ราชันย์ทวีคูณหมื่นเท่า

บทที่ 147: ประมุขตระกูลปะทะมังกรจำแลง

"ด้วยกำลังรึ?!"

โทสะของประมุขหลิงเทียนระเบิดออกมาอย่างสมบูรณ์แบบ! แรงกดดันของยอดฝีมือระดับวิญญาณแรกก่อตั้งขั้นสูงแผ่กระจายไปทั่วทั้งลานประลองราวกับพายุ! ทำให้ผู้ฝึกตนที่อ่อนแอกว่าถึงกับหายใจไม่ออกและทรุดตัวลงกับพื้น!

"นักบำเพ็ญเพียรพเนจรผู้โง่เขลา! ดูเหมือนว่าชัยชนะเล็กๆ น้อยๆ จะทำให้เจ้าลืมไปแล้วว่าฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเป็นเช่นไร!"

"วันนี้! ข้า... หลิงเทียน... จะขอสั่งสอนบทเรียนให้แก่เจ้าด้วยตัวเอง! ให้เจ้ารู้ว่าพลังที่แท้จริงนั้นเป็นเช่นไร!"

เขาไม่ได้สนใจสถานะหรือกฎเกณฑ์ใดๆ อีกต่อไปแล้ว! เกียรติยศของตระกูลหลิงที่สั่งสมมานานนับพันปีถูกหยามเหยียดต่อหน้าคนทั้งจักรวรรดิ! เขาต้องลงมือเพื่อกอบกู้หน้าของตระกูลกลับคืนมา!

ประมุขหลิงเทียนซัดฝ่ามือออกไปกลางอากาศ!

"ผนึกฝ่ามือเมฆาคลุม!"

ปรากฏเป็นเงาร่างของฝ่ามือขนาดมหึมาที่สร้างจากพลังปราณบริสุทธิ์! มันพุ่งลงมาจากท้องฟ้า! หมายจะกดขยี้หลินฟานให้จมลงไปกับพื้นเวที!

แต่หลินฟาน... ที่กำลังเผชิญหน้ากับยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดที่เขาเคยเจอในจักรวรรดิแห่งนี้... กลับไม่ได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย!

"ในที่สุด... ก็มีคนที่พอจะทำให้ข้าต้องเอาจริงขึ้นมาบ้างแล้วสินะ"

เขาไม่ได้ชักดาบ... เพราะเขารู้ดีว่าหากใช้ดาบ... ประมุขหลิงเทียนอาจจะตายได้!

เขาเพียงแค่... ปลดปล่อยกลิ่นอายที่แท้จริงของเขาออกมา!

ครืนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน-!

กลิ่นอายสูงส่งของมังกรบรรพกาลและพลังอันไร้ที่สิ้นสุดของจุดสูงสุดแห่งขอบเขตแก่นแท้ทองคำได้ระเบิดออกจากร่างของเขา! มันเข้าปะทะกับแรงกดดันของประมุขหลิงเทียนโดยตรง!

ผู้ชมที่อยู่ใกล้เคียงถึงกับกระอักเลือดออกมา!

หลินฟานซัดหมัดตรงขึ้นไปบนท้องฟ้า! ปะทะเข้ากับฝ่ามือพลังปราณขนาดมหึมา!

ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม-!

เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว!

ผลลัพธ์ที่ได้... ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึงจนตาค้าง!

ร่างของหลินฟาน... ถูกแรงปะทะกดให้ถอยหลังไปสามก้าว... เท้าของเขาทิ้งรอยลึกไว้บนพื้นเวที...

แต่ร่างของประมุขหลิงเทียนที่อยู่กลางอากาศ... กลับถูกแรงสะท้อนซัดให้ถอยหลังไปหนึ่งก้าวเช่นกัน! แขนข้างที่เขาใช้โจมตีถึงกับรู้สึกชาเล็กน้อยจากพลังสายฟ้าที่แฝงมา!

