เทพยุทธ์แห่งใต้หล้า [แปลจบแล้ว]

        หลินเฟิงเดินเข้าไปในห้อง ทันใดนั้นก็เกิดเสียงดังขึ้นมันเป็นเสียงของประตูหินที่ปิดลง

        หยวนชี่ที่หนาแน่นปกคลุมไปทั่วห้อง ส่งผลให้หลินเฟิงรู้สึกสบายตัวขึ้นมา

        สำหรับผู้ฝึกยุทธ์แล้ว หยวนชี่ฟ้าดินเปรียบเสมือนฝนที่เทลงมาในยามแห้งแล้งมันคือรากฐานของการบ่มเพาะและยังเป็นรากฐานของผู้ฝึกยุทธ์

        หลินเฟิงปลดปล่อยจิตวิญญาณแห่งสวรรค์ออกมาและเริ่มนั่งสมาธิ

        จิตวิญญาณแห่งสวรรค์จะช่วยเพิ่มศักยภาพทั้งหมด ซึ่งทำให้การบ่มเพาะของหลินเฟิงเร็วขึ้นนอกจากนี้ความสามารถในการตระหนักรู้ของเขาก็จะยิ่งแข็งแกร่งและช่วยให้หลินเฟิงทะลวงสู่ขั้นต่อไปได้เร็วยิ่งขึ้น

        ในตอนนี้หยวนชี่เริ่มหลั่งไหลเข้าสู่ร่างกายของหลินเฟิง เขาดูเหมือนคนที่กระหายน้ำอย่างมากร่างกายของเขาเหมือนเป็นหลุมลึกที่ไร้ก้นบึ้งและพร้อมที่จะกลืนกินหยวนชี่เข้าไปอย่างบ้าคลั่ง

        ความแข็งแกร่งของหลินเฟิงอยู่ที่ขอบเขตแห่งจิตวิญญาณขั้นที่ 3 ดังนั้นจึงไม่มีปัญหาที่จะจัดการกับหยวนชี่ความเร็วในการดูดซับของหลินเฟิงนั้นเร็วมาก แต่ถึงแม้ว่าหลินเฟิงจะดูดซับไปมากเท่าไรแต่ปริมาณของหยวนชี่ก็ดูจะไม่ลดลงเลยสักนิด ราวกับว่ามันมีจำนวนนับไม่ถ้วน

        หลินเฟิงโคจรลมปราณที่อยู่ในร่างตามเคล็ดวิชาฉุนหยวน ทำให้หยวนชี่ที่หลินเฟิงดูดซับมานั้นไหลมารวมตัวกันจากนั้นก็ควบกลั่นเพื่อทำให้มันบริสุทธิ์มากขึ้น

        หยวนชี่ที่บริสุทธิ์เริ่มเติบโตอยู่ในร่างของหลินเฟิงทำให้หลินเฟิงรู้สึกว่าร่างกายของเขากำลังแข็งแกร่งขึ้น ชีพจรหลักขยายใหญ่ขึ้นทำให้ทุกส่วนของร่างกายดูแข็งแกร่งและสมบูรณ์ยิ่งขึ้น

        เมื่อสมรรถภาพทางกายแข็งแกร่งขึ้น ความเร็วในการบ่มเพาะก็ยิ่งเร็วขึ้นซึ่งนี่ก็คือสาเหตุที่ทำให้หลินเฟิงสามารถปรับเปลี่ยนกระบวนท่าโจมตีได้อย่างง่ายดายโดยที่ลมปราณไม่ติดขัด

         เคล็ดวิชาฉุนหยวน เป็นเคล็ดวิชาที่ทำให้รากฐานมั่นคงขึ้น และยังส่งผลให้ร่างกายแข็งแกร่งขึ้น

        ถึงแม้ว่าหลินเฟิงอยากจะแข็งแกร่งขึ้นแต่เขาก็เข้าใจเหตุผลดีว่าไม่ควรเร่งรีบมากขนาดนั้น เขาจะต้องก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคงทีละก้าวๆ

        สิ่งที่หลินเฟิงไม่รู้ก็คือ ในขณะที่เขากำลังบ่มเพาะพลังอยู่นั้นด้านนอกของหอฝึกฝน มีคนกลุ่มชั่วร้ายกำลังเดินเข้ามาพวกเขาขึ้นบันไดตรงดิ่งมาที่ชั้น 10 

