ประตูเส้นทางโบราณ

Chapter 174 ปลิว

   “ชายแก่ คุณจะทำอะไรบอกมา ฉันไม่ต้องการฟังคุณพูดยาวๆ น่าเบื่อ” สายฝนจ้องมองชายชราครีเทล ไม่มีความคิดหนีอยู่ในหัวเขา สาเหตุหนึ่งคือสัญชาตญาณ สาเหตุสองคือสายฝนเชื่อว่าอีกฝ่ายต้องไม่ทำอะไรเขาถึงตายแน่ เขาปกป้องชีวิตฟีซิเลียใว้ได้และไม่ได้ทำให้เธอบาดเจ็บแม้แต่นิดเดียว ครีเทลไม่มีความจำเป็นต้องสังหารเขา สาเหตุสามคือชายแก่สามารถฆ่าเขาได้เพียงแค่คิด ถ้าอยากสังหารเขา มันคงทำไปตั้งแต่แรกแล้ว มีอยู่หลายสาเหตุ ทว่าสาเหตุทั้งสามที่กล่าวไปเป็นสาเหตุหลัก

   ชายชราถอนหายใจ มันเอ่ยขึ้น “ข้าเกลียดนิสัยแบบนี้ของเจ้าจริงๆ เจ้าควรรอฟังสิ่งที่ข้าต้องการพูดให้หมดก่อน”

   “กว่าคุณจะพูดหมด ฉันคงตายเพราะความแก่ชราก่อน” สายฝนกล่าว

   “ดูเจ้ากล่าวสิ” ชายชราขมวดคิ้วเล็กน้อย วินาทีต่อไปมันก็กล่าวว่า “ได้ ข้าจะบอกสิ่งที่เจ้าต้องการรู้ ต่อไปข้าจะทำให้เจ้าปลิวไปไกล” หลังได้ฟังสายฝนก็รู้สึกสงสัย ชายแก่หมายความตามที่กล่าวจริงๆ? ทำไมเพื่ออะไร? ว่างมาก?

   เห็นท่าทางสงสัยของสายฝน ชายแก่ครีเทลก็เอ่ยสั้นๆ “อีกไม่นานเจ้าจะรู้เอง”

   “ฉันเกลียดคำพูดนั้น คุณไม่รู้ใช่ไหมว่าคำพูดของคุณมันทำให้คนอื่นสงสัยจนจะตาย?” สายฝนกล่าว ฟีซิเลียมองสายฝนกับชายชราพูดคุยกันอย่างเงียบๆ เด็กสาวอดถอนหายใจไม่ได้เมื่อเห็นสิ่งที่สายฝนทำ เวลาเช่นนี้ชายหนุ่มผมดำยังปากดีเหมือนเคย ความแข็งแกร่งสายฝนซึ่งสังหารโลซานได้ก็น่าประหลาดใจแล้ว ทว่าปากเขากลับน่าประหลาดใจมากกว่า ฟีซิเลียสงสัยว่าในอนาคตสายฝนจะตายเพราะปากตัวเองหรือไม่?

   “ข้าไม่ต้องการกล่าวกับเจ้าอีกต่อไป” ชายแกครีเทลกล่าว มันเตรียมโบกมือทำบางสิ่งบางอย่าง ฟีซิเลียเห็นแบบนั้นก็รีบปกป้องสายฝนทันที เด็กสาวกล่าวอย่างจริงจัง “หากท่านต้องการทำอะไรเขา ท่านต้องผ่านข้าไปก่อน ข้าเป็นผู้ที่พาเขาไปเจอสถานการณ์อันตรายเอง ท่านควรปล่อยเขาไป ด้วยการปกป้องจากสายฝนข้าไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย เหตุใดท่านต้องการทำร้ายเขา?”

