู้มีความคล้ายครึ่งกับศิลาถึงเจ็ดในสิบส่วนชุดเกราะเสื้อผ้าเหมือนกันทุกประการ  

    สัมพาทีตรงเข้ารับร่างของศิลาไว้ไม่ให้ตกลงพื้นพร้อมกับฟ้าครามเองก็ทะยานตัวเข้ามาอย่างเร่งรีบพลังชีวิตของศิลาแทบจะเหลือไม่ถึง20%

    “คงแค่หมดสติเพราะค่าพลังต่างๆตกลงไปถึงศูนย์นะ”

     ฟ้าครามเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อมาถึงร่างของศิลาเธอสามารถเห็นค่าสถานะของศิลาได้เพราะยามนี้ไม่เพียงแค่ช่องเก็บของที่เชื่อมกันทั้งของศิลาและเธอแต่มันได้เชื่อมไปถึงวิญญาณ      พวกเพิร์จเองก็เข้ามาดูอาการพื้นที่โดยรอบเงียบสนิทไร้เสียงใดๆ

เมืองอัสนีพลันโดนลบหายจากแผนที่    แต่ยังคงมีสิ่งหนึ่งที่เหลือไกลสุดสายตาปรากฎซากวิหารตั้งตระหง่า

     “พาศิลาไปพักในเมืองมนตราก่อนเถอะพวกฉันจะไปด้วย”

    เพิร์จเอ่ยขึ้นพร้อมกับฟ้าครามเองก็พยักหน้ารับสัมพาทีจึรับหน้าทีแบกทุกคนขึ้นหลังบินหายไปบนท้องฟ้าผ่านหมู่เมฆและแสงตะวันที่ร้อนระอุการต่อสู้ของส่งครามจบลงด้วยการเหลือทิ้งไว้เพียงพื้นที่หลุมลึกขนาดใหญ่โล่งเตียน 

    เมืองอัสนีที่เคยสิวิลัยของใครหลายๆคนกลับสูญสลายไปแค่ชั่วความคืน

     “แล้วจากนี้จะเอาไงต่อ”

  น้ำแข็งชายหนุ่มชุดซามูไรสีฟ้าเอ่ยถามในขณะที่กำลังอยู่บนหลังของสัมพาทีแปดมงกุฎต้องบอกว่าแข็งแกร่งสมกับที่รั้งตำแหน่งยอดฝีมือของพวกเขาแทบจะไร้ลอยขีดข่วนเสียด้วยซ้ำทว่านี่กลับยังไม่ใช่ทั้งพลังทั้งหมดของนักเวทย์ดาบคู่

    “ฉันไม่ได้อยากได้เมืองอัสนีอยู่แล้วแต่ตอนที่คุยกันในข้อความศิลาบอกไว้ว่าให้ฉันถือสิทธิ์ครองเมืองไปก่อน”

   เพิร์จตอบพร้อมกับทิ้งร่างลงนอนแผ่ราบพร้อมกับบริเวณนานฟ้ารอบกายเต็มไปด้วยม่านเมฆาสีขาวสลับตัดกับสีฟ้า

     “เอาไว้ค่อยคุยแล้วกันฉันหิวต่อไปต้องไปจับสัตว์อสูรอัญเชิญตัวอื่นอีก”

   ชายหนุ่มชุดซามูไรสีเขียวผมสีดำสนิทใบหน้าคมเข้มนัยน์ตาเฉียบคมผมสีแทนนามแสงโสมเอ่ยขึ้น

   จากนั้นเหล่าบุรุษทั้งหมดก็เผอยหลับไปด้วยความอ่อนเพลียเพราะการไปถึงเมืองมนตราต้องใช้เวลาอีกราวๆสามชั่วโมง

    ศิลาเองก็หมดสติอย่างลืมตายนอนทอดกายไม่ไหวติ่งโดยมีต้นขาเรียวเรียบเนียนนุ่มนิ่มเบาบางยิ่งกว่าปุยนุ่นสวยขาวนวลยิ่งกว่าหยวกกล้วย

ใช้แทนหมอนทำให้เขาสลบอย่างฝันดีพร้อมกับดวงตาสุกสระกราวที่กำลังจ้องมองใบหน้าศิลาที่กำลังหลับสนิทหมดสติอย่างลืมตาย

    นัยน์ตาคู่นั้นแสดงถึงความสับสนวุ่นวายอย่างแปลกประหลาดยิ่งยามได้เห็นชายหมุ่นมาทเหี้ยมโหดนอนสลบคล้ายเด็กน้อยยิ่งพาใจร้อนรุ่มผิดแปลกอย่างสับสน

    อยากจะแกล้งเอาคืนชายหมุ่นให้สมดังใจหมายเพื่อทำให้เขาปวดหัวถึงขีดสุดแต่สุดท้ายกลับโดนบุรุษที่ใจแข็งปานขุนเขาสยบเขาลงอย่างอย่างดายกลับเป็นตัวเธอเองเสียได้ที่โดนเขาเข้ามาปั่นปวนภายในใจให้ไขว้เขว  

    ถ้าจะให้ถูกคือตัวเธอเองไม่ยอมรับว่าเป็นคนเปิดรับชายหนุ่มใหเข้ามาป่วนอยู่ภายในใจ   

    แต่ตัวเธอเองพึ่งสังวอนไว้ทุกลมหายใจเสมอเขาและเธอต่างกันราวฟ้าดินไม่ใช่ที่ฐานะหากเธอถล้ำลึกไปกว่านี้ตัวเธอเองจะเสียใจในโลกนี้เธอคือหญิงสาวสมบูรณ์แบบแสนเพอร์เฟค

แต่ในโลกความเป็นจริงเธอคงไม่อาจได้เดินเคียงคู่เขา