ราชันย์ปีสาทโลหิต

"แต่ว่าข้..."

"เจ้าจะไม่รับผิดชอบจริงๆ?!"

"เจ้าจะให้ข้าเป็นสามีของเจ้าจริงๆงั้นรึ?"

หลานเยว่ถามอย่างจริงจัง

"จู่ๆก็จริงจัง~"

ใบหน้าคาลเริ่มแดงด้วยความเขินอาย

"แล้วต่อจากนั้นล่ะ?"

"ต่อจากนั้น?"

คาลพลันหงุนงงขึ้นมา

"ต่อจากที่ข้าได้เป็นสามีของเจ้า

ข้าต้องอยู่ที่นี่หรือเปล่า?"

คาลพลันคิดตามที่หลานเยว่พูด

"เห็นไหม? เจ้ายังไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้น"

หลานเยว่เริ่มโล่งใจขึ้นมา

"ถ้างั้นข้าจะตามเจ้าไปทุกที่ที่เจ้าไป!"

คาลพูดขึ้นอย่างมุ่งมั่นเต็มที่

'อ้าว?! ที่คิดไว้ผลมันไม่ใช่แบบนี้นี่!'

ที่หลานเยว่คิด

"เห็นไหม? เจ้ายังไม่ได้คิดเรื่องนั้น"

"งั้นหรอกเหรอ?"

"งั้นข้าก็คงไม่มีทางเลือก"

"ได้แต่ปล่อยตัวเจ้าไปก็เท่านั้น"

"อย่าได้เป็นกังวล~

ข้าจะกลับมาหาเจ้าอย่างแน่นอน"

หลานเยว่เข้าไปปลอบคาลอย่างพระเอก

และทั้งคู่ก็ได้จากกันอย่างสวยงาม...

แต่ความเป็นจริงนั้นช่างโหดร้ายเสมอ

'คาดไม่ถึงเลยแฮ้ะ~

ว่าจะมีวันที่ผู้หญิงทวงความรับผิดชอบ?'

'ข้าควรจะทำอย่างไรดี?'

'ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านพี่ '

'ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านพี่ ?!'

'ลืมไปเลย! ข้าควรจะกลับไปไหมนะ?'

'แต่นี่ข้าพึ่งได้ออกเดินทางมาเองนะ~'

'เอาไงดีล่ะเนี่ย?'

หลานเยว่สมองตันไปหมดแล้ว

เพราะเขาไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้

แต่จะให้เขาทิ้งคาลไป เขาก็คงทำไม่ได้...

"หลา..."

"หลานเ..."

"หลานเยว่!!"

คาลเรียกหลานเยว่อย่างยาวนาน

ก่อนที่เขาจะได้สติกลับมาอีกครั้ง

"เจ้าท้องแล้วงั้นรึ?"

หลานเยว่หันมาถามคาลอย่างจริงจัง (สุดๆ)

"เจ้าจะบ้าหรือไง?!

ใครจะไปท้องได้เร็วขนาดนั้นกันล่ะ?"

คาลตอบด้วยใบหน้าแดงก่ำ

"ข้าจะบอกอะไรที่สำคัญกับเจ้าอย่างนึง"

"ข้าแต่งงานแล้ว"

ทันทีที่คาลได้ยินนั้น นางก็ตกใจเป็นอย่างมาก

"เจ้าแต่งงานแล้ว?!"

"โอ๊ะ! นางจะฆ่าข้าเลยรึเปล่านะ?!'

"อืม..."

"ห้ะ?"

"เจ้าแต่งงานแล้วก็ไม่เป็นไร"

"ข้าผิดเองที่มามีอะไรกับเจ้า"

คาลพูดขึ้นด้วยใบหน้าที่นิ่ง

'อา... รู้สึกผิดขึ้นมาเลย~'

"แต่เจ้าแต่งงานแล้วมันยังไงกันล่ะ?"

"เจ้าคงไม่ได้รักนางสินะ

ถึงได้มีมามีอะไรกับข้าซะขนาดนั้น"

คาลพลันพูดเสียดแทงไปในใจของหลานเยว่