เสมอตัว!

ยอดฝีมือระดับจุดสูงสุดของแก่นแท้ทองคำ... สามารถปะทะกับประมุขตระกูลผู้ยิ่งใหญ่ซึ่งอยู่ในระดับวิญญาณแรกก่อตั้งขั้นสูง... ได้อย่างเสมอตัว!

นี่มันคือเรื่องที่ขัดต่อกฎเกณฑ์แห่งการบำเพ็ญเพียรโดยสิ้นเชิง!

"เป็นไปได้อย่างไร!" หลิงเทียนอุทานออกมาด้วยความตกตะลึงอย่างสุดขีด!

แต่ในขณะที่เขา... และผู้อาวุโสคนอื่นๆ ของตระกูลหลิงกำลังจะรุมโจมตีหลินฟานอย่างเต็มกำลังนั้นเอง!

เสียงที่อ่อนโยนแต่กลับแฝงไว้ด้วยอำนาจที่ไม่อาจขัดขืนได้ก็ดังขึ้นมาจากแท่นที่นั่งสูงสุด...

"ท่านพ่อ... พอได้แล้วเจ้าคะ"

องค์หญิงน้อยหลิงเสวี่ยเหยา... ค่อยๆ ลอยตัวลงมาจากแท่นที่นั่ง... มาหยุดอยู่ระหว่างบิดาของนางและหลินฟาน...

นางหันไปมองบิดาของนาง "ท่านพ่อ กฎของการประลองนั้นชัดเจน ผู้ชนะจะได้รับสิทธิ์ในการเข้าหุบเขา ท่านไม่อาจคืนคำได้"

จากนั้น... นางก็หันกลับมามองหลินฟาน... ดวงตาที่งดงามของนางเต็มไปด้วยประกายแสงที่ซับซ้อน ทั้งความชื่นชม, ความอยากรู้อยากเห็น, และความขบขันเล็กน้อย...

"สำหรับเรื่องการแต่งงาน... การสมรสที่ปราศจากความยินยอมร่วมกันย่อมนำมาเพียงความทุกข์... ข้า... หลิงเสวี่ยเหยา... ขอเคารพการตัดสินใจของสหายเต๋าเฟิงหลิน"

นางช่วยสลายความตึงเครียดลง... และกอบกู้หน้าของตระกูลกลับมาได้อย่างงดงาม!

แต่แล้ว... นางก็ได้กล่าวประโยคที่ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึงอีกครั้ง!

"แต่ในเมื่อท่านได้พิสูจน์แล้วว่าเป็นอัจฉริยะที่แข็งแกร่งที่สุดในคนรุ่นนี้ ตระกูลหลิงของข้าย่อมไม่อาจปล่อยให้ผู้มีความสามารถเช่นท่านจากไปง่ายๆ... ข้ามีข้อเสนอใหม่เจ้าคะ"

นางมองสบตาหลินฟานโดยตรง...

"ลืมเรื่องการแต่งงานไปเสีย..."

"...แล้วมาเป็น 'ผู้อาวุโสรับเชิญ' ของตระกูลหลิงของข้าแทน"

"เพื่อเป็นการตอบแทน... ไม่เพียงแต่เราจะมอบสิทธิ์ให้ท่านเข้าไปในหุบเขา 'ส่วนนอก'... แต่ข้า... จะขอเป็นผู้นำทางท่านเข้าไปยัง 'ส่วนใน' ของหุบเขาอสนีบาตหมื่นทัณฑ์... ด้วยตัวเอง!"

ข้อเสนอนี้... มันยิ่งใหญ่และน่าดึงดูดใจยิ่งกว่าเดิมหลายร้อยเท่า!

นางไม่เพียงแต่จะแก้สถานการณ์... แต่นางกำลังพยายามจะผูกมัดอสูรร้ายตนนี้ไว้กับตระกูล... ด้วยวิธีที่แตกต่างออกไป!