   สายฝนประหลาดใจก่อนลอบส่ายหน้าไปมา เด็กสาวนางนี้ฉลาดเกินไปหรือโง่เกินไปกันแน่? บางครั้งเธอก็ดูฉลาด บางครั้งเธอก็ดูโง่ ชายชราครีเทลไม่ได้ต้องการทำร้ายเขาจริง เพราะถ้ามันต้องการ มันคงทำไปนานแล้ว ไม่มาพูดคุยยาวเหยียดกับเขาหรอก แล้วการเอาตัวเองมาปกป้องคนอื่นซึ่งไม่ได้สนิทสนมกันคือไร? นั่นโง่มาก เธอไม่คิดบ้างหรือไงว่าในอนาคตเขาสามารถทรยศเธอได้แบบไม่ลังเล?

   ภายในใจ ชายชราหัวเราะ คิดว่าตัวมันจะทำร้ายสายฝนเพราะเหตุผลไร้สาระหรือ? มันแค่แกล้งเท่านั้น ใครจะเป็นเหมือนพ่อฟีซิเลียที่ชอบสังหารผู้อื่นด้วยเหตุผลไร้สาระ

   แตกต่างจากภายในใจ ภายนอก ชายแก่ครีเทลมองฟีซิเลียเงียบๆ ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดเป็นเวลาเกือบหนึ่งนาที มันไม่คาดคิดว่าเด็กสาวจะมีความกล้ามากขนาดนี้ เมื่อก่อนเธอไม่มีทางทำแบบนี้แน่ ต่อให้เธอจะมั่นใจว่าอีกฝ่ายไม่ทำอะไรตัวเธอก็ตาม เกิดสิ่งใดขึ้นหลังเด็กสาวนางนี้ออกไปกับสายฝนกันแน่?

   “ไหนคุณบอกว่าจะทำให้ฉันปลิวไปไกลไง?” สายฝนกล่าวไปทางชายแก่ด้วยรอยยิ้มกวนๆ

   ชายชรากล่าวขึ้นทันที “ฟีซิเลีย เจ้าต้องการปกป้องเขาใช่หรือไม่? ถ้าใช่ พวกเจ้าทั้งสองก็ปลิวไปพร้อมกัน” เพียงการโบกมือหนึ่งครั้ง ลมแรงปรากฏขึ้น จากนั้นมันก็ทำให้ร่างสายฝนและฟีซิเลียลอยสู่ท้องฟ้า ปลิวกระเด็นไปไกลด้วยความเร็วสูง

   ชายแก่ครีเทลมองทั้งคู่ปลิวโดยไม่มีความคิดที่จะไปช่วยแม้แต่น้อย มันพึมพำบางอย่างก่อนเอ่ยด้วยเสียงปกติว่า “เจ้าออกมาได้แล้ว เซเล่ ข้าต้องการคุยเรื่องบางอย่างกับเจ้า” จบคำกล่าวชายชรา ชายผู้หนึ่งก็ปรากฏเบื้องหน้ามัน เป็นพ่อของฟีซิเลียซึ่งมีนามว่าเซเล่

   “ข้าขอทราบได้หรือไม่ว่าท่านทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร?” เซเล่กล่าวถามกับชายแก่ตรงหน้ามัน เซเล่ไม่เข้าใจความคิดอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย

   “ข้าก็แค่โกรธ ฟีซิเลียเป็นเหมือนหลานสาวของข้า เธอเกือบตายทว่าคิดจะปิดบังข้าไม่ให้รู้เรื่องนี้ ดังนั้นข้าจึงส่งสายฝนและฟีซิเลียไปไกลด้วยลมแรง แม้ข้าจะโกรธมากทว่าข้าก็ไม่ทำร้ายทั้งสอง” ชายชราเอ่ย

   “ข้าต้องการเหตุผลที่แท้จริง” เมื่อครีเทลกล่าวจบแล้ว เซเล่ก็กล่าวขึ้น แตกต่างจากสายฝน มันไม่มีความกล้ามากพอกล่าวกับชายแก่เหมือนดั่งที่สายฝนพูด อีกฝ่ายเป็นครึ่งก้าวชนชั้นสูงที่ทรงพลัง เพียงแค่อีกฝ่ายคิดตัวมันก็ตายแล้ว

   “ข้าชื่นชอบเจ้ามากกว่าสายฝนเยอะ” ครีเทลเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม หยุดชั่วครู่จากนั้นจึงกล่าวขึ้น “สิ่งที่เจ้าอยากรู้คือสิ่งที่ข้าต้องการพูดคุยกับเจ้าเวลานี้”

