第7章
เทียนอี๋กอดร่างไร้ลมหายใจของผู้เป็แม่จนหมดแรงที่จะร้องจนเข้ายามอิ๋น[3.00-4.59]
สายลมเย็นพัดผ่านร่างกายของเทียนอี๋ที่นั่งนิ่งอยู่หน้าหลุมศพน้องชายและแม่บนใบหน้าหวานยังคงมีคราบน้ำตาที่เหือดแห้ง ดวงตากลมจ้องมองป้ายหลุมศพไม่ละสายตา
"ท่านแม่ เทียนต้าน ข้าจะดูแลตนเองดีๆท่านแม่ไม่ต้องเป็ห่วง" กล่าวจบเทียนอี๋ก้มสรีระจรดพื้นดิน เคารพหลุมศพทั้งสองคนครั้งสุดท้าย
"เ้าจะทำเช่นไรต่อไป" หลินเหรินเอ่ยถามเทียนอี๋หลังจากยืนดูอยู่นาน ข้างๆนั้นมีเหยียนซานยืนมองเงียบๆ
"ข้าจะอยู่ที่เมืองนี้ต่อไป เพราะที่นี่เป็บ้านเกิดข้า"เทียนอี๋เอ่ยวาจาหนักแน่น ดวงตากลมหม่นแสงลงจนคนเห็นต้องใจหายเหยียนซานไม่อยากให้เทียนอี๋อยู่ที่เมืองนี้ต่อเห็นได้ชัดว่าบุรุษชุดดำ้าเอาชีวิตเทียนอี๋ ไม่ใช่สองแม่ลูกที่ตาย
"ข้าจะพาเ้ากลับไปยังอาณาจักรน้ำแข็งด้วย"เทียนอี๋หันมองเหยียนซานด้วยสายตาไม่เข้าใจ บุรุษตรงหน้านี้คือใครกันแน่ เทียนอี๋มองเหยียนซานด้วยความสงสัยแต่ไม่คิดจะเอ่ยถามออกไป อาณาจักรน้ำแข็งเป็เขตแดนของพวกเทพไม่ใช่ที่ที่มนุษย์ธรรมดาจะเข้าไปได้
"ข้าเป็เพียงมนุษย์ธรรมดาจะเข้าเขตของเหล่าเทพได้เช่นไร" เทียนอี๋เอ่ยถามดวงตากลมมีแต่ความสงสัยเหยียนซานหลบสายตาเทียนอี๋ก่อนหันสบมองอีกครั้ง
"ข้าอยากจะพาเ้ากลับไปกับข้า ใครกล้าขัด"เหยียนซานไม่ตอบคำถาม หากแต่ดื้อรั้นจะพาเทียนอี๋ไปกับตน
"ข้าไม่ไปกับคนแปลกหน้า"เอ่ยจบพลันลุกขึ้นเตรียมเข้าบ้านหลังเล็กที่อยู่มาแต่เกิด
"แต่เ้าคือเป้าหมายของพวกมัน"เทียนอี๋หยุดชะงักเมื่อได้ยินคำพูดของเหยียนซานภาพเื่ราวมากมายที่เกิดขึ้นพลันก่อร่างสร้างให้ใบหน้าหวานหม่นลง
"ข้าจะเชื่อใจเ้าได้เช่นไร" น้ำเสียงนุ่มเอ่ยถามบุรุษรูปงามตรงหน้า
เทียนอี๋ไม่รู้ว่าความสูงส่งของบุรุษผู้นี้มีมากแค่ไหนหากแต่เทียนอี๋ไม่เหมาะสมได้รับความช่วยเหลือ แต่เทียนอี๋หารู้ไม่ว่าคำพูดของตนเมื่อครู่ ทำให้เหยียนซานหยุดนิ่งชะงักไปก่อนจะพยายามปรับอาการของตนให้นิ่งลง
"ข้าเป็าาเผ่าน้ำแข็งพูดคำไหนคำนั้น" เหยียนซานเอ่ยวาจาหนักแน่น เทียนอี๋เปิดตากว้างด้วยความใ
"เ้านะหรือาาเผ่าน้ำแข็ง" เทียนอี๋เอ่ยขึ้นพลันมองเหยียนซานด้วยสายตาไม่เชื่อสายตากลมเช่นชาติก่อนแตกต่างตรงที่ดวงตาคู่นั้นมีสีดำลึกล้ำจ้องมองสำรวจบุรุษตรงหน้าที่อ้างตนว่าเป็าาเผ่าน้ำแข็ง
"เ้าไม่เชื่อข้าหรือ?" เหยียนซานเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนสร้างความแปลกใจแก่องครักษ์ที่ติดตามมาอารักขา
"ทำไมข้าต้องเชื่อคนอย่างเ้า"ดวงตากลมหรี่ตามองไม่ไว้ใจ ในสายตาของเหยียนซานมันช่างเป็ใบหน้าที่น่ารักยิ่งชวนให้คะนึงหาดวงตากลมสีฟ้าอ่อนที่ไม่มีวันได้พบเจออีก
จะให้ข้าทิ้งบ้านที่เคยอยู่มาแต่กำเนิดไปกับคนแปลกหน้าแล้วข้าจะเชื่อใจคนผู้นี้ได้จริงหรือไม่
เทียนอี๋ยืนคิดเพียงครู่หนึ่งก่อนเงยหน้ามองสบดวงตาคมสีฟ้าครามคู่นั้น พลันความรู้สึกคุ้นเคยและไว้ใจก็เกิดขึ้นในใจ แต่ก็ขัดแย่งกับความไม่เชื่อใจ จนสับสนไปหมด
"ข้าจะลองเชื่อใจเ้า" เพียงคำสั้นๆแต่คนฟังอย่างเหยียนซานพลันยกยิ้มจนเต็มใบหน้า
1K
