App ล่าสวาท

ภายใต้แสงสีเหลืองนวลอันสลัวรางของโคมไฟหัวเตียงไม้แกะสลักหรูหราสไตล์วินเทจที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงมุมห้องนอนใหญ่ของวิลล่าตากอากาศหรูหราบนยอดเขาสูงชันอันเงียบสงบ บัดนี้ความวิเวกวังเวงและกลิ่นอายอันเย็นยะเยือกได้เริ่มเข้าปกคลุมบรรยากาศโดยรอบอย่างเชื่องช้า หลังจากที่พายุอารมณ์สวาทอันแสนป่าเถื่อน ดุเดือด และเร่าร้อนที่ดำเนินมาระหว่างนายตำรวจหนุ่มใหญ่และธิดามารราคะได้พัดผ่านพ้นไปเป็นที่เรียบร้อย ผู้พันวุฒิสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ หลายครั้งเพื่อระงับความเจ็บปวดอันแสนสาหัสและลดอาการปวดแสบปวดร้อนจากบาดแผลฉกรรจ์ที่ถูกใบมีดคมกรีดลึกบริเวณกล้ามเนื้อต้นขาซ้าย ซึ่งมีโลหิตสีแดงเข้มไหลซึมชโลมกางเกงเครื่องแบบเปียกชุ่มและหยดลงบนพื้นพรมราคาแพงทีละหยดอย่างมั่นคง นายตำรวจหนุ่มใหญ่พยายามใช้จิตวิญญาณและความเด็ดเดี่ยวฝืนทนต่อความเจ็บปวดทางกายภาพ ค่อยๆ เอื้อมมือหนาที่หยาบกร้านและเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อจากการสู้รบ ดึงกุญแจสลักเหล็กกล้าขนาดจิ๋วออกจากซองหนังเหน็บข้างเข็มขัดยุทธวิธีสีดำของตนเองอย่างแผ่วเบาเพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนร่างบางที่นอนหายใจโรยแรงอยู่ตรงหน้า สองมือหนาค่อยๆ ช้อนประคองข้อมือเรียวบางนุ่มนิ่มของรัชชาที่บัดนี้ปรากฏรอยแดงครูดช้ำและห้อเลือดอย่างเห็นได้ชัดจากการถูกแรงบดเบียดเสียดสีกับโลหะเหล็กกล้าเย็นเฉียบในระหว่างที่หล่อนดิ้นรนขัดขืนอย่างบ้าคลั่งในศึกกามปราบพยศก่อนหน้านี้ วุฒิจ้องมองข้อมือของคนรักด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรัก ความห่วงใย และความสำนึกผิดอย่างสุดซึ้งที่ตนเองต้องใช้ความรุนแรงป่าเถื่อนบวกกับความทรมานทางกายภาพในการเหนี่ยวรั้งดวงจิตดั้งเดิมของหล่อนให้กลับคืนมา

ผู้พันวุฒิเสียบลูกกุญแจสลักเหล็กเข้าไปในช่องหูกุญแจมือนิรภัยทีละข้างอย่างประณีตและใจเย็น ก่อนจะค่อยๆ ออกแรงบิดหมุนกลไกช้าๆ จนกระทั่งเกิดเสียงปลดล็อกดังคลิกเบาๆ สองห่วงเหล็กกล้าอ้าออก ปลดปล่อยข้อมือเรียวบางของรัชชาให้เป็นอิสระจากการถูกล็อกยึดตรึงกับหัวเตียงนิรภัยเหล็กดัดหนาแน่น ทันทีที่พันธนาการโลหะหลุดร่วงหล่นลงกระทบพื้นเตียง ร่างระหงเปลือยเปล่าหมดจดที่บัดนี้ไร้ซึ่งพละกำลังของมารราคะคอยพยุงก็ลื่นไถลร่วงหล่นซบหน้าลงกับแผงอกแกร่งกว้างที่ชื้นไปด้วยหยาดเหงื่อของผู้พันวุฒิทันที สองท่อนแขนเรียวทิ้งตัวปวกเปียกปราศจากแรงอยู่ข้างลำตัว ผิวเนื้อขาวผ่องเนียนนุ่มคัพ D ขยับโยกขึ้นลงตามจังหวะการหอบหายใจเข้าออกที่เริ่มปรับระดับสม่ำเสมอเป็นปกติเหมือนปุถุชนทั่วไป วุฒิรีบเอื้อมมือไปคว้าผ้าห่มหนาสีนุ่มโทนม่วงอ่อนพาสเทลมาดึงห่อหุ้มคลุมเรือนร่างเปลือยงามหมดจดของหล่อนเอาไว้อย่างมิดชิดเพื่อป้องกันความเย็นยะเยือกของอากาศบนยอดเขาสูงชัน พร้อมกับกระชับอ้อมกอดอุ่นของตนโอบอุ้มร่างของหล่อนไว้ดั่งสิ่งล้ำค่าที่เกือบจะสูญเสียไปตลอดกาล รัชชาพยายามปรือลืมตากระตุกขึ้นมองใบหน้าของเขาอย่างยากลำบาก นัยน์ตาสีดำสนิทคู่สวยดั้งเดิมของมนุษย์ส่องสะท้อนกลับคืนมาเป็นปกติ ปราศจากประกายแวววาวแสงสีม่วงอเมทิสต์ของจิตมารราคะที่เคยครอบงำบงการสมองของหล่อน หล่อนขยับริมฝีปากบางที่แห้งผากพึมพำคำขอโทษด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแผ่วเบาด้วยความรู้สึกผิดทั้งหมดที่มีต่อสิ่งที่ตนเองได้ก่อขึ้น ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะปิดสนิทลงอีกครั้งและหมดสติหลับสนิทไปด้วยความอ่อนเพลียขั้นสูงสุดในอ้อมกอดอันแสนปลอดภัยของนายตำรวจใหญ่

อย่างไรก็ตาม ความสงบสุขในห้องนอนใหญ่กลับดำรงอยู่ได้เพียงชั่วครู่เดียวเท่านั้น ทันใดนั้นเอง เรือนร่างระหงของรัชชาที่กำลังนอนหลับใหลอย่างสงบอยู่ในอ้อมกอดอุ่นของผู้พันวุฒิพลันเกิดอาการเกร็งกระตุกอย่างรุนแรงจนน่ากลัว ผิวหนังขาวผ่องของหล่อนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีซีดเซียวและมีเหงื่อเย็นผุดขึ้นตามรูขุมขน ลำคอระหงขาวเนียนแหงนตั้งบิดสะบัดไปมา ลมหายใจร้อนผ่าวของหล่อนพ่นไอรังสีสีม่วงเข้มข้นโชยกลิ่นหอมเอียนของดอกราตรีออกมาราวกับควันไฟ ผิวพรรณเนื้อขาวผ่องเกิดประกายไฟฟลักซ์สั่นระริกช็อตดังเปรี๊ยะๆ ควันหนาทึบสีม่วงเข้มมหาศาลเริ่มพวยพุ่งม้วนตัวออกจากเรียวปากบางที่เผยอออกและตามรูขุมขนทั่วทุกตารางนิ้วของผิวพรรณสะพรั่ง กลุ่มควันสีม่วงเหล่านั้นลอยม้วนตัวขึ้นสู่ที่สูงอย่างรวดเร็วและรวมตัวกันหนาแน่นอยู่ใต้ฝ้าเพดานห้องนอนใหญ่ ดึงดูดประจุไฟฟ้าสถิตโดยรอบจนเกิดแสงแลบแปลบปลาบและเสียงสั่นสะเทือนเบาๆ ในอากาศ ควันสีม่วงม้วนตัวก่อตัวเป็นรูปเค้าโครงใบหน้าที่บิดเบี้ยวแสนน่าเกลียดน่ากลัวทว่ายังคงเค้าความงามของธิดามารราคะ ร่างวิญญาณนั้นขยับปากกรีดร้องโหยหวนแหบพร่าด้วยความโกรธแค้นอาฆาตและเคียดคลั่งสุดขีดก้องไปทั่วทั้งวิลล่าตากอากาศหรูหรา เสียงกรีดร้องนั้นแฝงไปด้วยความอาฆาตมาดร้ายและพลังตัณหาที่บิดเบี้ยวประหนึ่งจะฉีกกระชากสติสัมปชัญญะของทุกคนที่ได้ยินให้แหลกสลายลงไปในพริบตา

