สาบคน

        หนึ่งมองฮ่าวจางอย่างรู้สึกขัดหูขัดตา 

        “ปืน” เขาพูดออกเสียงเป็นภาษาไทย แต่ฮ่าวจางก็ฟังคำสั้นๆนี้ออก

        “คุณบอกว่าจะไม่ใช้กระสุนแม้แต่นัดเดียว” ฮ่าวจางส่งจิตสำนึกร่วมพลางมองรอบๆ ตัว พบว่าทุกคนมีอาวุธครบมือ นัทและกานต์ทั้งสองคนสะพายปืน M4 

        นัทพกปืนสั้นสองกระบอก และมีดโบวี่อีกสองเล่ม  ส่วนกานต์มีมีดเดินป่าเล่มใหญ่ และปืนสั้น Browning Hi-Power เหน็บอยู่ที่เอว หนึ่งสะพาย AKM ติดมีดปลายปืน Bayonet  ที่เอวเขาก็ยังมี Sig Sauer P320 อีกหนึ่งกระบอก

        “ถ้าพวกเราโดนรุมโจมตีแล้วหนีไม่ได้ นายจะยืนมองเฉยๆหรือยังไง” หนึ่งถาม

        “ผมจะช่วยกานต์กับนัทครับ” ฮ่าวจางตอบขึงขัง

        “แล้วฉันล่ะ” หนึ่งชี้ตัวเอง ฮ่าวจางเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เขายังแอบขุ่นเคืองเรื่องที่หนึ่งจับคู่ให้น้องสาวของเขาอยู่ 

        “ไปเอา…ปืนมา!!” หนึ่งตะโกนใส่หน้าเขา หนึ่งมีบุคลิกเงียบขรึม มักไม่ส่งเสียงโวยวาย แต่เมื่อเห็นหน้าฮ่าวจาง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร มันทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด โดยที่เขาก็คิดหาสาเหตุไม่เจอ

        ฮ่าวจางยิ้มแห้งๆ เดินหายไปสักครู่ก็กลับมาพร้อม Type 56 สะพายไหล่ และ .38 ลำกล้องสี่นิ้วในซองคาดเอว

        หนึ่งชี้ไป .38 กระบอกนั้นแล้วกวักมือ ฮ่าวจางจึงส่งให้เขา หลังจากเปิดโม่ตรวจดูกระสุนแล้ว หนึ่งก็วางมันไว้บนโต๊ะ กลับส่ง .357 แม็กนั่ม กระบอกใหม่ลำกล้องสี่นิ้วพร้อมกระสุนขนาด .357 ทั้งกล่อง ให้เขาแทน

        “กระบอกนี้มันใช้กับกระสุนขนาด .38 ที่นายมีอยู่ก็ได้ แต่ตอนนี้ให้บรรจุ .357 ใส่ติดปืนไว้ แรงปะทะมันมากกว่ากัน ซองใส่ปืนก็ใช้ของเดิมนั่นแหละ ”

        “ไม่เอาอาสองไปด้วยเหรอพ่อ” นัทถามอย่างสงสัย สายสุดยอดพรางตัวอย่างอาสองน่าจะมีประโยชน์มากที่สุด

        “ความเร็วไม่พอ ความเร็วทิดสองเท่าๆ กับพวกตัวสั่นทั่วไป ถ้าเกิดเหตุการณ์อย่างคราวก่อนจะพากันลำบาก ให้เขาดูแลที่นี่มีประโยชน์มากกว่า” 

        ทั้งสี่จากไปอย่างเงียบๆ โดยที่ทุกคนในหมู่บ้านต่างทำหน้าที่ของตนอย่างแข็งขัน และพร้อมรบตลอดเวลา สองเรียกพวกเขาทั้งสี่คนว่า  ทีมเรียกตีน

        ฮ่าวเหม่ยจิง และฮ่าวจิงจิง ยืนมองทั้งสี่ที่จากไปด้วยความเป็นห่วง นับจากการเดินทางอพยพที่ยาวนาน พวกเธอทั้งสามพี่น้องไม่เคยห่างจากกันเลย 

