หวนคืนมรรคา วิถีสู่สวรรค์

        เล่มที่2 บทที่ 45 พี่ใหญ่เหล่าเฮย์

        “แฮ่กแฮ่ก!”

        เจียงอวิ๋นหอบหายใจหนักหน่วงกล้ามเนื้อทุกส่วนทั่วร่างกายล้วนปวดร้าวอีกทั้งบนร่างยังมีบาดแผลฉกรรจ์ปรากฏขึ้นอีกหลายแผล โลหิตไหลริน

        ข้างกายเขามีซากศพของสัตว์ร้ายนอนกองเต็มไปหมดสัตว์ร้ายเกือบสามสิบตัวที่ล้อมโจมตีเขาก่อนหน้านี้ บัดนี้ได้ถูกเขาฆ่าตายทั้งหมดแล้ว

        หากภาพเหตุการณ์นี้ถูกลูกศิษย์ของนิกายแสวงมรรคพบเห็นเข้าละก็จะต้องมองเจียงอวิ๋นเป็นดั่งเทวดาอย่างแน่นอน

        การสังหารสัตว์ร้ายขั้นเจ็ดขึ้นไปเกือบสามสิบตัวเพียงลำพังเทียบเท่ากับการสังหารนักพรตระดับเบิกปราณขั้นเจ็ดขึ้นไปเกือบสามสิบคนซึ่งในนี้ยังมีขั้นแปดและขั้นเก้าอยู่ด้วยหลายตัว

        นี่เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อย่างสิ้นเชิงกระทั่งศิษย์สายในก็ยังไม่แน่ว่าจะทำได้เพราะไม่เพียงแต่ต้องมีการบำเพ็ญอันแข็งแกร่งเป็นพื้นฐานเท่านั้นแต่ยังต้องมีประสบการณ์การต่อสู้อย่างเต็มเปี่ยมคอยหนุนเสริมด้วย

        ซึ่งทั้งหมดทั้งมวลนี้เจียงอวิ๋นล้วนมีเพียบพร้อม

        แต่เพื่อที่จะสังหารสัตว์ร้ายเกือบสามสิบตัวนี้เขาได้งัดความสามารถทั้งหมดที่มีออกมาใช้แล้วไม่ว่าจะเป็นพลังแห่งกายเนื้อหรือพลังปราณวิชาอาคม นี่จึงเป็นเหตุให้เขาตกอยู่ในสภาพหมดสิ้นเรี่ยวแรงอีกครั้ง

        สายตาของเจียงอวิ๋นไม่ได้มองไปทางศพของสัตว์ร้ายบนพื้นเลยแม้แต่น้อยแต่กวาดมองไปรอบๆ อย่างต่อเนื่อง เพราะจนบัดนี้ สิ่งลึกลับที่ออกคำสั่งกับสัตว์ร้ายทั้งหลายยังไม่ปรากฏตัวเลย

        นั่นต่างหากที่อาจจะเป็นศัตรูที่แท้จริงของเขาทั้งยังมีความเป็นไปได้สูงสุดขีดว่ามันคือสาเหตุการตายของลู่เซี่ยวอวี๋

        ทว่าหลังจากรอคอยได้สักพักรอบๆ นี้ก็ยังไม่มีสิ่งผิดปกติอันใดเกิดขึ้น เจียงอวิ๋นจึงนั่งขัดสมาธิลงหลับตาในหัวปรากฏสูตรการบำเพ็ญของเคล็ดเบิกปราณเขาดูดกลืนพลังปราณจากรอบข้างอย่างต่อเนื่องไปพลาง ยกระดับการรับรู้ในด้านต่างๆของตนถึงขีดสุดไปพลาง พร้อมกับคอยระวังตัวตนที่ไม่รู้จัก

        เสียดายที่เจียงอวิ๋นไม่รู้ว่าในตอนที่เขานั่งลงนั่นเอง ณ จุดที่ห่างจากเขาไปไม่ไกลนัก มีกลุ่มหมอกสีดำสูงเท่าตัวคนหนึ่งคนปรากฏขึ้นอย่างเงียบงัน

        ในหมอกนั่นมีเสียงพูดอันมืดมนดังขึ้นมา“เป็นกายเนื้อที่ทรงพลังมาก คงจะเคี้ยวสนุกมากเป็นแน่! หึหึ ครั้งนี้นิกายแสวงมรรคได้ลูกศิษย์ดีๆ มาถึงสองคนเลยแต่เสียดายที่เสร็จข้าทั้งหมด!”

