[จบ] กลับมาง้อคุณสามีในยุค 80

บทที่ 51 ห้ามพลาด! พลาดแล้วพลาดเลย!

ตอนนี้แหละ!

ห้ามพลาด พลาดแล้วพลาดเลย!

ไม่ใช่แค่ฉือฮวนที่ตื่นเต้น กระทั่งฉู่หนิงหนิงและจางถิงที่หลบอยู่ด้านข้างก็ทยอยลุกขึ้นยืน

“เธอเฝ้าตรงนี้นะ ฉันจะไปแจ้งสำนักอุตสาหกรรมและพาณิชย์”

ฉือฮวนสั่ง

“จำไว้ว่าอย่าแหวกหญ้าให้งูตื่นล่ะ”

“ได้ค่ะ!”

ฉือฮวนลอบออกไป เธอเหลือบมองบ้านของเฉิงชิงชิงด้วยนัยน์ตาเปี่ยมความแค้น

เฉิงจื่อเฉียน เย่หมิงจู ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ฉันจะให้พวกแกตอบแทนอย่างสาสม!

บ้านเฉิงชิงชิง

เฉิงจื่อเฉียนกับเย่หมิงจูต่างต้อนรับทุกคนอย่างเป็นมิตร

เพียงเพราะต้องการเอาชนะฉือฮวน พวกเขาจึงขายเสื้อยืดสีขาวแค่ตัวละเก้าหยวน

ใครไม่อยากได้ของถูกบ้างล่ะ?

ตอนนี้คือปี 1982 ทุกบ้านต่างใช้ชีวิตโดยแบ่งเงินหนึ่งส่วนออกเป็นแปดส่วนทั้งนั้น ถ้าไม่ใช้เงินอย่างระมัดระวัง ไม่นานก็หมด

อย่างเรื่องซื้อเสื้อผ้า ถ้าใช้เงินยิ่งน้อยยิ่งดี หวังชุ่ยผิงใช้ข้อได้เปรียบนี้ชักชวนลูกค้าเข้ามาหลายสิบคน

เฉิงจื่อเฉียนและเย่หมิงจูรับสินค้าจากเมืองหนิงเซียงมา ราคาสินค้าแพงกว่ากวางตุ้งเล็กน้อย ต้นทุนตัวละเจ็ดหยวน ขายตัวละเก้าหยวน ขายได้ก็หักเงินให้หวังชุ่นผิงและเฉินเหยาอีกหนึ่งเหมา กำไรสุทธิที่ได้จากเสื้อหนึ่งตัวคือหนึ่งหยวนเก้าเหมา

เมื่อวานขายเสื้อสิบห้าตัวในครั้งเดียว ใช้เวลาเพียงครู่หนึ่งก็หาเงินได้ยี่สิบแปดหยวนห้าเหมาแล้ว

เมื่อเทียบกับเงินของฉือฮวน เงินพวกนี้น้อยกว่ามาก แต่เฉิงจื่อเฉียนกับเย่หมิงจูก็ยังตื่นเต้นอยู่ดี

นี่เกือบจะเท่าเงินเดือนของเฉิงจื่อเฉียน พวกเขาใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงกว่าก็หาเงินได้แล้ว จะไม่ให้ตื่นเต้นได้ยังไง

ดังนั้นเมื่อเห็นหวังชุ่ยผิงพาคนหลายสิบคนเดินมา ในสายตาของเฉิงจื่อเฉียนและเย่หมิงจูก็เหมือนเห็นธนบัตรโบกสะบัดตรงหน้า

พื้นที่บ้านเฉิงชิงชิงไม่กว้างนัก จึงเจียดพื้นที่เล็กน้อยเพื่อวางเสื้อผ้า เย่หมิงจูเชื้อเชิญให้คนมาซื้อ เฉิงชิงชิงเข้า ๆ ออก ๆ วุ่นวายกับการแจกน้ำให้ลูกค้า

เฉิงจื่อเฉียนยิ้มตาหยีเก็บเงินอยู่ด้านข้าง

เพียงไม่นานก็ขายไปได้หลายตัว

ตอนนั้นเองที่มีเสียงฝีเท้ากึกก้องดังจากข้างนอก เสียงฝีเท้าเข้าใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ

“ที่นี่เลยค่ะ! สหายหวัง!”

เฉิงจื่อเฉียนอดหรี่ตาไม่ได้ เกิดอะไรขึ้น หรือเขาคิดถึงฉือฮวนมากเกินไปจนตอนนี้หูฝาด?

วินาทีต่อมา เย่หมิงจูเหมือนถูกฟ้าผ่าก็มิปาน สั่นเทาไปทั้งร่าง

“ท่าไม่ดีแล้ว!”

“รีบหลบเร็ว!”

