ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

“น้องชาย เจ้าไม่ต้องกลัวพี่สาวผู้นี้หรอก…” มู่เหยียนพูดเยาะเย้ย แต่ยังไม่ทันจะพูดจบเสียงแหลมพลันดังขึ้น มู่เหยียนคล้ายจะรู้สึกอะไรบางอย่าง แล้วความตกใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าทรงเสน่ห์ของนางทันที ในเวลาเดียวกันนั้นเองถังฮวนที่ลอยอยู่กลางอากาศจู่ ๆ ก็ฟาดฝ่ามือขวาไปที่หน้าอกของมู่เหยียน “หือ!” ถังฮวนไม่คาดคิดว่าจู่ๆ มู่เหยียนจะหลบได้ ฝ่ามือขวาของเขาเกือบจะกระทบผ่านไหล่ของมู่เหยียน ฉับพลันนั้นเองที่เพลิงสวรรค์ศักดิ์สิทธิ์เริ่มปรากฏเป็นเปลวไฟในฝ่ามือของถังฮวน แผ่ความร้อนโชติช่วงพุ่งออกมาเหมือนภูเขาไฟระเบิด "กรี๊ดดดด!"มู่เหยียนคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด ทว่าเขาไม่หยุดมือในขณะที่ถอยร่นกลับไปด้วยความเร็วมากกว่าเดิม
เมื่อเท้าของถังฮวนเหยียบลงพื้น เขาอยู่ห่างออกไปกว่าสิบเมตร “คุณหนูมู่เหยียน ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่สามารถพรากชีวิตเล็ก ๆ ของข้าไปได้นะ” ร่างถังฮวนที่สูงเพรียวยืนตรงราวคันทวน ผ้าสีแดงที่พันรัดรอบกายของเขาเลื่อนหล่นลงไปกองกับพื้น ความตื่นตระหนกบนใบหน้าเขาที่เคยมีจางหายไป มันแทนที่ด้วยความรู้สึกเย้ยหยัน แววตาที่มองฉายชัดถึงความน่าสมเพช เหตุผลที่เขาปิดบังก็เพื่อให้ผู้มาใหม่นั้นประมาท และแม้ว่าวิธีนี้จะไม่สามารถฆ่าใครได้ในครั้งเดียว แต่สามารถทำร้ายคู่ต่อสู้ให้บาดเจ็บหนักได้ หลังจากรู้ว่าคนที่มาคือมู่เหยียน ถังฮวนยิ่งระมัดระวังมากขึ้น ความแข็งแกร่งของมู่เหยียนนั้นเหนือกว่าเมิ่งซีชวนอย่างแน่นอนและอาจเทียบเท่ากับเลิ่งหยินซวงที่คืนร่างเดิมด้วยซ้ำ ถ้าไม่ใช่เพราะแพ้เมิ่งซีชวนโดยบังเอิญ ถังฮวนน่าจะได้เผชิญหน้ากับนางในรอบถัดมาแล้ว
ถ้าเขาไม่สามารถทำให้บาดเจ็บได้ในทันที คงไม่ใช่เรื่องง่ายหากคิดจะขังนางไว้ที่นี่ เพราะถ้าปล่อยนางหนีออกไปได้จะเป็นกระจายข่าวโดยไม่ตั้งใจ และนี่จะส่งปัญหามากมายในภายหลัง
น่าเสียดายที่แม้ถังฮวนจะคำนวณทั้งหมดไว้แล้วแต่ยังลงมือล้มเหลว ในพริบตาถังฮวนจ้องมองหน้าอกที่ตั้งตรงของมู่เหยียนและเจ้าหัวแหลมๆ ที่ยาวโผล่ออกมา ถังฮวนรู้ว่าเสียงดังแหลมเล็กที่เขาได้ยินก่อนหน้านี้มาจากเจ้าตัวนั้นเอง เป็นไปได้มากว่ามันเป็นสัตว์วิญญาณเหมือนกับเสี่ยวเป่า! ถังฮวนคาดไม่ถึงว่า ช่วงเวลาเพียงเล็กน้อยก่อนเขาจะลงมือนางกลับรู้ตัวได้? มิเช่นนั้นมู่เหยียนต้องหลงกลเขาอย่างแน่นอน “ถังฮวน เจ้าสบายดีใช่ไหม?” มู่เหยียนหยุดเดินตาม นางจ้องถังฮวนด้วยใบหน้าที่ทั้งโกรธระคนตกใจ เหตุการณ์ไม่คาดฝันในตอนนี้ทำให้นางแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง
โชคดีที่นางมี "หนูวิญญาณเจ็ดสี" นอกจากนี้ความแข็งแกร่งของนางเอง ที่เพิ่มขึ้นมากเมื่อเทียบกับตอนที่นางเข้าประลองผู้ฝึกยุทธใหม่ๆ ดังนั้นนางจึงสามารถหลีกเลี่ยงจุดสำคัญไปได้ แต่ถึงกระนั้นนางยังหลบไม่พ้นทั้งหมด หลังถูกฝ่ามือของถังฮวนกระแทก ไหล่ซ้ายไม่เพียงรู้สึกแสบร้อนอย่างรุนแรง แต่ยังมีความร้อนเล็ก ๆ แทรกซึมเข้ามาในร่างของนางอีกด้วย ซึ่งมันทำให้รู้สึกราวกับว่าร่างกายกำลังจะถูกแผดเผา นี่เพียงแค่สัมผัสโดนแบบถากๆ เท่านั้น ถ้าฝ่ามือของถังฮวนสามารถโจมตีโดนนางจังๆ ได้แล้ว ตอนนั้นจะเป็นอย่างไร? "คิดจะใช้พิษเล็กน้อยสองชนิดนี้มาปลิดชีวิตข้า? คุณหนูมู่เหยียนเจ้าไร้เดียงสาเกินไปแล้ว" เมื่อได้ยินเช่นนั้นถังฮวนหรี่ตาลงพร้อมกับหัวเราะเยาะ “พิษเล็กน้อยเหรอ?” หลังจากที่มู่เหยียนได้ยินนางโกรธเพราะความอับอาย กัดฟันพูดว่า "ถังฮวนเจ้าอวดดีนักนะ เจ้ารู้ไหมข้าใช้พิษอะไร ที่อยู่บนวงแหวนนั่นคือพิษของ 'งูหลามไฟสีชาด' แค่สัมผัสโดนมันแม้แต่ปรมาจารยุทธระดับเจ็ดก็ไม่อาจต้านทานได้ อีกชนิดเรียกว่า ‘กลิ่นกลืนวิญญาณ’ มันหลอมจากแก่นของ ‘ต้นไม้กลืนวิญญาณ’ กลิ่นหอมที่ออกมาไม่มีสีไม่มีรส และถึงแม้ว่ามันจะไม่เป็นอันตรายต่อร่างกาย แต่มันสามารถกัดกร่อนจุดตันเถียนได้” "เจ้าเป็นเพียงผู้ฝึกยุทธระดับห้า โดนพิษทั้งสองนี้เข้าไปแล้ว ข้าไม่เชื่อว่าจะไม่ส่งผลอะไรกับเจ้าเลย" มู่เหยียนที่เริ่มตั้งสติจากอาการตกใจในตอนแรกได้เริ่มแสยะยิ้ม “เจ้าคิดว่าจะทำให้ข้าตกใจได้โดยแสร้งทำเป็นสงบงั้นหรือ ถ้าข้าเดาไม่ผิด การโจมตีเมื่อกี้นี้ต้องใช้กำลังที่เหลืออยู่ทั้งหมดของเจ้า ถ้ายังฝืนทำอีกครั้ง เจ้าจะได้สัมผัสความตายในไม่ช้าแน่ " ถังฮวนนิ่งอึ้ง แล้วถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ "คุณหนูมู่เหยียนเป็นคนที่เฉียบคมจริง ๆ เจ้าคาดเดาถูก ถ้าเจ้าลงมือตอนนี้ข้าก็ทำได้แค่รอให้ความตายมาถึงแล้ว" "ลงมือตอนนี้?" มู่เหยียนพิจารณาถังฮวนตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่เพียงไม่เข้าไปใกล้เขาเท่านั้น นางยังถอยหลังไปอีกสองก้าวด้วย"เจ้าถูกพิษของ 'งูหลามไฟสีแดงเข้ม' กับ 'กลิ่นกลืนวิญญาณ ทำไมข้าจะต้องลงมืออีก?” "น้องชายไว้เจอกันใหม่ น่าเสียดายที่เจอกันอีกครั้ง เจ้าจะอยู่ในสภาพไร้ลมหายใจ!" มู่เหยียนหัวเราะอย่างพออกพอใจ นางไม่สนใจผ้าไหมสีแดงที่กองอยู่ตรงเท้าของถังฮวนอีกต่อไป รีบวิ่งออกไปทางปากถ้ำ แล้วหายไปในพริบตา “อ๊าาาาาาา!!!” ดวงตาของถังฮวนเป็นประกาย เขายังไม่ทันจะขยับตัวพลันได้ยินเสียงกรีดร้องดังมาจากด้านหน้าถ้ำนั่น ทันทีหลังจากนั้นร่างระหงของมู่เหยียนเดินโซซัดโซเซกลับมา มีกริชสีดำปักอยู่บนไหล่ซ้ายของนาง “หลานสาวมู่เหยียน ในเมื่อเข้ามาแล้ว ทำไมเจ้าถึงจะรีบออกไปซะล่ะ? ทันใดนั้นเสียงแหบพร่าเหมือนฆ้องปากแตกก็ดังขึ้น สักพักร่างสั้นๆ ปรากฏในคลองจักษุของถังฮวน เป็นชายชราชุดดำอายุประมาณหกสิบปี ดวงตาลึก แก้มตอบ ศีรษะของเขาดูไกลๆ แล้วคล้ายกับหัวกระโหลก "หูเซิน นี่เจ้า!" มู่เหยียนกัดฟันคว้ามีดสั้นที่ไหล่แล้วดึงมันออก เลือดไหลตามมาเป็นทางแต่นางไม่แม้แต่จะส่งเสียงโอดครวญ นางจ้องไปที่ชายชราชุดดำตรงหน้าพลางขบฟันกรอด
"ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะออกจากเมืองมังกรวสันต์มาที่ภูเขาเฟิงหมิงและหาสถานที่ลอบโจมตีข้า! หูเซินเจ้าช่างกล้านัก ถ้าข่าวนี้แพร่ออกไปเจ้าคิดว่าเจ้ายังจะมีชีวิตอยู่ได้งั้นรึ" "ข่าวแพร่กระจายหรือ ใครเล่าจะกระจายข่าวน่ะหืม?" ชายชราชุดดำนาม หูเซิน หัวเราะอย่างน่าประหลาด
“หลานมู่เหยียน ไม่แปลกใจเลยที่เด็กหนุ่มบอกว่าเจ้าไร้เดียงสา เพราะเจ้านั้นไร้เดียงสาจริงๆ เห็นข้าอยู่ที่นี่แล้ว ยังคิดว่าจะออกไปจากที่นี่ได้หรือ ชายชราคนนี้โชคดีจริง ๆ ไม่เพียงแต่ได้พบเจ้า ข้ายังได้พบกับถังฮวนที่คนทั้งเขาเฟิงหมิงกำลังตามหาอีกด้วย!”
หูเซินมองไปที่ถังฮวนดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความละโมบ ถังฮวนชำเลืองมอง ดวงตาของเขาฉายแววประหลาดใจ ไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นฉากที่ 'ตั๊กแตนตำข้าวเดินตามจักจั่น และมีนกกระจอกสีเหลืองตามมาจากด้านหลัง' ยิ่งไปกว่านั้น 'นกกระจอกสีเหลือง' นั้นดันเป็นคนคุ้นเคยกับ 'ตั๊กแตนตำข้าว' และยังคิดจะฆ่า 'ตั๊กแตนตำข้าว' และ 'จักจั่น' ไปด้วย...มันน่าสนใจมาก ทันใดนั้นหูเซินเอียงศีรษะแล้วตะโกนเสียงต่ำ "จงคัง เจ้าจะซ่อนตัวอยู่ตรงนั้นถึงเมื่อไหร่ รีบ ๆ ออกมาเถอะ!" "ขอรับๆ พ่อบ้านหู ข้าจะออกไปแล้ว" ตรงหัวมุมทางเดินมีชายวัยกลางคนเดินออกมาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 160 นกกระจอกเหลือง

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 160 นกกระจอกเหลือง

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้