        หลังสิ้นเสียงเงาดำก็หายไป และตอนที่มันปรากฏขึ้นอีกครั้ง มันก็มาอยู่ตรงหน้าเจียงอวิ๋นแล้วทว่าที่น่าประหลาดคือ การรับรู้อันเฉียบคมของเจียงอวิ๋นในเวลานี้กลับไร้ประโยชน์อย่างสิ้นเชิงเขาไม่แม้แต่จะมองเห็นหมอกดำก้อนนี้เลยด้วยซ้ำ

        หมอกดำขยายตัวออกอย่างฉับพลันราวกับเกิดระเบิดเพียงพริบตาเดียวก็ครอบเงาร่างของเจียงอวิ๋นไว้อย่างสมบูรณ์

        ต่อจากนั้นภายในหมอกได้เกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างเงียบงัน มันก่อตัวเป็นเส้นสีดำที่บางเท่าเส้นผมหลายเส้นเบียดเข้าไปในรูขุมขนทั่วร่างของเจียงอวิ๋น

        เมื่อมองจากไกลๆหมอกดำก็ราวกับกลายเป็นแมลงจำนวนมากพยายามจะเบียดตัวเข้าไปในร่างของเจียงอวิ๋นอย่างสุดชีวิต

        แต่ในตอนที่เส้นดำเหล่านี้สัมผัสโดนตัวเจียงอวิ๋นนั่นเองมันกลับถูกสะท้อนออกมาทั้งหมดเหมือนกับว่าภายในร่างกายเขาได้มีพลังงานอันทรงพลานุภาพบางอย่างคอยขัดขวางเส้นสีดำเอาไว้

        ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้หมอกดำนิ่งลง เส้นสีดำทั้งหมดหยุดเคลื่อนไหว จนเมื่อผ่านไปครู่หนึ่งเสียงพูดอันมืดมนนั้นจึงดังขึ้นอีกครั้ง “ก็คิดอยู่ว่าไฉนเจ้าหนูชุดหนังสัตว์ผู้นี้จึงดูคุ้นหน้าคุ้นตาที่แท้ก็เป็นเขา! มิน่าเล่าถึงต้านทานข้าได้! คราวนี้เป็นเรื่องแล้ว หากไม่กินก็เสียดาย หากกินเข้าไปบางทีเจ้านั่นอาจจะมาหาข้าในไม่กี่วันก็เป็นได้”

        หมอกดำเริ่มปั่นป่วนต่อเนื่องเหมือนว่าเจ้าของเสียงพูดนี้จะกำลังลังเลใจอย่างเห็นได้ชัด จนเมื่อผ่านไปครู่หนึ่งเสียงพูดจึงได้ดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับถอนหายใจ “ช่างเถอะถึงกินเข้าไปก็มิได้เป็นประโยชน์ต่อข้ามากมายอันใดไม่สู้ซื้อน้ำใจเขาสักครั้งแล้วกัน! ทว่าข้าต้องทำให้เจ้าหนูนี่รู้ด้วยมิฉะนั้นสิ่งที่ข้าทำไปก็จะเปล่าประโยชน์”

        เมื่อสิ้นเสียงหมอกดำก็เริ่มหดตัวลง มิเพียงแต่ปล่อยร่างเจียงอวิ๋นออกมาอีกครั้งทั้งยังรวมตัวกันกลายเป็นชายชราผอมแห้งในชุดสีดำคนหนึ่งต่อหน้าเจียงอวิ๋น

        เจียงอวิ๋นเองก็ลืมตาขึ้นอย่างฉับพลันทันที  เมื่อเห็นชายชราตรงหน้าแล้ว เขารีบดีดตัวขึ้นมาแล้วถอยห่างออกไปอย่างรวดเร็วขณะเดียวกันก็กล่าวด้วยสีหน้าประหลาดใจ “เจ้าเป็นใคร?”