        “พี่ฮ่าวจางเก่งมาก ไม่งั้นพาพวกเธอมาถึงที่นี่ไม่ได้หรอก ยิ่งไปกับพ่อของผม ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงเลย ทีมนั้นเร็วที่สุดในหมู่บ้านของเราแล้ว” ไนซ์ส่งจิตสำนึกร่วมปลอบใจแฝดสาวทั้งสอง ฮ่าวเหม่ยจิงยังคงเหม่อมอง นอกจากพี่ชายของเธอแล้ว ยังมีอีกคนที่เธอห่วงใยอยู่ในทีมนั้น

        ไนซ์และเฉินกวางหมิง แลกเปลี่ยนความรู้กันอย่างจริงจังในเรื่องของขั้นตอนรักษาอาการคลั่ง และขั้นตอนการวิวัฒนาการ ทำให้ไนซ์ได้รู้ว่าทางกุ้ยโจว แก้ปัญหาโดยไม่รอให้อาการคลั่งปรากฏ แต่พวกเขามีสูตรยาสมุนไพรจีน ที่บังคับให้เกิดอาการคลั่งขึ้นมา เมื่อมีสมุนไพรประคองสติและมีอาหารอย่างเพียงพอ เฉินกวางหมิงเรียกวิธีนี้ว่า การรักษาแบบชิงคลั่ง ซึ่งต่างจากหมู่บ้านหนองนกเอี้ยง ที่ไนซ์ต้องคอยเฝ้าระวังตรวจสอบ และเริ่มรักษาเมื่อพบอาการตาบอดสี

        “ถ้าผมมีสูตรยาชิงคลั่งในตอนนั้น ผมอาจรักษาคนของหนองนกเอี้ยงไว้ได้อีกหลายชีวิต พวกเขายังไม่ทันเริ่มออกอาการขั้นแรกก็ตายกันไปเสียแล้ว”

        ทั้งสองแลกเปลี่ยนสูตรยา และตำราสมุนไพรตามที่ตนมีข้อมูล เฉินกวางหมิงส่งมอบพันธุ์สมุนไพรจีนจำพวก ฝูหลิง หวงฉี ซานซี และอื่นๆ อีกนับสิบชนิดที่ขนติดตัวระหกระเหินเดินทางมาด้วย ให้สองนำไปขยายพันธุ์ในหมู่บ้าน 

         ไนซ์พาเฉินกวางหมิง เดินตรวจสอบสมุนไพรไทยที่ใช้ในตำรับยา เช่น ฟ้าทะลายโจร บอระเพ็ด รางจืด เสลดพังพอนตัวเมีย บัวบก  

        เฉินกวางหมิงนั้นมีดีกรีถึง Ph.D. ด้านเภสัชวิทยาและศัลยศาสตร์จากมหาวิทยาลัยชื่อดัง ซึ่งนั่นทำให้ไนซ์รู้สึกทึ่งอย่างมาก ยิ่งเมื่อได้รู้ว่าเฉินกวางหมิงมีความสามารถของค้างคาวหน้ายักษ์กุ้ยโจว ทำให้จมูกของเขาสามารถแยกแยะ สารประกอบเคมีในอากาศและวัตถุได้แม่นยำยิ่งกว่าเครื่องมือในห้องทดลอง เขาสามารถรับรู้ได้ว่าพืชมีสารอัลคาลอยด์ประมาณกี่เปอร์เซ็นต์ มีพิษหรือไม่ เฉินกวางหมิงก็มีส่วนสำคัญที่ทำให้คณะเดินทางจากกุ้ยโจวอยู่รอดมาถึงหนองนกเอี้ยงได้เช่นกัน

        ทั้งคู่แสดงความเห็นเรื่องที่มาของความสามารถพิเศษต่างๆ ตามประสบการณ์ที่ได้พบเจอมา

        ไนซ์ยังเรียนยังไม่จบ ม.ต้น เพราะเกิดเหตุการณ์วันสิ้นโลกขึ้นมาเสียก่อน เขารู้สึกว่าตนช่างมีความรู้เล็กน้อยเหลือเกิน ตรงข้ามกับเฉินกวางหมิง ซึ่งรู้สึกทึ่งในตัวเด็กหนุ่มซึ่งก่อนหน้านั้นมีวัยเพียงสิบห้าปี กลับสามารถนำพาผู้คนทั้งหมู่บ้านก้าวผ่านวิวัฒนาการมาจนถึงวันนี้ 

        “มาแล้ว!” ออดตะโกนพร้อมร่อนจมูกรับกลิ่นในอากาศ แล้วส่งจิตสำนึกร่วมถึงฝนทันที

        ฝนใช้ฟีโรโมนสร้างเครือข่ายจิตสำนึกร่วมกับทุกคน เริ่มแรกทุกคนรับรู้ข้อมูลจากออด ที่จับกลิ่นของทีมเรียกตีนและพวกตัวสั่นได้อย่างไม่ชัดเจนนัก ในระยะไกลทางทิศตะวันออกของหมู่บ้าน ต่อมาก็ได้รับข้อมูลจากสองในรูปแบบของคลื่นเสียงต่ำ และเมื่อใกล้เข้ามา ก็เริ่มมีข้อมูลจากนุชซึ่งรับรู้แรงสั่นสะเทือน จากนั้นก็ได้รับกลิ่นที่แยกแยะอย่างละเอียดชัดเจนจากปุ๊ก ฮ่าวจิงจิง ฮ่าวเหม่ยจิง และเด่น ภาพมุมสูงจากดวงตาของเหนือและไข่ ได้เห็นภาพซูมจากสโคปติดปืนรวมถึงการรับรู้แรงสั่นสะเทือนของไนซ์ รังสีความร้อนจากสายตาของดอกและอ้อน กลิ่นจากการแยกแยะสารเคมีของเฉินกวางหมิง และการรับรู้แรงสะเทือนแบบเข้าถึงรายละเอียดของโจวต้าซาน

        บางคนอาจมีความสามารถหลายรูปแบบ รวมไปถึงสายตาอันคมกริบของเหล่าชาวบ้านกลายพันธุ์ที่มีความสามารถจับความเคลื่อนไหวได้มากกว่ามนุษย์ปกติหลายเท่า แม้จะตาบอดสีเหมือนสัตว์ประเภทนักล่าก็ตาม 

        ยิ่งเคลื่อนเข้ามาใกล้ก็เหมือนมีเซ็นเซอร์ตรวจจับเปิดใช้งานมากขึ้น ต่างโหมดต่างระบบ ทว่ากลับไปประมวลผลร่วมกันจนปรากฏเป็นภาพสามมิติในหัวของทุกคนอีกครั้ง

        คนสี่คนวิ่งทะยานด้วยความเร็วสูง เหมือนคลิปวีดีโอที่กดเร่งความเร็วหลายเท่า ติดตามมาด้วยตัวโดดหลายคนที่มีความเร็วใกล้เคียงกัน จากนั้นเป็นกลุ่มของตัวคลาน ปิดท้ายด้วยทัพตัวสั่นจำนวนร่วมร้อยโดยมีตัวดันร่างสูงใหญ่วิ่งท่ามกลางพวกมันอีกเจ็ดแปดคน

        นัทและกานต์วิ่งนำหน้าอย่างไม่คิดชีวิต รูปแบบของนัทคือวิ่งหลบหลีกสิ่งกีดขวางอย่างคล่องแคล่วว่องไวจนมองแทบไม่ทัน ต่างจากกานต์ที่วิ่งพุ่งเป็นเส้นตรง เมื่อเจอต้นไม้เขาก็ตะกายพรวดๆ ขึ้นไปอย่างรวดเร็วแล้วเผ่นกระโจนอยู่ข้างบน เมื่อไม่มีต้นไม้เขาก็ลงมาสับเท้าวิ่งที่พื้นข้างล่างด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ ฮ่าวจางตามมาเป็นคนที่สาม รูปแบบการวิ่งของเขาไม่ได้หลบหลีกว่องไว แต่เป็นการวิ่งเหมือนลากเส้นวางแผนไว้แล้วว่าจะเลี้ยวจะอ้อมตรงไหน ความเร็วของเขาก็มองแทบไม่ทันเช่นกัน