ดวงจิตมารราคะตระหนักดีในวินาทีวิกฤตนั้นว่า แกนระบบหลังบ้านหลักของ App LUST และ LUST Note ได้ถูกทำลายล้างเสียหายถาวรร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วด้วยฝีมือการเจาะสัญญาณแฮกดาวเทียมของรินร่วมกับการปลดปล่อยคลื่นรักแท้ของวุฒิและรัชชา ตัวเครื่องแท็บเล็ตและสมาร์ทโฟนของรัชชาช็อตลุกไหม้เกรียมเสียหายจนกลายเป็นขี้เถ้าถ่านละลายผิดรูป พลังงานหลักสะกดจิตดาวเทียมสลายตัวจนไม่มีประจุส่งเสริมอีกต่อไป ส่งผลให้อัตราความเสถียรสอดคล้องดิ่งร่วงและไม่สามารถยึดร่างรัชชาเป็นภาชนะได้อีกต่อไป ร่างวิญญาณปีศาจราคะดิ้นรนและกรีดร้องอย่างทรมาน หล่อนรู้ดีว่าหากไม่เร่งค้นหาร่างสถิตหรือภาชนะร่างใหม่ที่มีคลื่นสมองเข้ากันได้เพื่อสิงสถิตยึดเหนี่ยวดวงจิตภายในค่ำคืนนี้ ดวงจิตมารราคะจะต้องเสื่อมสลายหายไปในบรรยากาศกลายเป็นอากาศธาตุชั่วนิรันดร์โดยไม่มีทางฟื้นคืนมาได้อีก

ระบบการสแกนและตรวจสอบจิตวิญญาณเฉพาะตัวหรือระบบ Possession Scanner ของจิตมารจึงถูกเปิดทำงานอย่างเร่งด่วน คลื่นความถี่สีม่วงแผ่ขยายม้วนตัวออกไปนอกตัวตึก สแกนผ่านกลุ่มบอดี้การ์ดและชาวบ้านหญิงที่ยืนงุนงงสลัดมนต์สะกดภายนอก จนกระทั่งตัวประมวลผลดวงจิตสแกนพบกระแสคลื่นสมองที่มีระดับความละเอียดอ่อน ความถี่สูง และมีความเชี่ยวชาญการสะกดจิตระดับประสาทวิทยาสูงเหนียวแน่น ซึ่งร่างนั้นก็คือ ดร.น้ำฟ้า ผู้เชี่ยวชาญประสาทวิทยาที่กำลังนั่งควบคุมระบบและทำงานผ่านหน้าจอมอนิเตอร์ประสาทอยู่ภายในรถตู้โมบายล์ยุทธวิธีของตำรวจด่านนอกที่จอดห่างออกไปไม่กี่ร้อยเมตรในแนวป่าเชิงเขา ตัวมารราคะตระหนักทันทีว่าความต้านทานระดับสมองและจิตแพทย์สาวผู้นี้เป็นภาชนะสถิตที่ยอดเยี่ยมที่สุดสำหรับการฟักตัวและหลบซ่อนตัวจากแสงสว่างแห่งความสัตย์ซื่อ

