หยางจื่อราชันดาบพิชิตสวรรค์

เงาขนาดมหึมาปกคลุมทั่วท้องฟ้าร่างของเจ้าของเงามีร่าวกายที่ใหญ่โตและมีเกล็ดสีแดงเข้มปีกของมันขยายออกปกคลุ่มไปทั่วหมู่เมฆ

"มัง...กร..." หยางจื่อกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงตกตะลึง

กลุ่มของหว่านเจียงอี้หลิวเฟย และเหยาเซียนต่างก็ยืนแข็งค้างไม่กล้าขยับแม้แต่นิ้วมังเพลิงเหินลงมาจากท้องฟ้าและปรากฏอยู่ข้างหน้ากลุ่มของหยางจื่อ

"กลิ่นอายนี้มาจากเจ้าสินะ" มังกรเพลิงจ้องมองหยางจื่อแล้วกล่าวด้วยภาษามังกร

หยางจื่อยืนนิ่งและแสดงสีหน้างุนงงออกมามังกรเพลิงจ้องมองไปทางหยางจื่อด้วยความหงุดหงิดก่อนจะพูดภาษามนุษย์

"เจ้าคือผู้ที่ปลดปล่อยกลิ่นอายของมังกรเมื่อไม่นานมานี้ใช่หรือไม่"มังกรเพลิงกล่าวถาม

"ใช่เเล้ว" หยางจื่อกล่าวอย่างยากลำบาก

แรงกดดันของมังกรเพลิงทำให้กลุ่มของหยางจื่อหายใจแทบไม่ออกมันเป็นแรงกดดันที่สูงกว่าเซียนสวรรค์ในดินแดนเทวะเสียอีกเห็นได้ชัดมังกรเพลิงมีพลังระดับอย่างต่ำก็ปราณเซียนสวรรค์ขั้นสูง

"ไปกับข้า ข้ามีเรื่องที่จะต้องถามเจ้า" มังกรเพลิงกล่าว

มังกรเพลิงใช้กงเล็บของมันคว้าตัวของหยางจื่อก่อนจะกระพือปีกและบินจากไปกลุ่มของหว่านเจียงอี้ยืนตกตะลึงและแน่นิงไปเนิ่นนานก่อนจะได้สติ

"นั่นมันมังกรเพลิงในตำนาน.....มันยังมีชีวิตอยู่"หว่านเจียงอี้กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

"โชคยังดีที่มันไม่เห็นเราอยู่ในสายตาแต่......"หลิวเฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงผ่อนคลายก่อนจะหยุดลง

"หยางจื่อถูกมันพาไปเเล้ว เห็นได้ชัดว่ามันมาที่นี่เพราะหยางจื่อ"เหยาเซียนกล่าวด้วยน้ำเสียงกังวล

"จื่อน้อยจะไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่ จื่อน้อยมีเส้นลมปราณมังกรสวรรค์มังกรเพลิงคงไม่ทำร้ายจื่อน้อยใช่หรือไม่" หยางอวี้กล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นนางเต็มไปด้วยความกังวล

หยางจื่อคือน้องชายของนางและยังเป็นความหวังต่อตระกูลถ้าเกิดอะไรขึ้นกับหยางจื่อนางจะรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตในตอนที่มังกรเพลิงคว้าตัวของหยางจื่อไปนางไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะหยุดมังกรเพลิงนี่ทำให้นางรู้สึกเสียใจ

"อย่าโทษตัวเองเลย ไม่ใช่แค่เจ้าหรอกที่รู้สึกแบบนั้นแม้แต่ข้าก็ไม่มีความกล้าที่จะขยับตัว เหอะข้ามันน่าสมเพชกว่าเจ้าอีก"หว่านเจียงอี้กล่าวตอบก่อนจบดึงหยางอวี้เข้ามากอดเพื่อปลอบใจนาง

หลิวเฟยมองไปยังหว่านเจียงอี้และหยางอวี้ก่อนที่จะรู้สึกแปลกใจ

"มันเกิดขึ้นตอนใหน" หลิวเฟยกล่าวด้วยน้ำเสียงแปลกใจ

เหยาเซียนยืนนิ่งไม่ใหวติ่งก่อนที่น้ำตาจะใหลออกมานางมองไปยังทิศทางที่มังกรเพลิงนำตัวหยางจื่อไป