        ในเมื่ออีกฝ่ายปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเขาอย่างเงียบงันไร้ร่องรอยได้เช่นนั้นอีกฝ่ายย่อมต้องเข็งแกร่งกว่าเขา เป็นไปได้สูงมากว่าอีกฝ่ายก็คือบุคคลลึกลับที่คอยสั่งการฝูงสัตว์ร้ายเมื่อครู่นี้

        ชายชราผอมแห้งจับแก้มอันเหี่ยวแห้งเหมือนเปลือกไม้ของตัวเองแล้วกล่าวว่า“หึหึ ข้าคือสหายของสหายเจ้า!”

        “สหายของสหาย?”

        ความคิดเจียงอวิ๋นพลันวิ่งแล่นรวดเร็วสุดขีดเขามีมิตรสหายน้อยจนน่าสงสาร หากตัดคนของหมู่บ้านเจียงออกไปแล้วผู้ที่เรียกขานเป็นสหายได้ก็เหลือเพียงตงฟางโป๋ศิษย์พี่หญิงสองและลู่เซี่ยวอวี๋เท่านั้น

        หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งเจียงอวิ๋นจึงขมวดคิ้วถามไปว่า “เจ้า รู้จักศิษย์พี่ใหญ่?”

        ในความคิดของเจียงอวิ๋นไม่มีทางเป็นคนของหมู่บ้านเจียงเด็ดขาดส่วนลู่เซี่ยวอวี๋เองก็ไม่น่าจะมีสหายที่แข็งแกร่งเพียงนี้ได้ซึ่งป่ากักสิงสาแห่งนี้อยู่ใกล้นิกายแสวงมรรคเช่นนั้นอีกฝ่ายก็เป็นได้แค่สหายของตงฟางโป๋แล้ว

        “เขาเป็นศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้า?” ชายชราเองก็ดูจะตกใจอย่างเห็นได้ชัด แต่ต่อจากนั้นก็พยักหน้ารับ “ใช่แล้วข้ากับศิษย์พี่ใหญ่เจ้าก็ถือได้ว่าเป็นสหายที่คบหากันมานานมากแล้วเหมือนกัน”

        เมื่อได้ยินคำพูดนี้เจียงอวิ๋นก็เชื่อฐานะของตาแก่ผู้นี้มากขึ้นหลายส่วน ทว่าเขายังมิได้คลายความระแวงเสียทีเดียวเพียงยกสองมือขึ้นคำนับห่างๆ “ข้าชื่อเจียงอวิ๋นแม้จะยังไม่ถือว่าเป็นศิษย์น้องของศิษย์พี่ใหญ่ทว่าศิษย์พี่ใหญ่มีบุญคุณต่อข้าใหญ่หลวงดุจภูเขาในเมื่อท่านเป็นสหายของศิษย์พี่ใหญ่ ย่อมเป็นสหายของข้าเช่นกันไม่รู้ว่าข้าควรเรียกท่านเช่นไร?”

        ตาแก่หัวเราะแห้งเล็กน้อย“เจ้าเรียกข้าว่าเหล่าเฮย์ก็ได้!”