ร่างวิญญาณควันสีม่วงหนาทึบแผดเสียงกรีดร้องแหลมสูงโหยหวนสะเทือนประสาทส่งท้ายลั่นห้องนอนใหญ่ ก่อนจะม้วนร่างพุ่งเข้าชนทะลวงกระจกหน้าต่างระเบียงบานคู่บานใหญ่แตกละเอียดเสียงดังเพล้งสนั่นก้องป่า เศษกระจกแหลมคมปลิวว่อนร่วงหล่นลงสู่พื้นเบื้องล่างดุจสายฝนแก้วสะท้อนแสงจันทร์ยามค่ำคืน ลมราตรีพัดกรรโชกเข้ามาในห้องอย่างรุนแรงพัดเอาผ้าม่านหรูหราปลิวไสว กลุ่มควันสีม่วงม้วนตัวลอยฉิวฝ่าความมืดอย่างรวดเร็วราวกับดาวตกสีเข้ม พุ่งตรงไปยังทิศทางที่ตั้งของรถตู้โมบายล์ตำรวจด่านนอกที่มี ดร.น้ำฟ้า อยู่ด้านใน ปล่อยกลิ่นหอมชวนลุ่มหลงของดอกราตรีสีม่วงโชยฟุ้งหายไปในความสลัวยามราตรี ทิ้งไว้เพียงความเงียบและรอยร้าวของหน้าต่างห้องนอนใหญ่ ปูทางสู่การเข้าสิงร่างใหม่ในตอนถัดไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ทางด้านผู้พันวุฒิที่กระชับกอดร่างของรัชชาแน่นจ้องมองซากกระจกหน้าต่างแตกด้วยความสับสนและตื่นตระหนก เขารับรู้ได้ทันทีจากสัญชาตญาณทหารและตำรวจว่าภัยร้ายที่แท้จริงยังไม่สูญสิ้นไปพร้อมกับแอปพลิเคชันที่ล่มสลาย ควันสีม่วงนั้นกำลังมุ่งหน้าไปเล่นงานคนของเขา วุฒิเอื้อมมือขวาเอื้อมไปกดสวิตช์วิทยุสื่อสารที่ติดอยู่ตรงบ่าเสื้อด้วยความร้อนรน เค้นเสียงสั่งการผ่านคลื่นวิทยุที่สั่นไหวอย่างยากลำบาก: "ริน! ดร.น้ำฟ้า! ได้ยินผมไหม? มีบางอย่างหลุดรอดออกไปจากห้องนอนใหญ่แล้ว! ควันสีม่วงขนาดใหญ่พุ่งตรงไปที่รถโมบายล์ของพวกคุณแล้ว! รีบปิดประตูและระบบอากาศของรถตู้ด่วน!" ทว่าเสียงตอบรับในหูฟังกลับส่งสัญญาณช็อตดังซ่าๆ และเสียงไซเรนขัดข้องของลำโพง Sirens Echo ที่ระเบิดลัดวงจรด้านล่างก็ส่งเสียงสัญญาณรบกวนคลื่นวิทยุสื่อสารรอบหุบเขาอย่างรุนแรงจนบดบังคำแจ้งเตือนสำคัญนั้นไปอย่างน่าเสียดายและไร้ประโยชน์

รัชชาในอ้อมกอดของเขายังคงนอนหลับสนิทไม่ได้สติ ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ ผิวเนื้ออ่อนนุ่มเริ่มเย็นลงจากพิษไข้จางๆ ที่เกิดจากปฏิกิริยาเคมีต้านทานในสมอง วุฒิรู้ดีว่าภารกิจช่วยคนรักของเขาสำเร็จลงแล้วครึ่งหนึ่ง ทว่าการล่มสลายของระบบ App LUST ในโลกดิจิทัลกลับเปิดประตูดวงจิตมารราคะให้พุ่งไปเล่นงานแพทย์หญิงน้ำฟ้า รอยต่อของสงครามครั้งนี้กำลังจะทวีความรุนแรงและนำพาความบ้าคลั่งครั้งใหม่ไปสู่รถตู้โมบายล์ตำรวจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ในวินาทีถัดไป และเขาต้องรีบพารัชชาลงไปสมทบกับกำลังพลด้านล่างเพื่อรับมือกับสิ่งประหลาดที่จะเกิดขึ้นในอนาคตอันใกล้ชั่วพริบตานี้!

สงครามมารราคะที่เกลื่อนกลาดตามถนนในเขตป่านี้จึงเปลี่ยนพิกัดด่านสุดท้ายเข้ามาสู่ระบบประสาทของดาราสาวและแพทย์หญิงอย่างสมบูรณ์แบบในคืนนี้เอง เพื่อล้างแค้นและทำลายสติปัญญาของหน่วยพิเศษทั้งหมด!