"ข้านี่มันน่าสมเพช ทำไมข้าถึงไม่ช่วยเขาข้าต้องการที่จะเดินไปพร้อมกับเขาไม่ว่าจะเจอกับอันตรายใดๆแต่เพียงแค่เจอกับมังกรเพลิงข้ากลับไม่สามารถอยู่เคียงข้างเขาได้เเล้วข้านี่มัน..." เหยาเซียนคิด

เหยาเซียนค่อยๆขยับขาก่อนที่จะเดินไปยังทิศที่หยางจื่อถูกมังกรเพลิงพาไปนางได้ตั่งมั่นไว้แน่วแน่เเล้วว่าจะไปช่วยหยางจื่อให้ได้ต่อให้นางต้องตายนางก็ไม่เสียใจ

"นั่นเจ้าจะไปใหน" หลิวเฟยกล่าว

"ข้าจะไปช่วยหยางจื่อ" เหยาเซียนกล่าว

"งั้นข้าไปด้วย" หว่านเจียงอี้และหยางอวี้กล่าว

"ไม่ได้พวกเจ้าหาที่ปลอดภัยและหลบซ่อนตัวให้ดีถ้าเกิดอะไรขึ้นกับข้าอย่างน้อยก็ยังมีพวกเจ้าคอยแจ้งข่าวของพวกเราให้ผู้อาวุโส"เหยาเซียนกล่าว

"แต่เจ้าคนเดียวมันอันตรายเกินไป" หว่านเจียงอี้กล่าว

"ไม่ต้องห่วง ข้าสามารถเอาตัวรอดได้" เหยาเซียนกล่าวก่อนจะทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็ว

หลิวเฟยลังเลใจก่อนที่จะตัดสินใจที่จะอยู่กับกลุ่มของหว่านเจียงอี้นางนั้นต่างกับเหยาเซียนนางนั้นไม่ได้มีความรู้สึกรักต่อหยางจื่อนางเพียงแค่ชื่อชมในความสามารถของหยางจื่อเพียงเท่านั้นเพราะเหตุนี้นางจึงไม่กล้านำชีวิตไปเสียงเพื่อช่วยหยางจื่อ

แตกต่างกับเหยาเซียนนางมีความรู้สึกที่ชื่นชอบหยางจื่อนางนั้นรักหยางจื่อการแสดงออกของนางนั้นชัดเจนอย่างมากและมีผู้คนมากมายที่ดูออกถึงเรื่องนี้และเหยาจีก็เป็นหนึ่งในนั้น

ทางด้านหยางจื่อหยางจื่อถูกมังกรเพลิงพาเข้ามาในถ้ำแห่งหนึ่งเห็นได้ชัดว่าถ้ำแห่งนี้คือที่อยู่อาศัยของมังกรเพลิงภายในถ้ำมีสมบัติมากมายแร่ศักดิ์ศิทธิ์ สมุนไพรล้ำค่า และศิลาพลังหยางจำนวนมากจากการคาดการของหยางจื่อมันน่าจะมีหลายล้านก้อน

"เจ้ามนุษย์จงตอบข้ามาทำไมบนร่างของเจ้าถึงมีกลิ่นอายของมังกรสายพนธุ์สวรรค์ได้"มังกรเพลิงกล่าว

"อาจจะเป็นเพราะข้ามีเส้นลมปราณมังกรสวรรค์ก็ได้" หยางจื่อกล่าว

"ไม่ใช่เรื่องที่เจ้ามีเส้นลมปราณของมังกรสวรรค์นั้นข้าดูออกอยู่เเล้วไม่อย่างงั้นข้าคงฆ่าเจ้าไปเเล้วแต่กลิ่นอาจที่ข้าสัมผัสได้นั้นมันรุนแรงกว่าของเจ้า"มังกรเพลิงกล่าวด้วยความหงุดหงิด

"หรือว่า!!!!"

หยางจื่อกล่าวยังไม่ทันจบแสงสว่างก็ปรากฏออกมาจากกำลังเก็บสัตว์ร่างที่สง่างามของเสี่ยวหงปรากฏออกมาและคำรามออกมา

"เป็นท่านจริง ๆด้วย พวกข้าเผ่ามังกรเผ้าตามหาท่านมานานแสนนานแต่ก็ไม่พบคิดไม่ถึงว่าท่านจะมาอยู่กับมนุษย์ที่แสนอ่อนแอนี่ " มังกรเพลิงกล่าว

"เจ้าเป็นใครข้าไม่รู้จักเจ้า"เสียงที่ไพเราะของเสี่ยวหงดังขึ้นเป็นภาษามนุษย์

"หืม?? เสี่ยวหงเจ้าพูดได้ด้วยอย่างงั้นรึ"หยางจื่อกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ

"ใช่เเล้วนายท่าน ข้าพูดได้หลังจากที่ข้ามาถึงระดับราชันสวรรค์แต่ข้ายังไม่คุ้นชิเลยไม่ได้พูดอะไรออกมาต่อหน้าท่าน"เสี่ยวหงกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

"นี่เจ้าเป็นผู้หญิงหรือเนี่ย ข้าละอึ้งเลย" หยางจื่อกล่าว

"เลิกพูดข้ามหัวข้าได้เเล้ว ข้ามีเรื่องต้องคุยกับนายหญิง"มังกรเพลิงกล่าว

"นายหญิง????" หยางจื่องงงวย

"ดูเหมือนว่าท่านจะไม่ได้รับรู้เรื่องราวอะไรเลยสินะ งั้นข้าจะเล่าให้ฟังในอดีตเผ่ามังกรสวรรค์คือผู้นำสูงสุดของเผ่ามังกรมังกรเพลิง มังกรวารี มังกรปฐพีต่างก็ถูกปกครองโดยเผ่ามังกรสวรรค์ของท่านแต่ว่าเมื่อราชันมังกรสวรรค์ได้หายสาปสูญและมีข่าวลือว่าตายลง

เผ่ามังกรสวรรค์ก็ตกต่ำลงจนทำให้สิ่งมีชีวิตชั่วร้ายคิดจะกำจัดเผ่ามังกรสวรรค์ทั้งหมดให้หายไปจากจักรวาลนี้พวกมันคือมังกรปีศาจพวกมันบุกโจมตีพวกเราและเข่นฆ่ามังกรสวรรค์ไปเป็นจำนวนมากการต่อสู้ที่รุ่นแรงทำให้มิตินี้แทบจะพังทลายในตอนนั้นมารดของท่านได้หลบหนีออกไปโดยการช่วยเหลือของพวกข้าและทำให้สภาพแวดล้อมของที่นี่เปลี่ยนไปเหมือนอย่างที่ท่านเห็น

และในตอนนั้นมารดาของท่านกำลังตั้งครรภ์ท่านอยู่พวกเราใช้กำลังทั้งหมดเพื่อช่วยให้พวกท่านหลบหนีไปแต่ไม่นานมารดาของท่านก็กลับมาที่ดินแดนแห่งนี้และใช้พลังของท่านเพื่อหามิติใหม่และย้ายพวกเราไปอยู่อาศัยยังดินแดนใหม่แต่ค่าตอบแทนของการใช้พลังเพื่อตรวจสอบมิติจำนวนมากในจักรวาลนี้คือชีวิตของมารดาท่าน

ในตอนนั้นมารดาของท่านกล่าวว่าตัวท่านนั้นยังมีชีวิตอยู่และรอวันที่จะเติบโตและแข็งแกร่งพวกข้านั้นเมื่อรู้ก็ออกตามหาเบาะแสของท่านมาตลอดแต่เป็นเพราะมารดาของท่านไม่ได้บอกที่อยู่ของท่านให้พวกข้ารู้พวกข้าจึงไม่สามรถข้าท่านพบแต่คิดไม่ถึงว่าจะเจอท่านในดินแดนนี้อีกครั้ง"มังกรเพลิงกล่าวด้วยน้ำเสียงโศกเศร้าและยินดี

------------------------------------------------------------------------------------