        “ทางนั้น”

        ชายหนุ่มชุดดำกล่าว เขาคือคนที่พ่ายแพ้ให้กับหลินเฟิงก่อนหน้านี้

        ตอนที่ชายหนุ่มชุดดำกำลังจะจากไป เขาได้ข่มขู่หลินเฟิงไว้แต่ทว่าหลินเฟิงก็ไม่ได้สนใจเขา 

        และตอนนี้เขาได้นำคนจำนวนหนึ่งมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องฝึกซึ่งเป็นห้องฝึกเดียวกันกับที่หลินเฟิงเปิดประตูออกมาแต่ท้ายที่สุดแล้วผู้ที่ได้บ่มเพาะในห้องนั้นก็คือ หลิ่วเฟย

        “ที่นี่”

        ชายหนุ่มชุดดำกล่าวขณะชี้ไปที่ห้องนั้น สีหน้าของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ ดูเย็นชาคนคนนี้อายุราวๆ 20 ปี ดวงตาที่ลึกล้ำทำให้คนที่มองรู้สึกเย็นเยือกอยู่ในใจ

        “ชุยถิง เปิดประตู!”

        ชายหนุ่มที่ดูชั่วร้ายกล่าวขึ้นมา ทำให้ชายอีกคนก้าวเท้าออกไปและพุ่งถีบบานประตูหินห้องนั้นอย่างรุนแรงคนคนนี้ไม่สนใจกฎของสำนักเทียนอี้เลยสักนิด

        แม้ว่าประตูจะยังปิดอยู่ แต่มันก็ได้รับผลกระทบจากลูกถีบที่รุนแรง

        หลิ่วเฟยที่กำลังบ่มเพาะอยู่ภายในห้องก็คาดไม่ถึงว่าจะถูกรบกวนในช่วงเวลานี้ภายในห้องฝึกเกิดเสียงดังหึ่งๆ ขึ้นมาจนปลุกหลิ่วเฟยจากการบ่มเพาะ ซึ่งผลของมันก็คือทำให้นางกระอักเลือดออกมา

        “ไสหัวออกมาซะไอ้บัดซบ!”

        เสียงตะโกนที่อยู่นอกห้องทำให้สีหน้าของหลิ่วเฟยพลันบิดเบี้ยวด้วยความโกรธนางเช็ดเลือดที่มุมปากพลางก่นด่าออกมาว่า

        “สารเลว!”

        หลิ่วเฟยลุกขึ้นเพราะต้องการออกไปบดขยี้พวกมัน หนึ่งในสิ่งที่เลวร้ายที่สุดของผู้ฝึกยุทธ์ก็คือการถูกรบกวนในขณะที่อยู่ในห้วงสมาธิ นอกจากนี้พวกมันยังปลุกนางด้วยวิธีรุนแรงและทำให้นางได้รับบาดเจ็บการตื่นขึ้นระหว่างอยู่ในห้วงสมาธิเป็นเรื่องที่อันตรายมากสำหรับผู้ฝึกยุทธ์หากไม่ได้ตื่นขึ้นมาอย่างถูกวิธีก็อาจได้รับผลกระทบที่รุนแรงและการรบกวนในขณะที่บ่มเพาะพลังคือความผิดที่ให้อภัยไม่ได้ทางสำนักเทียนอี้ไม่ได้ห้ามการต่อสู้ระหว่างศิษย์ แต่ห้ามไม่ให้พวกเขารบกวนผู้อื่นที่กำลังบ่มเพาะพลัง

        แต่ฝ่ายตรงข้ามได้ละเมิดกฎของสำนักอย่างชัดเจน

        “บ้าเอ้ย ข้าไม่สามารถสู้กับพวกมันได้”

        หลิ่วเฟยที่กำลังจะพุ่งออกนอกห้องพลันหยุดฝีเท้าลงบางทีพวกมันอาจจะไม่ได้มาเพื่อต้องการห้อง แต่มาเพื่อแก้แค้น!

