ข้ามมิติทั้งที ดันมาอยู่ยุครังสี

บทที่ 180 จากความประหยัด(ฟรี)

ความจริงพิสูจน์แล้วว่า ยีนของกบพิษเขียวกลายพันธุ์ค่อนข้างเสถียร ในถ้ำไม่มีกบที่มีลิ้นสองลิ้นแต่อย่างใด แต่เป็นคู่รักกบที่กำลังสร้างลูกกบตัวน้อยจริงๆ 

พวกมันตายในช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดของชีวิตกบ

สองคนขุดดินอย่างหนัก เปิดปากรูแล้วเริ่มถลกหนังกบ รอจนหานเย่กลับมา พวกเขาก็เพิ่งถลกหนังที่มีถุงพิษออกจากกบใหญ่ทั้งสองตัวเสร็จพอดี ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายห้าโมงกว่าแล้ว อากาศเริ่มเย็นลง หนังกบจะไม่เน่าเสียง่ายๆ

กบกลายพันธุ์ที่ยังมีชีวิตส่วนใหญ่ก็หลบเข้าไปในถ้ำลึก เตรียมเข้าสู่การจำศีลของวันนี้

เหลียนเซวียนอยากจะไปหาปลามากินอีก

การแบกหนังกบไว้ไม่สะดวก ดังนั้นครั้งนี้เซินเหลยจึงเป็นคนส่งหนังกบกลับไปที่ค่าย เหลียนเซวียนกับหานเย่สองคนไปที่ริมทะเลสาบเพื่อทอดแห

น้ำในทะเลสาบยังไม่กลายเป็นน้ำแข็ง เมื่อติดเหยื่อเรียบร้อย พวกเขาก็โยนแหใหญ่ลงไปในทะเลสาบ เหลียนเซวียนหยิบคันเบ็ดเล็กๆ ที่ระบบผลิตให้ออกมา การรอเฉยๆ ก็น่าเบื่อ เอาไว้ตกปลาเล่นก่อนดีกว่า

หานเย่เป็นคนไม่ค่อยพูด ปกติมีนิสัยค่อนข้างเย็นชา แต่วันนี้เมื่อเห็นเหลียนเซวียนเหวี่ยงคันเบ็ดตกปลา กลับเกิดความสนใจเข้ามาใกล้ๆ คอยดูอย่างกระตือรือร้น

ไม่ถึงสองนาทีก็ได้ปลาแล้ว เหลียนเซวียนรีบดึงคันเบ็ด สุดท้ายตกได้ปลาดุกตัวหนักกว่าสามชั่ง พอลากขึ้นฝั่งมันยังกระโดดดิ้นไปมา ตรวจสอบดูแล้ว เป็นปลากลายพันธุ์ที่มีรังสีระดับสูง

จำใจต้องปล่อยไป

เห็นท่าทางของหานเย่ที่ทนรอไม่ได้ เธอจึงยื่นคันเบ็ดให้เขาเลย พอดีคันเบ็ดนี้มีโชคเพิ่มมาในตัว และตัวเธอเองก็มีค่าความโชคดี เธอสามารถไปหาผลผลิตอย่างอื่นได้

จึงถือถุงเล็กๆ ไปตรวจสอบผักป่า

ริมทะเลสาบมีพืชจำพวกเฟิร์นมากมาย ส่วนใหญ่เป็นพันธุ์ที่กินได้ ฤดูกาลนี้แก่เกินไปแล้ว แต่หยิบเฉพาะยอดแหลมๆ ข้างบนก็ยังกินได้ เพียงแต่รสชาติจะขมเปรี้ยวหน่อย

ไม่ว่าอย่างไร ก็ถือเป็นอาหาร

เหลียนเซวียนตรวจสอบไปเรื่อยๆ พบว่าอัตราผลผลิตของพืชสูงกว่าปลาในทะเลสาบ โดยพื้นฐานสามารถถึงหนึ่งในสิบห้า แต่นี่ก็จำกัดเฉพาะกรณีที่เธอเป็นคนเก็บ หากเปลี่ยนเป็นคนทั่วไปในดินแดนรกร้าง อัตราผลผลิตอาจจะเหลือเพียงหนึ่งในร้อยหรือแม้แต่หนึ่งในหลายร้อย

ด้วยความโชคดีนี้ ที่ระบบให้เธอทำบุญบ้างเป็นครั้งคราว ก็ไม่ถือว่าเกินไป

อากาศร้อนมาถึง ฟ้ามืดช้าลง จนกระทั่งหกโมงกว่า ท้องฟ้ายังไม่มืดสนิท เหลียนเซวียนเก็บผักป่าได้กว่าห้าชั่ง มีทั้งผักเคล, ผักชนิดคล้ายวัชพืช, แดนดิไลออน, กุยช่ายป่า, ใบต้นโกโบ, ยอดต้นหลิวเก็บได้ครบหมด

เพียงแค่น่าเสียดายที่ริมทะเลสาบแห่งนี้ไม่มีผักชีฝรั่ง

เวลาผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง เพียงพอให้ตาข่ายใหญ่ของระบบดึงดูดปลาได้มากพอ ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากยกตาข่าย ยังต้องตรวจสอบปลาที่จับได้ เธอจึงไม่รอช้า รีบกลับไปที่ตาข่ายใหญ่ เห็นหานเย่หน้าแดงด้วยความตื่นเต้น

มองไปที่กระสอบข้างๆ ก็รู้สาเหตุที่เขาตื่นเต้น ไอ้หนุ่มนี่ในเวลาไม่นาน จับปลาที่กินได้มาสองตัว และทั้งหมดเป็นปลาใหญ่ประมาณสามชั่ง และยังมีปลาไนอีกตัวหนักกว่าหนึ่งชั่ง

หานเย่มองเหลียนเซวียน

"หัวหน้า ไม่คิดว่าความโชคดีของคุณจะติดต่อกันได้ ทั้งชีวิตผมไม่เคยตกปลาได้สนุกขนาดนี้มาก่อน!"

หนึ่งชั่วโมงตกได้หกเจ็ดชั่ง และยังเป็นในทะเลสาบตะวันออกที่สภาพแย่แบบนี้ พูดออกไปก็ไม่มีใครกล้าเชื่อ!

ผลผลิตนี้จริงๆ แล้วเกินความคาดหวังของเหลียนเซวียนไปหน่อย เมื่อวานวางตาข่ายใหญ่ลงไป ก็ได้ปลามาเท่านี้ ไม่คิดว่าคันเบ็ดเดียวจะได้ผลเทียบเท่ากับตาข่ายใหญ่

หานเย่เก็บอุปกรณ์ทันที สองคนออกแรงยกแห

เหมือนกับเมื่อวาน แหหนึ่งผืนนี้มีกบพิษเขียวกลายพันธุ์ขนาดเล็กเกือบครึ่ง เกือบทั้งหมดเป็นสิ่งมีชีวิตขนาดฝ่ามือ เหลียนเซวียนรู้ว่าในทะเลสาบจะต้องมีกบกลายพันธุ์อีกหลายสิบชั่ง หรืออาจจะเกินร้อยชั่ง

แต่พวกตัวใหญ่ขนาดนั้นตอนนี้คงหาถ้ำซ่อนตัวกันหมดแล้ว

มีแต่พวกตัวเล็กที่มีจำนวนมากมาย แม้ว่าอุณหภูมิน้ำจะลดลง ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ แต่เมื่อฝูงปลาว่ายผ่าน กระแสน้ำก็จะพัดพวกมันเข้าไปในตาข่าย

จากนี้จะเห็นได้ว่า กบกลายพันธุ์ในทะเลสาบนี้มีมากเกินไปจริงๆ

น่าเสียดายที่เหลียนเซวียนคิดไม่ออกว่าจะใช้ประโยชน์จากพวกมันอย่างไร สองคนกางแหออก ใช้คีมใหญ่หยิบสัตว์น้ำที่มีฟันแหลมคมออกไปทิ้ง จากนั้นก็สวมถุงมือหนังหมูหนาๆ เตรียมทำความสะอาดกบกลายพันธุ์ตัวเล็ก

ในขณะนั้น เหลียนเซวียนรู้สึกถึงเสียงเสียดสีจากป่าด้านหลัง นาฬิกาข้อมือได้รับข้อความ

"พี่สาว พี่สาว พวกเรามาช่วยแล้ว"

เหลียนเซวียนโล่งใจ ที่แท้ก็เป็นเหลียนอี้และคนอื่นๆ ที่เห็นทั้งสองคนทอดแหในวิดีโอ รู้ว่าอีกเดี๋ยวจะต้องตรวจสอบปลาเล็กจำนวนมาก จึงรีบมาช่วยกัน