“มีคนมา!”

“เสียงฉือฮวนนี่!”

คำเตือนของเย่หมิงจูทำให้สัญญาณระวังภัยของเฉิงจื่อเฉียนตื่นขึ้น เขามองไปนอกหน้าต่าง ใบหน้าคุ้นเคยของหวังเสี่ยวเฉินอยู่ตรงหน้าเขา

เลือดในกายเฉิงจื่อเฉียนเย็นเฉียบ

สมองเขาว่างเปล่า ร่างกายแข็งอยู่กับที่ ไม่ขยับเขยื้อนอยู่พักหนึ่ง

เย่หมิงจูและเฉิงชิงชิงกลับชุลมุนวุ่นวายกับการม้วนเสื้อผ้าเป็นก้อนแล้วโยนไปใต้เตียง

เอี๊ยด!

บานประตูเก่าคร่ำคร่าเปิดออก หวังเสี่ยวเฉินและสหายจากสำนักงานอุตสาหกรรมและพาณิชย์จำนวนหนึ่งก็ทยอยเข้ามาในบ้าน เมื่อเห็นสภาพอัดแน่นของคนกลุ่มนี้ก็เม้มปากจนเป็นเส้นตรง

สายตาดั่งคมมีดกวาดมองเฉิงจื่อเฉียน

“สหายเฉิง เราพบกันอีกแล้ว โอ้ คุณพาคนพวกนี้มาทำอะไรเหรอ?”

เฉิงจื่อเฉียนเหมือนถูกคนบีบคอ เค้นคำพูดไม่ออกอยู่นาน

ตอนนี้เองที่ร่างอรชรก้าวออกมาจากข้างหลังของหวังเสี่ยวเฉิน ดวงหน้าเล็กงดงามของฉือฮวนปรากฏในครรลองสายตา

“สหายหวัง ฉันขอแจ้งความค่ะ! เฉิงจื่อเฉียนทำผิดกฎหมายทั้งที่รู้ดีแก่ใจ ดำเนินการค้าเครื่องนุ่งห่มโดยไม่มีใบประกอบ การกระทำไร้ยางอายเช่นนี้ต้องจับเข้าคุกนะคะ ให้ไปนั่งในคุกจนคุกทะลุไปเลยค่ะ”

ริมฝีปากแดงของฉือฮวนยกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นติดเยาะเย้ย เธอยกคำพูดที่เฉิงจื่อเฉียนเคยว่าร้ายพวกเธอคืนให้ทีละประโยค

สีเลือดบนใบหน้าเฉิงจื่อเฉียนสลายไปหมด

เย่หมิงจูขวัญหนีดีฝ่อ

ขนาดคนหัวหมออย่างเฉิงชิงชิงยังมีความตื่นตระหนก

ฉือฮวนมองสีหน้าทั้งสาม แล้วพูดอย่างแช่มช้า “คนรู้จักฉันบอกว่าคนที่ร่วมมือกับเขาก็คือเย่หมิงจูค่ะ”

เธอทอดสายตาคมกริบดั่งใบมีดมองหน้าเย่หมิงจู

เย่หมิงจูตื่นตกใจ “ฮวนฮวน พวกเราเป็นเพื่อนสนิทกันนะ!”

พูดจบ น้ำตาเธอก็ไหลเหมือนสั่งได้แล้วกล่าวอย่างน้อยใจ “เธอทำอย่างนี้กับฉันได้ยังไง!”

ฉือฮวนยิ้มบาง “เพื่อนที่แย่งกิจการฉันแถมยังใส่ร้ายกันด้วยน่ะเหรอ?”

เย่หมิงจูม่านตาขยายด้วยความตื่นตะลึง จนไร้การตอบสนองอย่างเห็นได้ชัด

ทว่าฉือฮวนก็ไม่เสียเวลากับอีกฝ่ายนาน เธอหันไปมองเฉิงจื่อเฉียน “สหายหวัง คุณยังจำสหายเฉิงได้ไหมคะ? ครั้งที่แล้วเขาเป็นคนแจ้งว่าเราดำเนินกิจการอย่างผิดกฎหมายค่ะ”

ฉือฮวนครุ่นคิดแล้วพูด “ไม่คิดเลยว่าคนที่พูดตำหนิเราอย่างจริงจังในตอนแรกจะหันกลับมาทำการค้าไม่ถูกกฎหมายเสียเอง”

“ทั้งที่รู้แต่ยังแหกกฎ โทษก็จะหนักขึ้นใช่ไหมคะ?”

ฉือฮวนถามเหมือนเจ้าหนูจำไม

แน่นอนว่าหวังเสี่ยวเฉินให้ความร่วมมือเต็มที่ “ไม่ผิดครับ แหกกฎทั้งที่รู้กฎย่อมมีการเพิ่มโทษ”

“เข้ามาแล้วค้นซะ!”

พูดจบคนของสำนักงานอุตสาหกรรมและพาณิชย์ก็กรูเข้ามา

เมื่อทุกคนเห็นก็ตระหนก

“ไม่เกี่ยวกับเรานะ เราแค่มาซื้อเสื้อผ้าเฉย ๆ ในเมื่อพวกแกทำธุรกิจผิดกฎหมาย งั้นเราก็รีบไปเถอะ”

“เพ้ย! ทำไมถึงโดนพวกแกหลอกได้นะ! ซวยชะมัด!”

พูดจบคนอื่น ๆ ก็เดินออกไปเป็นแถว

เมื่อหวังชุ่ยผิงและเฉินเหยาเห็นท่าไม่ดีก็คิดฉวยสถานการณ์แอบย่องออกไป

“เดี๋ยวก่อน!”

ฉือฮวนเปิดปาก

ฉู่หนิงหนิงและจางถิงที่อยู่ด้านข้างคว้าไหล่ของสองคนนั้น

“สหายหวัง สองคนนี้คือผู้สมรู้ร่วมคิดกับเฉิงจื่อเฉียนค่ะ!”

ฉือฮวนทอดสายตามองสองคนนั้นอย่างไม่รีบร้อน “พวกเขาพาสาวโรงงานทอผ้ามาขายเสื้อผ้าด้วย”

เฉินเหยาโกรธจนขบกราม “ฉันว่าเธอก็แค่อยากแก้แค้นเรื่องส่วนตัวโดยแอบอ้างอำนาจรัฐมากกว่า!”

หวังชุ่ยผิงโกรธจนอกกระเพื่อม แต่ไม่ได้พูดอะไร

ฉือฮวนขมวดคิ้วสวย มองใบหน้าเฉินเหยาซึ่งกำลังแสดงความเป็นปรปักษ์

เธอพลันยิ้มออกมา เผยฟันเรียงสวยเป็นระเบียบ ความงามของเธอภายใต้แสงอาทิตย์ทำให้ผู้คนไม่อาจละสายตา “สหายเฉิน คนที่พาสาวโรงงานทอผ้ามาขายเสื้อผ้าก็คือคุณและหวังชุ่ยผิงไม่ใช่เหรอ?”

ฉือฮวนรู้ชื่อทั้งสองคนจากปากของฉู่หนิงหนิงและจางถิง 

เฉินเหยาโกรธจนอกกระเพื่อม แต่ก็พูดไม่ออก

ภายในห้อง

เฉิงชิงชิงและเฉิงจื่อเฉียนกำลังขัดขวางการตรวจค้นของเจ้าหน้าที่สำนักอุตสาหกรรมและพาณิชย์

“สหาย เราไม่มีเสื้อผ้าอยู่ในห้องหรอกนะ”

“ไม่ต้องหาแล้ว!”

“ที่นี่ไม่มีสิ่งที่คุณต้องการหรอก”

“ตรงนี้ดูไม่ได้นะ”

ฉือฮวนสั่งฉู่หนิงหนิง “จับไว้ อย่าให้หนีไปได้!”

เธอตาไวเห็นถุงพลาสติกสีดำโผล่จากใต้เตียงจึงก้าวเท้ายาวไปลากถุงออกมา เสื้อผ้าภายในเผยต่อหน้าทุกคน

หวังเสี่ยวเฉินพูดอย่างเด็ดขาด “สหายเฉิง หยิบเสื้อผ้าของคุณแล้วตามผมมา!”

ฉือฮวนต้องตามไปด้วยในฐานะผู้แจ้งความ 

ฉือฮวนลงบันทึกง่าย ๆ แล้วเดินออกจากประตูใหญ่ของสำนักงาน ขณะลงบันไดก็เห็นร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่ง

สืออวี่ไป๋

เขายืนอย่างสง่า มือสองข้างซุกกางเกง เหลือบมองเธอเงียบ ๆ จากระยะไกล

ในใจเธอพลันอุ่นร้อน รีบสาวเท้าไป สะกดความตื่นเต้นในใจแล้วโผเข้าสู่อ้อมกอดเขา

เขาอยู่เคียงข้างเธอในเวลาที่เธอต้องการตลอด

การปรากฏตัวอันทรงพลังและเงียบงันของเขาทำให้รู้สึกอุ่นใจจนแทบระเบิด เพียงกอดเขา เธอก็มีความรู้สึกเหมือนเห็นภาพฝันชั่วนิรันดร์

เธอรู้ดีกว่าใคร

วันแล้ววันเล่า ความชอบที่มีต่อสืออวี่ไป๋เพิ่มมากขึ้นไม่รู้กี่เท่า…