        “ต้องเป็นหมอนั่นแน่ๆ”

        หลิ่วเฟยนึกถึงชายหนุ่มชุดดำก่อนหน้านี้ขึ้นมา ต้องใช่มันแน่ๆก่อนที่มันจะจากไป เขาได้ข่มขู่หลินเฟิงไว้ และตอนนี้เขาได้หวนกลับมาอีกครั้ง

        “ถ้าข้าออกไปตอนนี้ ก็อาจก่อปัญหาให้กับหลินเฟิงได้”

        หลิ่วเฟยคิด นอกจากนี้นางยังไม่รู้ว่าจะเอาชนะฝั่งตรงข้ามได้ไหมในโลกใบนี้ไม่ได้คุยด้วยเหตุผล แต่เป็นพลังต่างหาก

        เมื่อหลิ่วเฟยคิดถึงสถานการณ์ในปัจจุบันนางก็นั่งลงอีกครั้งและพยายามเข้าสู่ห้วงสมาธิ แต่เห็นได้ชัดว่ามันเป็นเรื่องยากที่นางจะบ่มเพาะพลังต่อ

        “ตูม!!!”

        เสียงสั่นไหวรุนแรงดังก้องอยู่ภายในห้อง ทำให้แก้วหูของหลิ่วเฟยแทบแตก

        “คนที่อยู่ข้างใน ออกมาเดี๋ยวนี้!”

        เสียงดังมาจากข้างนอก หลิ่วเฟยโกรธเป็นอย่างมาก แต่ก็ทำเป็นไม่สนใจนางยังนั่งต่อ คนคนนั้นอาจตะโกนต่อไปจนเหนื่อยตายหรือไม่ก็จะมีคนเข้ามาขัดขวาง

        นอกจากนี้ประตูห้องฝึกก็ไม่มีทางถูกทำลายอย่างง่ายดายเพราะพวกเขายังไม่แข็งแกร่งพอที่จะทำลายมัน

        เมื่อพวกเขาเห็นว่าไม่มีการตอบสนอง พวกเขาก็เลือกที่จะยั่วยุแทน

        ชายหนุ่มชุดดำเดินตรงไปยังหน้าประตู และตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว “ไม่ใช่ว่าเจ้าอวดดีหรือไง?! ตอนนี้ทำไมถึงไม่โผล่หัวออกมาไอ้ขี้ขลาด!!!”

        “ขี้ขลาด?”

        เมื่อหลิ่วเฟยได้ยินชายหนุ่มคนนั้นด่าทอออกมาก็อดไม่ได้ที่จะแสยะยิ้มอย่างเหยียดหยาม ตัวเองสู้หลินเฟิงไม่ได้ก็วิ่งไปขอให้คนอื่นช่วยแล้วยังมีหน้ามาด่าหลินเฟิงว่าเป็นไอ้ขี้ขลาด? เหอะเป็นสวะแท้ๆ แต่กล้ากลับมาหาเรื่องอีก ช่างน่าสมเพชยิ่งนัก

        หลินเฟิงจะทำอย่างไรถ้าหากเขาอยู่ที่นี่?

        ยังคงเกิดเสียงดังที่ประตูหินอย่างไม่รู้จบ แม้หลิ่วเฟยจะไม่ได้ตอบโต้แต่ก็อารมณ์เสียเป็นอย่างมาก

        ในห้องที่เล็กและแคบแบบนี้ ใครๆ ก็ต้องมีโทสะเป็นธรรมดาหากถูกคุกคามโดยคนอื่น

        หลังจากนั้นเสียงก็หยุดลง

        ชายหนุ่มชุดดำสงบลงอีกครั้ง เขาไม่คิดว่าหลินเฟิงจะทนได้โดยเฉพาะอย่างยิ่งการดูถูก เขารู้สึกหมดแรงและไม่มีทางเลือก

        “ดูเหมือนมันจะรู้ว่าอะไรดีที่สุดสำหรับมัน”

        ชายหนุ่มกล่าวอย่างเย็นชา ขณะที่ชายอีกคนซึ่งยืนกอดอกอยู่เงียบๆก็เปิดปากพูดด้วยน้ำเสียงไม่แยแสว่า “มันใช้หินหยวนไปกี่ก้อน?”

        “มันมีหินหยวนระดับกลาง 3 ก้อนซึ่งเพียงพอสำหรับการฝึกฝนใน 3 เดือน” ชายหนุ่มชุดดำตอบ

        “ก็ได้ หลังจากนี้อีก 100 วัน พวกเราจะกลับมาอีกส่วนเจ้าจะมาด้วยกันหรือว่าอยู่ที่นี่ต่อ?”

