เถ้าแก่ขั้นเทพ ไอเทมสุดโกง ลูกค้าสุดกาว

ตอนที่ 167 : เหล่าไป่สนใจทำอาหาร

ภายในใจเหล่าไป่บังเกิดความตื่นตะลึง

จากการพิจารณาโดยคร่าว ระยะห่างระหว่างดวงดาวที่พบเห็นนั้นแทบไม่อาจคาดเดาได้ด้วยหลักความคิดโดยทั่วไป!

พร้อมกันนี้ขนาดแท้จริงของดวงดาวยังไม่ใช่อะไรที่ทวีปเทียนหลันจะสามารถเทียบเปรียบได้!

สถานที่แห่งนี้มันคืออะไรกัน?!

และสิ่งที่เกิดขึ้นถัดจากนี้ยิ่งทำให้เหล่าไป่ต้องอุทานร้อง

สัตว์ยักษ์ร่างสีดำสนิทได้เผยตัวออกอย่างไม่อาจบรรยาย

ขนาดของมันแทบจะเทียบเท่าได้กับดวงดาว!

ภาพฉากที่เหล่าไป่พบเห็นถัดจากนี้ก็เป็นเหมือนดังที่ลั่วฉวนได้พบเห็น

มีดเล่มหนึ่งได้เชือดเฉือนเข้าใส่ร่างสัตว์โลก บอกกล่าวตามตรง เหล่าไป่ได้เพียงแต่เหม่อมองรับชม

เสียงบรรยายที่ดังก้องในหู มันเป็นผลให้เขาค่อยได้สติกลับคืน...

หลังจากอ่านคำแนะนำครบถ้วนแล้ว เหล่าไป่อดไม่ได้ที่จะจมดิ่งในห้วงความคิด

โลกใบนี้มีสิ่งมีชีวิตเช่นสัตว์โลกตัวนั้นอยู่ด้วยงั้นหรือ?

กำลังของผู้ฝึกตนระดับใดจึงแข็งแกร่งขนาดทำลายดวงดาวด้วยมือได้?

นั่นมันขอบเขตพลังอะไรกัน...

อีกทางหนึ่ง จี้อู๋ฮุยเลือกเข้าระบบท้าทายกระจกของหอคอยแห่งการทดสอบ

เมื่อเข้ามาแล้วเขาจึงได้พบเจอบุคคลที่เหมือนกับตนเองปรากฏต่อหน้า

บอกกล่าวตามตรง มันทำให้เขาเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดขึ้นภายในใจ

แต่ไม่ช้าความรู้สึกเหล่านั้นก็เลือนหาย

ขณะนี้มาเพื่อต่อสู้ ก็เพียงเท่านั้น!

แผนที่ซึ่งคนทั้งสองยืนอยู่คือห้วงสมุทรสีฟ้าครามไร้พรมแดน

แสงตะวันบนฟากฟ้าสาดส่องเจิดจ้า

“ฮ่าฮ่า ไม่ได้ขยับร่างกายขนาดนี้มานานแล้ว!”

“บัญชาจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์!”

จี้อู๋ฮุยเผยเสียงหัวเราะ ขณะนี้ใช้เคล็ดวิชาการฝึกฝนเฉพาะตัวอย่างทุ่มสุดแรง

ที่ด้านหลังปรากฏร่างจำแลงขนาดนับพันเมตร

ร่างจำแลงถือครองดาบจักรพรรดิปกคลุมฟากฟ้าและดวงตะวัน ออร่าที่เผยออกแทบสามารถสะกดแดนดิน!

ร่างจำแลงกระจกนั้นเผยเพียงแต่สีหน้าเรียบเฉย

ที่ด้านหลัง มันก็มีร่างจำแลงยักษ์ปรากฏเช่นเดียวกัน!

กระจกคือการคัดลอกโดยสมบูรณ์!

“เข้ามา!”

จี้อู๋ฮุยคำรามร้องเหยียบย่ำพื้นจนเกิดคลื่นยักษ์โหมเข้าใส่ร่างจำแลงกระจก!

ร่างจำแลงกระจกก็ทำเช่นเดียวกันนี้...

คณะของโจวหู่ทั้งห้าคนกำลังต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรอคอยเวลาสุกได้ที่

พบเห็นจี้อู๋ฮุยและเหล่าไป่ พวกเขาเกิดความสงสัยขึ้นภายในใจ

จากบทสนทนาก่อนหน้านี้ เห็นได้ชัดว่าตัวตนคนทั้งสองไม่ใช่ธรรมดา

ออร่าของตัวตนอันสูงส่ง ไม่ใช่อะไรที่ผู้ฝึกตนทั่วไปสามารถครอบครองได้

ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงคิดอยากได้เห็น ว่าอีกฝ่ายมีกำลังเพียงใด

โจวหู่หันไปรับชมหน้าจอของเหล่าไป่เป็นคนแรก

คนทั้งห้าขณะนี้ต่างต้องเผยดวงตาเบิกกว้าง

ชายชุดสีดำลึกลับ ห้วงความว่างเปล่าอันไร้สิ้นสุด มหาสมุทรดวงดาวนับไม่ถ้วน...