        หนึ่งอยู่รั้งท้าย ทุกคนเห็นเขาชัดเจนที่สุด เพราะเขาหอบวัตถุบางอย่างไว้เต็มอ้อมแขน เมื่อเห็นคนนำหน้าวิ่งไปไกลแล้ว เขาก็ขว้างถุงสัมภาระห่อใหญ่ไปให้ด้วยเรี่ยวแรงมหาศาล พวกเขาทำแบบนี้มาตลอดระยะทางเกือบยี่สิบกิโลเมตร เมื่อคนหอบหิ้วสัมภาระอยู่ท้ายสุดก็จะขว้างมันไปให้คนหน้าสุดแล้วตัวเองก็เร่งความเร็วขึ้นไปแทน

        นัทที่กลายเป็นคนหอบหิ้วสัมภาระความเร็วก็ลดลงอย่างชัดเจน ถ้าวิ่งตัวเปล่าเธอนับว่าเป็นคนที่เร็วที่สุด แต่เมื่อต้องรับน้ำหนักเช่นนี้ ความเร็วของนัทกลับช้ากว่าคนอื่นตอนหอบหิ้วมันมาก

        ออดที่ยืนสังเกตการณ์อยู่กลางหมู่บ้านเพียงคนเดียว ตะโกนเชียร์ลั่นตามภาพสามมิติที่เห็นในหัว 

        “เอ้า!วิ่งเข้าไป!วิ่งเข้า! ตอนนี้อีหนูนัท! อีหนูนัทรับห่อสมบัติไปแล้ว!โอ๊ะๆ เจ้ากานต์กระโจนอยู่บนต้นไม้ ข้ามหัวนังหนูของปู่ไปแล้ว สู้ๆนังหนูของปู่! ตอนนี้ ไอ้หนุ่มห้าวจังไล่กวดมาติดๆ! มันจะแซงหนูนัทของปู่แล้ว!แซงแล้ว!แซงแล้ว!แซงไปแล้ววว!...ไอ้หนุ่มเอวหวานแซงหลานปู่ไปแล้ว ไอ้ทิดหนึ่งกำลังเร่งขึ้นมา! เอ๊ะเดี๋ยวก่อน ห้าวจังไอ้หนุ่มเอวอ่อนทำไมผ่อนฝีเท้า! ทำไมผ่อนฝีเท้า! อ้าวเฮ้ยๆๆๆ!ไอ้ทิดหนึ่ง! ไอ้หนุ่มเอวอ่อน มัน อุ้มทั้งสมบัติทั้งลูกสาวเอ็ง! เผ่นแน่บไปแล้ว!" 

        นัทที่กำลังอ่อนแรง ถูกช้อนลอยขึ้นทั้งตัว เธอตกใจกอดห่อสัมภาระไว้แน่น ฮ่าวจางอุ้มทั้งนัทและห่อสัมภาระห้อตะบึงไปโดยความเร็วลดลงเพียงเล็กน้อย

        หนึ่งเห็นแบบนั้นก็พูดไม่ออก นัทกำลังหมดแรงจริงๆ เขาจึงวิ่งรั้งท้ายคอยคุ้มกันทุกคนต่อไป โดยตัวโดดไล่ร่นระยะเข้ามาใกล้ทุกขณะ แต่หนึ่งก็ไม่ได้เร่งความเร็วเพิ่มขึ้น เพราะเขาเองก็ได้เข้าอยู่ในเครือข่ายจิตสำนึกร่วมแล้ว ในจังหวะนั้นเอง ตัวโดดที่ตามเขาจนได้ระยะ มันพุ่งสุดตัว ขอเพียงมันหยุดหนึ่งไว้ได้เพียงเสี้ยววินาที พวกของมันที่ตามหลังมาจะรุมฉีกทึ้งเจ้ามนุษย์นี่ให้เป็นเศษเนื้อได้ทันที 

        ทันใดนั้น หนึ่งก็ลดตัวลง พุ่งตัววูบเรี่ยไปกับพื้น