        ชายหนุ่มชุดดำดูลังเลขึ้นมา

        “เจ้ากลัวว่ามันจะหนีไป เลยอยากอยู่ที่นี่แต่เจ้าก็กลัวว่าจะรับมือมันไม่ได้? ถ้าหากมันออกมาจริงๆ???”

        ชายหนุ่มที่มีใบหน้าชั่วร้ายราวกับจะมองความคิดของอีกฝ่ายออกจึงกล่าวออกมา

        ชายหนุ่มชุดดำประหลาดใจเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า ถูกต้อง… นั่นคือสิ่งที่เขากังวล

        “ชุยถิงอยู่ในจุดสูงสุดของขอบเขตแห่งจิตวิญญาณขั้นที่ 4 ไม่มีใครในระดับเดียวกันสามารถจัดการกับเขาได้ถึงแม้ว่าคนคนนั้นจะเป็นอัจฉริยะ แต่ก็ยังอยู่ในขอบเขตแห่งจิตวิญญาณขั้นที่ 3 ไม่มีทางที่มันจะเอาชนะชุยถิงได้ ตอนนี้ข้าจะไปบ่มเพาะพลังที่ชั้น 1 ดังนั้นเจ้าต้องถามชุยถิงเองว่ายอมอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนเจ้าไหม”

        ชายหนุ่มชุดดำไม่กล้าเรียกร้องอะไรจากอีกฝ่ายถึงแม้ว่าเขาจะมีสายเลือดเดียวกันกับชายตรงหน้าแต่ทว่าพวกเขาก็เป็นพี่น้องต่างมารดากันดังนั้นการที่ชายตรงหน้ายอมมากับเขาด้วยก็ถือว่าเป็นเมตตามากแล้ว 

        ชายหนุ่มชุดดำจ้องมองไปยังชุยถิง ดวงตาของเขาฉายแววอ้อนวอน

        “ถ้าเฮยม่อต้องการให้ข้าอยู่ ข้าก็จะอยู่” ชุยถิงกล่าวอย่างเฉยเมย

        “ถ้าเช่นนั้นก็จงอยู่ที่นี่สักพักหนึ่ง” เฮยม่อกล่าวจากนั้นเขาก็หันหลังและเดินจากไป

        เมื่อเห็นเฮยม่อจากไป ความเศร้าก็ปรากฏบนใบหน้าของชุยถิงเขาหันไปมองที่ห้องนั้น ก่อนจะยกเท้าถีบประตูอีกครั้งจนประตูหินสั่นสะเทือนเสียงระเบิดที่ดังกึกก้องขึ้นมาจากด้านนอกทำให้หลิ่วเฟยรู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมาก นี่พวกมันจะไม่หยุดรบกวนนางจริงๆ?

        ตอนนี้ใบหน้าของหลิ่วเฟยพลันซีดขาว หากชายหนุ่มชุดดำรบกวนนางทุกวันนางจะต้องเป็นบ้าแน่ๆ

        นอกจากนี้หลินเฟิงยังใช้หินหยวนระดับกลางถึง 3 ก้อน ทำให้ต้องบ่มเพาะอยู่ที่นี่ตั้ง 100 วันแต่ด้วยสถานการณ์แบบนี้ มันก็ไม่ต่างอะไรไปจากการคุมขังนางตั้ง 100 วัน นางจะผ่านพ้นวันคืนที่เลวร้ายแบบนี้ไปได้อย่างไร???

        ชั้นที่ 6 ของหอฝึกฝน ในห้องฝึกห้องหนึ่งแสงหยวนชี่ที่สว่างเจิดจ้ามาตลอดก็ค่อยๆ จางลงทำให้คนส่วนใหญ่ต่างกุลีกุจอเดินเข้ามาหยุดรอ ในดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

        ทันใดนั้นบานประตูห้องก็ถูกเปิดออก พร้อมกับเงาร่างหนึ่งก้าวออกมาดวงตาอันสงบนิ่งกวาดมองไปที่ฝูงชนตรงหน้า แม้จะเป็นเพียงแค่การมองเฉยๆแต่ก็ทำให้ฝูงชนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมา

        ดวงตาของชายหนุ่มคนนี้แหลมคมประหนึ่งดาบ และยังมีกลิ่นอายที่น่าเกรงขาม!!!