   ไม่รอให้เซเล่กล่าวสิ่งใด ชายชรากล่าวต่อว่า “เจ้าคงรู้อยู่แล้วว่าลูกสาวเจ้าไม่ธรรมดา แต่เจ้าคงไม่รู้ว่าเธอไม่ธรรมดาอย่างไร ข้าจะตอบให้ในตอนนี้”

///

   บนท้องฟ้า สายฝนกัดฟันแน่น เขาสาปแช่งชายแก่ครีเทลภายในใจ ความสูงที่สายฝนอยู่ปัจจุบันสูงมาก กระทั่งเขาซึ่งมีความแข็งแกร่งร่างกายนักรบจุดสูงสุดระดับสามก็ไม่อาจมีชีวิตอยู่ถ้าตกลงไป สายฝนเลิกสาปแช่งครีเทล เขาเร่งรีบพยายามคิดหาทางลงด้านล่างอย่างปลอดภัย สายฝนสัมผัสได้ว่าอีกไม่นานลมแรงของชายแก่จะสลายหายไปจนหมด เมื่อเวลาที่มันหายไปมาถึงสายฝนก็จะตกลงพื้นตาย

   ‘ฟีซิเลีย’ สายฝนดึงฟีซิเลียซึ่งกำลังตกตะลึงอยู่เข้ามาใกล้ เขาไม่อาจปล่อยให้เธอเสียชีวิต สายฝนไม่ต้องการวิญญาณดับสูญ นั่นแย่ยิ่งกว่าความตายเสียอีก เมื่อโดนสายฝนดึงตัวฟีซิเลียก็หายตกตะลึง แต่เด็กสาวไม่ได้ต่อต้าน เธอเข้าใจว่าสายฝนกำลังช่วยเธอไม่ให้ตกลงไปตาย

   ความคิดมากมายปรากฏขึ้นภายในหัวสายฝน สมองเขาทำงานอย่างหนัก พยายามคิดหาวิธีรอดชีวิต สายฝนไม่ได้ลนลาน กลับกัน เขาสงบนิ่งมาก ฟีซิเลียเองก็เช่นกัน บางทีอาจจะสงบนิ่งยิ่งกว่าสายฝนด้วยซํ้า เธอไม่ได้ลนลานแม้เพียงนิด ฟีซิเลียราวกับมีประสบการณ์ผ่านความเป็นความตายมาแล้วมากมาย

   สายฝนไม่รู้ว่าฟีซิเลียสงบนิ่งมากแค่ไหน เขาให้ความสนใจทั้งหมดไปกับการคิดวิธีลงพื้น เบื้องล่างมีนํ้าอยู่ ดูจากความใหญ่ของมันแล้ว มันไม่น่าจะเป็นแม่นํ้า มีโอกาสเป็นทะเลมากกว่า สายฝนอดสงสัยไม่ได้ว่าชายแก่ส่งเขากับฟีซิเลียมาไกลขนาดไหน อย่างรวดเร็วสายฝนรีบระงับความสงสัย เขากลับไปหาวิธีลงด้านล่างแบบไม่ตายอีกครั้ง แม้เบื้องล่างจะเป็นนํ้า ทว่าหากสายฝนลงไปผิดวิธี เขาก็ยังตายอยู่ดี

   สายฝนว่ายนํ้าเป็น เขากระโดดลงนํ้าเป็น แต่ความสูงระดับนี้ สายฝนไม่รู้ว่าตนเองควรลงไปอย่างไรดี และไม่แน่ใจนักว่าลงไปถูกวิธีแล้วจะยังตายหรือเปล่า? สิบวินาทีผ่านไป สามสิบวินาทีผ่านไป หกสิบวินาทีผ่านไป เป็นตอนนั้นลมแรงของชายชราครีเทลพลันหมด ร่างสายฝนและฟีซิเลียตกลงจากฟ้าเพราะแรงโน้มถ่วง ความเร็วการตกนั้นรวดเร็วมาก เพียงไม่นานก็ใกล้ถึงพื้นนํ้า