เหล่านี้คือห้วงมิติอันกว้างใหญ่ที่แปลกตาไม่เคยพบเห็น!

“หรือนี่จะเป็นอาหารจานหนึ่งในระบบฝึกสอนทำอาหาร?” คำตอบผุดขึ้นภายในความคิดของโจวหู่

ภาพฉากเช่นนี้ที่ตัวละครบนหน้าจอเป็นมุมมองบุคคลที่หนึ่ง มันจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อรับชมระบบฝึกสอนทำอาหาร

ถัดจากนั้นสัตว์โลกจึงเผยตัวออกมา กลุ่มคนยิ่งตื่นตะลึงยามรับชม

เกรงว่าจะไม่มีผู้ใดในทวีปเทียนหลันแห่งนี้ได้เคยพบเห็นสิ่งมีชีวิตใหญ่ยักษ์สีดำเช่นนั้นมาก่อน

ผู้ใดพบเห็น ย่อมหมายถึงโลกที่คงอยู่ถูกสัตว์โลกทำลายกลืนกิน...

ถัดจากนั้นร่างชายชุดดำจึงเข้าสังหารสัตว์โลก...

กลุ่มคนตื่นตะลึงตาค้าง

ที่ไม่ทราบคือเหล่าไป่ที่ได้พบเห็นในมุมมองบุคคลที่หนึ่งด้วยตนเองตื่นตะลึงยิ่งกว่าผู้ใด

นี่มันเรื่องอะไร?

ตัวตนเลิศล้ำเช่นสัตว์โลก ใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วลมหายใจกลับสังหารมันได้...

“อาหารจานใดกันนี่? น่ากลัวเกินไปแล้ว!” คนหนึ่งร้องอุทานขึ้นมา

“ไม่เคยพบเห็นมาก่อน สมควรเป็นอาหารระดับสูงล้ำถึงที่สุดแล้ว”

“ภายหลังคงต้องไปรับชมบ้าง...”

คณะคนของโจวหู่ตัดสินใจได้ทันทีที่ได้รับชมหน้าจอเหล่าไป่

ตอนที่ 168 : ขออภัยที่รั้งไว้!

หลังรับชมทางด้านเหล่าไป่ โจวหู่และคณะจึงหันไปสนใจทางด้านจี้อู๋ฮุย

พวกเขาได้ทราบจากบทสนทนาก่อนหน้า ว่าเหล่าไป่และจี้อู๋ฮุยคล้ายมีกำลังทัดเทียมกัน

กระนั้นหากพิจารณาให้ดี จะพบว่าเหล่าไป่มีสมดุลที่ดีกว่าจี้อู๋ฮุย

เมื่อสายตามองทางหน้าจอของจี้อู๋ฮุย ที่ได้พบคืออีกฝ่ายกำลังเข้าโหมดหอคอยแห่งการทดสอบ

บอกกล่าวตามตรง พวกเขายังคงมีข้อสงสัยค้างคา

นี่ก็ผ่านไปนานแล้ว ไฉนจึงเพิ่งเข้าไป?

พิจารณาจากช่วงเวลา เหล่าไป่ว่ายากจะเลือกแล้ว จี้อู๋ฮุยกลับใช้เวลาเลือกนานยิ่งกว่า!

ถัดจากนี้จึงเป็นการท้าทายกระจก

ได้เห็นจี้อู๋ฮุยปรากฏบนฟากฟ้าเหนือห้วงสมุทร โจวหู่และคณะต่างเผยสีหน้าเรียบเฉย

พวกเขาต่างคว้าถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปขึ้นมาเตรียมทานพลางรับชม...

ในโหมดอารีน่า หากไม่เลือกโดยเจาะจง เช่นนั้นแผนที่จะเป็นการสุ่มขึ้นมา

นี่เป็นสิ่งที่ผู้ซึ่งเคยเล่นมาก่อนล้วนทราบดี

แต่จากที่เห็น มันก็ทำให้พวกเขาต้องตื่นตะลึงได้เรื่องหนึ่ง

คนทั้งห้าเผยดวงตาเบิกกว้างสีหน้าแตกตื่น

นั่นมันอะไร?

ปรากฏตัวก็เปิดศึกยิ่งใหญ่แล้ว?

ร่างจำแลงขนาดนับพันเมตรนั่นเสกออกมาได้อย่างไร?!