        เจียงอวิ๋นไม่ได้สนใจคำเรียกของอีกฝ่ายแต่อย่างใดทั้งยังไม่ได้ไปไล่สืบสาวว่าผู้สั่งการสัตว์ร้ายเมื่อครู่นี้ใช่อีกฝ่ายหรือไม่เขาเพียงนำถุงหอมถุงหนึ่งออกมา รีบกล่าวอย่างร้อนรนว่า “พี่ใหญ่เหล่าเฮย์ท่านเคยพบเห็นเจ้าของถุงหอมอันนี้หรือไม่? นางเป็นเด็กผู้หญิงอายุราวๆสิบสองสิบสามขวบ เป็นศิษย์จิปาถะของนิกายแสวงมรรคเหมือนกันกับข้า”

        “พี่ใหญ่เหล่าเฮย์?” เหล่าเฮย์ยิ้มที่มุมปากกระตุกเห็นได้ชัดว่าประหลาดใจกับคำเรียกของเจียงอวิ๋นสุดขีดเช่นกัน[1] แต่เมื่อเหลือบไปเห็นถุงหอมนั่นแล้ว เขาก็พยักหน้ารับ “เคยเห็น!”

        เจียงอวิ๋นพลันรู้สึกว่าตนหายใจถี่ขึ้นอย่างร้อนรนทันที“เช่นนั้นนางยังมีชีวิตอยู่ไหม?”

        “เรื่องนั้น...”

        เหล่าเฮย์คิดในใจถึงยังมีชีวิตอยู่ก็จริง แต่ก็อยู่ในท้องของข้าแล้วด้วยหรือข้ายังต้องอ้วกออกมาคืนอีก?

        หลังจากลังเลครู่หนึ่งเหล่าเฮย์ถึงได้ตอบกลับ “เจ้าบอกข้ามาก่อนว่าแม่หนูน้อยผู้นั้นเกี่ยวข้องอันใดกับเจ้า?”

        “นางเป็นน้องสาวข้า!”

        “น้องสาว?”

        เหล่าเฮย์ใบหน้ากระตุกอย่างอดไม่ได้อีกครั้งในใจเกิดความคิดอยากร้องไห้ขึ้นมาแล้ว “แม้เขาเพียงบอกให้ข้าดูแลเจ้าหนูผู้นี้แต่ไม่เห็นบอกกับข้าเลยว่าเจ้าหนูนี่จะมีน้องสาวด้วย คราวนี้นับว่าขาดทุนจริงๆปล่อยไปคนหนึ่งแล้วยังต้องปล่อยอีกคนอีก!”

        “แต่ในเมื่อคิดจะปล่อยไปคนหนึ่งแล้วเช่นนั้นก็ปล่อยอีกสักคนด้วยเลยก็แล้วกัน!”

        เมื่อคิดได้เช่นนั้นเหล่าเฮย์พลันชึ้นิ้วไปทางด้านหลังของเจียงอวิ๋น “นางยังมีชีวิตอยู่ทว่ากลิ่นอายอ่อนแอเล็กน้อย พักอยู่ในถ้ำต้นไม้ตรงนั้นเอง”

        เจียงอวิ๋นทั้งตกใจทั้งยินดีอย่างแท้จริงถึงกับลืมกล่าวขอบคุณ รีบหันหลังแล้วพุ่งทะยานไปทางที่เหล่าเฮย์ชี้ไปทันที

        เพราะตื่นเต้นมากเกินไปเจียงอวิ๋นจึงไม่ทันได้สังเกตเลยว่า ในพริบตาที่เขาหันหลังเงาร่างของเหล่าเฮย์ก็ได้ระเบิดออกอย่างเงียบงันไร้เสียง กลายเป็นหมอกดำอีกครั้งจากนั้นก็จมหายลงพื้นไปอย่างกะทันหัน พริบตาต่อมาก็ไปปรากฏตัวอยู่ข้างถ้ำต้นไม้แล้วภายในกลุ่มหมอกที่กำลังพลุ่งพล่าน ได้มีเงาคนสายหนึ่งกลิ้งออกมาจากในนั้น

------
[1] เหล่าเฮย์ในที่นี้แปลเป็นไทยได้ว่า ตาดำ, พี่ดำคำว่าเหล่าในเหล่าเฮย์เป็นคำที่ใช้เรียกผู้ที่อายุมากกว่าที่ค่อนข้างสนิทกันดังนั้นคำเรียกของเจียงอวิ๋นจึงเป็นการใช้คำสรรพนามซ้ำซ้อน