พู่กันเนรมิต

บทที่ 46 

มีชีวิตย่อมดีกว่าตาย

"ไม่...ข้าไม่เชื่อ ... " ในช่วงสุดท้ายของเซียวผิง เขาโกรธแค้น และมองไปที่เซียวหลงด้วยความมุ่งร้าย: "การฝึกฝนของข้านั้นสูงกว่าเจ้าอย่างเห็นได้ชัด ข้าจะตายในมือเจ้าได้อย่างไร?"

เซียวหลงส่งเสียงอย่างเย็นชาและไม่พูดอะไร อย่างไรก็ตามเหลียนเอ๋อที่ยืนอยู่ข้างๆเซียวหลง ก็ก้าวเท้าออกมาเตะ    เซียวผิง พร้อมด่าว่า“ เจ้าสารเลว...เจ้ากล้าทำร้ายนายท่านได้อย่างไร เจ้ายังไม่ได้ขออภัยเลยด้วยซ้ำ!”

"กุกๆ ร่างของเซียวผิงกลิ้งตกลงไปในสระน้ำสีดำ ราวกับว่าแมลงพิษได้พบอาหารสดใหม่ มันคลานวิ่งเข้าไปในปาก หู จมูก และแม้แต่ตาของเซียวผิงกัดแทะในทันที

“ อ๊ะ....ไม่ .... ” เซียวผิงที่ยังไม่ตาย จู่ ๆก็เปล่งเสียงเยือกเย็นอย่างหาที่เปรียบมิได้ เขารู้สึกว่าแมลงมีพิษกำลังเจาะในสมองของเขา ทำให้เขาอยากจะสิ้นใจตายในทันที

อย่างไรก็ตาม เซียวหลงไม่ปล่อยให้เขาต้องทนทุกข์ทรมานนานเกินไป เซียวหลงกังวลว่าหากศัตรูไม่ถูกสังหารด้วยตัวเองโดยตรง เขาอาจไม่ได้รับค่าประสบการณ์และน้ำหมึกดั้งเดิม เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เซียวหลงก็ใช้ดาบของเขาตวัดและตัดศีรษะของเซียวผิงโดยตรง

"ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของร่างได้ฆ่าผู้ฝึกตนแห่งอาณาจักรกงหวู่ได้รับ 1,000 คะแนนประสบการณ์รับน้ำหมึกดั้งเดิม1,000 หยด"

"ค่าประสบการณ์ปัจจุบันอยู่ที่ 5840/5000 คะแนนปัจจุบันมีน้ำหมึกดั้งเดิมจำนวน 10500 หยด

"ขอแสดงความยินดีกับการอัพเกรดของเจ้าของร่าง ระดับพลังในปัจจุบันอยู่ในระดับอาณาจักรถงซวนระดับ 6 ค่าประสบการณ์ปัจจุบันคือ 840/6000 คะแนนขีดจำกัดสูงสุดของพลังปราณ จะเพิ่มขึ้นเป็น 6000 คะแนน"

"ในที่สุดก็ได้อัพเกรดอีกครั้ง!" เซียวหลงรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง: "ด้วยวิธีนี้โอกาสในการเอาชนะผู้อาวุโสใหญ่ก็เพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย"

ยิ่งไปกว่านั้นเซียวหลงสะสม "น้ำหมึกดั้งเดิม" ได้ 10,000 หยดแล้ว! ด้วยวิธีนี้เขาสามารถดึงสิ่งที่เป็นประโยชน์ได้มากมาย

ในขณะนี้เมื่อมองไปที่เหตุการณ์ตรงหน้าเขา เซียวฝานและคนอื่น ๆ ก็ตกใจอย่างมาก

“ เซียวหลงความแข็งแกร่งของเจ้าฟื้นกลับมาโดยสมบูรณ์แล้วหรือ?” ใบหน้าของเซียวฝานแทบไม่อยากจะเชื่อ: "เซียวผิง ไอ้สารเลวคนนี้ มีการฝึกฝนในอาณาจักรกงหวู่ ระดับ 8 แล้วเจ้าจะสังหารเขาด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวได้อย่างไร?"

อย่างไรก็ตาม ผู้อาวุโสสี่ขมวดคิ้วและกล่าวด้วยความประหลาดใจ: "นายน้อย ลมปราณการฝึกฝนของท่าน เพิ่งถึงระดับ 5 ของอาณาจักรถงซวน ไม่มันคือระดับ 6 ของอาณาจักรถงซวน เกิดอะไรขึ้น? "

เมื่อมองไปรอบ ๆ ฝูงชน เซียวหลงถอนหายใจและพูดว่า "เรื่องนี้มันยาวมาก...ข้าจะอธิบายให้ท่านฟังในอนาคต ตอนนี้พวกเราออกไปกันก่อนเถอะ!"

ด้วยเหตุนี้เซียวหลงจึงกระโดดลงไปในสระน้ำสีดำโดยตรง และช่วยเซียวฝานและคนอื่น ๆ จากสระน้ำสีดำ โดยไม่คำนึงถึงแมลงพิษ

เมื่อช่วยเหลือผู้คน ใบหน้าของเซียวหลงก็มืดมนมากขึ้นเรื่อย ๆ เจตนาสังหารไม่สามารถบรรเทาลงไปได้ จนถึงตอนนี้ ในที่สุดเซียวหลงก็รู้ว่าเซียวฝานและคนอื่น ๆ ต้องทนทุกข์ทรมานเพียงใด ในช่วงเวลาหกเดือนที่ผ่านมา

มันคือโศกนาฏกรรม!

“ ไอ้สัตว์นรกพวกนี้ สารเลวจริงๆ!” เซียวหลงทุบโซ่เหล็กด้วยอาการกัดฟัน เมื่อเห็นโศกนาฏกรรมของ เซียวฝานและคนอื่น ๆ เขาอยากจะสังหารผู้อาวุโสใหญ่และคนของเขาให้หมด 

เมื่อเซียวฝานและคนอื่น ๆ ขึ้นมาจากน้ำ เหลียนเอ๋อเสียใจมาก จนเกือบจะเป็นลมหลายครั้ง นางทนไม่ได้เมื่อเห็นเซียวฝานและคนอื่น ๆ ได้รับบาดเจ็บร้ายแรง

หลังจากการช่วยเหลือทำให้เซียวหลงพบว่า มีทั้งสิ้น หกคนที่ถูกคุมขังอยู่นคุกใต้ดิน

ได้แก่ เซียวหลิว เซียวซาน เซียวถัง เซียวอู่ เซียวหยุนและ เซียวฝาน ทั้งหมดนี้ คือคนในตระกูลเซียวซึ่งภักดีต่อเซียวหลง และถูกกักตัวไว้ที่นี่ยกเว้นผู้อาวุโสรอง

แขนขาของพวกเขาถูกตัดออกทั้งหมด ร่างกายบางส่วนถูกแช่ในสระน้ำสีดำสกปรกมานานครึ่งปี จนไม่สามารถใช้งานได้

ผิวหนังและกล้ามเนื้อของพวกเขาถูกแมลงมีพิษกัดทั้งกลางวันและกลางคืน แก่นวิญญาณและเลือดของพวกเขาเกือบถูกแมลงพิษดูดจนหมดสิ้น

ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยรู ราวกับผีร้าย พวกเขาได้สูญเสียรูปลักษณ์ดั้งเดิมไปแล้ว ตอนนี้ร่างกายของพวกเขานั้น เป็นเช่นเดียวกับซากศพที่เน่าเปื่อย ไม่มีที่ใดที่อยู่ในสภาพดี 

ในเวลานี้มีเพียงผู้อาวุโสสาม ผู้อาวุโสสี่ และเซียวฝานเท่านั้นที่ลืมตาตื่นขึ้นมา ส่วนที่เหลืออีกสามคนตกอยู่ในอาการหมดสติ

"นายน้อย...สังหารเราเถอะ และให้เราได้จากไปอย่างสงบ" ผู้อาวุโสสี่ เซียวซาน ก็เปิดปากของเขา และกล่าวอย่างเคร่งขรึม

ผู้อาวุโสสาม เซียวหลิวพยักหน้าและกล่าวว่า "ใช่ สำหรับเราตอนนี้ ความตายคือการปลดปล่อยอย่างแท้จริง แม้ว่าเราจะออกไปได้ แต่การมีชีวิตก็ไร้ความหวัง ตายเสียยังก็ดีกว่า" 

เซียวฝานมองไปที่เหลียนเอ๋อ ซึ่งดูเหมือนจะเจ็บปวดมากขึ้น

“ เหลียนเอ๋อ....ลืมข้าไปเถอะ” เซียวฝานเต็มไปด้วยความขมขื่นและถอนหายใจยาว เขารู้สึกว่า แม้ว่าเขาจะมีชีวิตอยู่ต่อไป เขาก็จะไม่คู่ควรกับเหลียนเอ๋อ และจะกลายเป็นภาระของกันและกันเท่านั้น

จู่ ๆ เหลียนเอ๋อก็กอดเซียวฝานและร้องไห้อย่างเสียใจ: "ไม่...ข้าไม่ฟัง...ข้าจะไม่มีวันลืมเจ้า ไม่ว่าเจ้าจะเป็นอย่างไร ข้าจะอยู่กับเจ้าตลอดไป

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้เหลียนเอ๋อก็มองไปที่เซียวหลง ด้วยน้ำตาไหลอาบแก้มและพูดด้วยความจริงจังว่า: "นายท่าน ข้ารู้ว่าในฐานะของข้านั้นไม่คู่ควรกับพี่เซียวฝาน แต่ในฐานะสาวใช้ของท่าน ข้ามีบางเรื่องต้องการขอร้องท่านได้หรือไม่?

ท่านช่วยหมั้นหมายข้ากับพี่เซียวฝานด้วยเถอะ

เซียวหลงเงียบเป็นเวลานานและหัวใจของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึก เหลียนเอ๋อคนนี้เป็นเด็กดี ที่ให้ความสำคัญกับความรักและความชอบธรรมจริง ๆ

"ข้าสัญญา." เซียวหลงพยักหน้า และเสียงของเขาก็นุ่มนวลมาก: "ในฐานะผู้นำของตระกูลเซียว ข้าจะหมั้นหมายให้กับเจ้ากับเซียวฝาน ในฐานะคู่หมั้นของเขา!"

“ ขอบคุณนายท่าน เหลียนเอ๋อหลั่งน้ำตาด้วยความรู้สึกขอบคุณและมีความสุข

อย่างไรก็ตาม เซียวฝานนั้นไม่ยินยอมและโมโหเซียวหลงที่ตัดสินใจบุ่มบ่าม

"เซียวหลง...เจ้ามันคนเลว! เจ้าตกลงตามคำขอของนางได้อย่างไร เจ้าต้องการทำร้ายนางหรือ?" ดวงตาของเซียวฝานเป็นสีแดงและเขาก็ดุด่าเซียวหลง

ผู้อาวุโสสี่ยังส่ายหัวและรู้สึกว่าการตัดสินใจของเซียวหลงไม่ถูกต้อง

“ สาวน้อยคนนี้เป็นเด็กดี เซียวฝาน พวกเราเป็นคนไร้ประโยชน์ จะทำร้ายนางแบบนี้ไม่ได้!” ผู้อาวุโสสี่กล่าวด้วยความเสียใจ

ผู้อาวุโสสามพยักหน้าและกล่าวอย่างเศร้า ๆ ว่า "เราในตอนนี้ มีชีวิตอยู่ไม่สู้ตาย!"

อย่างไรก็ตามเซียวหลงยิ้มเบา ๆ กล่าวอย่างจริงจัง: "ไม่ต้องกังวล...ข้าจะรักษาพวกท่านทั้งหมด!"

"ไม่...เจ้าไม่เข้าใจเรา" ผู้อาวุโสสามถอนหายใจ และกล่าวว่า "ตอนนี้เราไม่เพียงถูกทำลายโดยร่างกายของเราเท่านั้น แต่ยังรวมถึงการฝึกฝนของเราด้วย"

ผู้อาวุโสสี่พยักหน้า และกล่าวเสริมด้วยความเจ็บปวดบนใบหน้าของเขา: "แก่นวิญญาณของเรา เนื่องจากการรุกรานของสระน้ำพิษ มันได้หดตัวลงอย่างสมบูรณ์ ด้วยวิธีนี้ไม่เพียง แต่การฝึกฝนของเราเท่านั้น ในอนาคต 

แม้ว่าเราจะมีชีวิตอยู่จริง ๆเราก็จะกลายเป็น ขยะ "

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้อาวุโสสี่ เซียวซาน ก็ถอนหายใจ: "ร่างกายยังไม่สมบูรณ์ การฝึกฝนก็หายไป  เราไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกแล้ว!"