เมื่อใดกันที่ศึกระหว่างผู้ฝึกตนมีสภาพเช่นนี้?

ไม่ได้ จุดสนใจไม่ใช่ตรงนั้น!

ร่างจำแลงใหญ่ยักษ์ชวนตื่นตะลึงก็ใช่ ทว่าที่ชวนตื่นตะลึงกว่าคือรอยแยกของห้วงมิติโดยรอบ

ปรากฏการณ์เช่นนี้ หมายความถึงอีกฝ่ายอย่างน้อยต้องเป็นยอดฝีมือขอบเขตทดสอบเต๋า!

โจวหู่และคณะต่างจับจ้องมองที่หน้าจอของจี้อู๋ฮุย

นี่ก็เป็นยอดฝีมือซ่อนเร้น!

ถัดจากนั้นคนทั้งห้าจึงตกอยู่ในความเงียบ ก่อนจะกลับไปประจำที่เริ่มทานบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป

ระหว่างการทานบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ทุกสิ่งอย่างในร้านล้วนแต่เงียบงัน

เป็นเช่นนี้นั้นมีเหตุผล บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไม่ได้มีกลิ่นเย้ายวนเหมือนดังเพิ่งพบเจอครั้งแรก...

กลุ่มคนได้แต่มองไปทางผู้อื่นกันไม่วางตา

เหล่าไป่ที่ขณะนี้เหมือนคนธรรมดา แต่กลับไม่ใช่คนธรรมดาในสายตากลุ่มคนแล้ว

อย่างไรแล้วอีกฝ่ายอย่างไรก็ไม่ใช่คนอ่อนแอเป็นแน่...

กลายเป็นว่าแขกส่วนใหญ่ที่มาร้านเถ้าแก่ต่างเป็นผู้ฝึกตนที่แข็งแกร่งกันทั้งนั้นเลยหรือ?

กลายเป็นว่าพวกตนล้าหลังที่สุดแล้วกระมัง!

หลังทานบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเรียบร้อย คนทั้งห้าจึงเข้าเลือกที่นั่งพร้อมสวมใส่หมวกเข้าสู่โลกเสมือนจริงอย่างเงียบงัน

ร้านต้นตำรับกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้งหนึ่ง...

ลั่วฉวนหาวคำโต

ขณะเวลานี้ดวงตะวันบนฟากฟ้ากำลังเคลื่อนไปทางตะวันตกทีละน้อย เวลาขณะนี้คล้ายใกล้ถึงยามบ่ายแล้ว

เมื่อครู่เขาคล้ายฝันไป

มันเป็นความฝันครั้งที่ตัวเขายังเป็นนักศึกษามหาลัยธรรมดาผู้หนึ่งที่ดวงดาวสีฟ้าครามแห่งนั้น ชีวิตปกติประจำวันก็ดำเนินไป

ราบเรียบ ทว่าเส้นทางให้เลือกเดินมีหลากหลาย

ลั่วฉวนมองย้อนกลับไปยังร้านต้นตำรับที่อยู่ตอนนี้

ภายในร้าน เหยาซือหยานกำลังเท้าคางพลางเหม่อลอย

ท่าทีอันสงบนิ่งฉายชัดผ่านใบหน้าอันงดงาม นางราวกับเป็นโฉมงามในภาพแขวนผนัง

ลั่วฉวนเผยรอยยิ้มอ่อนจางปรากฏที่มุมปาก

เหมือนว่าชีวิตขณะนี้จะดีเกินไปแล้ว...

“สวัสดียามบ่ายเถ้าแก่!”

“สวัสดียามบ่ายเถ้าแก่!”

……

เสียงคำทักทายเป็นผลให้ลั่วฉวนดึงสติกลับคืนมาได้

เป็นมู่หรงไห่เถิงนำคณะศิษย์ทั้งแปดคนมาเยือน

ลั่วฉวนจึงพยักหน้ารับ

กลุ่มคนคุ้นเคยกับท่าทีตอบสนองเช่นนี้ของลั่วฉวนกันดี

เช่นนั้นขณะนี้จึงต่างเดินเข้าไปในร้านต้นตำรับ

“เหมือนโชคไม่ดี วันนี้คล้ายที่ไม่พอ”

รับชมโจวหู่และคณะสวมใส่หมวกเล่นเกมอยู่ มู่หรงไห่เถิงต้องถอนหายใจ

“คนกลุ่มนี้มาช่วงหลังเที่ยง นี่ก็ใกล้เกือบครบสามชั่วโมงแล้ว” เหยาซือหยานกล่าวคำขึ้น

“อย่างนั้นพวกเรารอสักประเดี๋ยว” มู่หรงไห่เถิงเผยยิ้มรับ

ช่วงเวลาที่มีนี้จึงไปเตรียมต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรับประทานรอ...