บัญชีเงา

ไม่มีใครร้องเรียน

ไม่มีใครแจ้งความ

ไม่มีใครตั้งคำถาม

การหายไปของ “คนบริสุทธิ์” ในเมืองสโนส์โบล์

เงียบกว่าการตายของคนผิดเสียอีก

ทรัซยืนอยู่หน้ากระดานภารกิจในสมาคมนักล่า

ไม่ใช่เพื่อรับงาน แต่เพื่อดูว่า อะไรหายไป

แผ่นประกาศบางแผ่น เคยอยู่ แต่ตอนนี้ไม่อยู่

ไม่ถูกดึง ไม่ถูกฉีก

เหมือนไม่เคยถูกติดขึ้นมาตั้งแต่แรก

> “ระบบเริ่มเรียนรู้จากเจ้า” เรกัลป์เสียงต่ำ

“หรือไม่ก็…เริ่มกลัว”

ทรัซไม่ตอบ แต่เขามองไปยังมุมห้อง

โต๊ะไม้ตัวเดิม ตำแหน่งเดิม

ที่เคยมีชายชรานักล่านั่งเงียบ ๆ ทุกเช้า

วันนี้…ว่าง

ไม่มีใครพูดถึง ไม่มีใครถามหา

แม้แต่เจ้าหน้าที่ที่เคยรับภารกิจจากชายคนนั้น

ก็ทำเหมือนจำไม่ได้ว่าเคยมีเขาอยู่

ทรัซรู้จักชื่อเขา แต่ชื่อ…ไม่สำคัญอีกแล้ว

เพราะบัญชีเงา ไม่ได้ลบ “ตัวตน”

มันลบ เหตุผลที่โลกต้องจำ

เขาออกจากสมาคมโดยไม่รับงาน

เดินไปตามตรอกที่ไม่อยู่ในแผนที่

ตรอกที่คนไม่ใช้ แต่เงาชอบเดินผ่าน

และที่นั่น เขาเห็นใครบางคน

ชายวัยกลางคน สวมเสื้อคลุมสีเรียบ

ไม่ใช่นักล่า ไม่ใช่เจ้าหน้าที่ ไม่แสดงพลัง

ไม่พรางตัว ยืนรออยู่ เหมือนรู้ว่าเขาจะมา

“เจ้าไม่ควรอยู่ตรงนี้” ชายคนนั้นพูดก่อน

น้ำเสียงไม่เตือน ไม่ขู่

เหมือนบอกความจริงธรรมดา

“เช่นเดียวกัน” ทรัซตอบ

ชายคนนั้นยิ้มเล็กน้อย ไม่ใช่รอยยิ้มของคนเจอเหยื่อ แต่เป็นรอยยิ้มของคน เจอคำตอบ

“คนที่ถูกลบ ไม่ควรทิ้งร่องรอย” เขากล่าว

“แต่ข้า…เห็นช่องว่าง”

อากาศรอบตัวนิ่งลง ไม่ใช่เพราะพลัง

แต่เพราะคำพูดนั้น ไม่ควรเป็นไปได้

> “ระวัง” เรกัลป์กระซิบ

“เขาไม่ได้มองเจ้า เขามอง ‘รอยที่หายไป’”

“เจ้าเป็นใคร” ทรัซถาม

“ข้าไม่อยู่ฝ่ายใคร” ชายคนนั้นตอบ

“หน้าที่ของข้า คือจำสิ่งที่โลกเลือกจะลืม”

เขาไม่ได้ถามชื่อ ไม่ได้ขอคำอธิบาย

เพียงมองทรัซ

เหมือนนักอ่านมองบรรทัดที่ถูกขีดฆ่า

“คนผิดยังอยู่” ชายคนนั้นพูดต่อ

“คนถูกหาย นี่ไม่ใช่ความยุติธรรม แต่มันมีประสิทธิภาพ”

ทรัซกำมือแน่น “แล้วเจ้าเห็นอะไรอีก”

ชายคนนั้นนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบช้าๆ

“ข้าเห็นว่า ถ้าเรื่องนี้เดินต่อไป วันหนึ่ง…

คนที่ควรถูกลบ จะเป็นคนที่จำได้มากที่สุด”

เขาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ราวกับไม่อยากอยู่ใกล้คำตอบนั้น

“ข้าไม่หยุดเจ้า” เขาพูด

“ไม่ช่วย และไม่ขัด”

“แต่ข้าจะจำ”

ร่างของเขาเลือนหายไป ไม่ใช่เพราะพรางตัว

แต่เพราะเลือกจะไม่อยู่ตรงนั้นอีก

คืนนั้น

ทรัซเปิดบัญชีเงา

ไม่มีภารกิจใหม่ ไม่มีคำสั่ง

แต่มีบรรทัดหนึ่ง ที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน

> หมายเหตุระบบ : การลบล่าสุดมี “ผู้สังเกต” นอกระบบรับรู้แล้ว

สถานะ: ไม่สามารถประเมิน

ทรัซปิดบัญชี

“เรกัลป์” เขาพูดเสียงแผ่ว

> “ข้าอยู่”

“ถ้าวันหนึ่ง โลกจำได้ว่าเรามีอยู่”

> “…เมื่อนั้น เจ้าอาจไม่ใช่เงาอีกต่อไป”

ทรัซหลับตา เพราะเขาเริ่มเข้าใจแล้วว่า

สิ่งที่อันตรายที่สุด ไม่ใช่การถูกลบ

แต่คือการที่ มีใครบางคนยังจำได้

ทั้งที่ไม่ควรจำได้เลย

---