เมื่อมีคนมาช่วยมากขึ้น งานตรวจสอบก็เร็วขึ้น 20 นาทีจบการต่อสู้

ตาข่ายใหญ่จับได้ปลาดุกหนักสองชั่ง งูน้ำที่มีรังสีระดับกลางหนักห้าชั่ง และปลาเล็กๆ ขนาดฝ่ามือคละชนิดอีกกว่าสามชั่ง

ผลผลิตนี้เกินกว่าที่ตกได้ตอนเช้าอีก รวมกันกว่าสิบชั่ง บวกกับปลาเจ็ดชั่งที่หานเย่ตกได้ คืนนี้มีปลารวม 17 ชั่ง

"คืนนี้เอาปลาสองตัวที่ใหญ่ที่สุดมาต้ม"

ทุกคนรู้สึกเสียดาย ปลาใหญ่สองตัวสามารถขายได้เงินไม่น้อยเชียวนะ!

แต่พอนึกถึงรสชาติเนื้อปลาที่สดอร่อยและเนื้อนุ่ม ทุกคนก็ปิดปากกันหมด จากความประหยัดสู่ความหรูหราง่าย จากความหรูหราสู่ความประหยัดยากจริงๆ!

หัวหน้าบอกให้กิน ก็กินนั่นแหละ!

ช่วงเวลาที่ช่วยงานที่บ้านเหลียน รู้สึกว่าร่างกายมีเนื้อหนังเพิ่มขึ้นอีกชั้น แก้มก็ไม่กลวงอีกต่อไป ร่างกายเต็มไปด้วยพลังที่ใช้ไม่หมด

ชีวิตในกองทัพเมื่อก่อน เรียกได้แค่มีชีวิตอยู่ ตอนนี้นี่แหละถึงเรียกว่าการใช้ชีวิต!

คิดว่าคืนนี้จะได้กินปลาต้มอีก ทุกคนเดินแทบจะลอยขึ้นมา

กลับถึงฐาน โฮ่วกั่งได้เตรียมตู้เย็นใหญ่สองตู้ให้ว่างเปล่า ล้างด้านในแล้วเริ่มแช่แข็งซาลาเปา

เขาใช้เวลาบ่ายนี้นึ่งซาลาเปา กลัวว่าตัวเองไปแล้วจะไม่มีใครทำอาหารให้ทุกคน จึงเอาแป้งข้าวโพดครึ่งถุงผสมกับแป้งขาวครึ่งถุง นึ่งซาลาเปาแป้งสีเหลืองหลายร้อยลูก

ยัดตู้เย็นในรถทั้งสองคันจนเต็ม

เหลือไว้แต่ตู้เย็นพลังงานแสงอาทิตย์ขนาดใหญ่ เพื่อเก็บผลผลิตของวันนี้

แต่ก็เพียงพอแล้ว เหลียนเซวียนกับโฮ่วกั่งตกลงกันแล้ว ต่อไปจะไม่พกพาผลผลิตมากเกินไป เมื่อสะสมได้จำนวนหนึ่งก็จะส่งกลับฐานทัพทันที

หานเย่ฆ่าปลา เผิงฮุยยกหม้อใส่น้ำมัน ทั้งสองประสานงานกันอย่างเป็นระบบ

เหลียนเซวียนฉวยโอกาสตอนโฮ่วกั่งไม่ทันระวัง หยิบขาเนื้อกวางสองขาจากของแช่แข็งแล้ววิ่งหนี

โฮ่วกั่งชำเลืองมองเธอทีหนึ่ง รู้สึกโกรธเล็กน้อย ต้มปลาสองตัวแล้ว หัวหน้าทีมของพวกเขายังไม่ยอมละเว้นขากวางสองขานี้!

แต่ในที่สุดเขาก็ไม่ได้พูดอะไร อยากกินก็กินไป อย่างไรเสียก็ไม่ได้กินของบ้านเขา คืนนี้เขาก็จะไปแล้ว ตาไม่เห็นก็ไม่รำคาญใจ

คืนนี้กลับถึงฐาน จะได้พบกับอี๋อี๋แล้ว รู้ว่าในไม่ช้าตัวเองจะได้รับเงินก้อนไม่เล็ก โฮ่วกั่งตัดสินใจใจกว้างสักครั้ง กลับบ้านก็จะซื้อผักป่าสักหน่อย ซื้อปลาเล็กอีกสักหน่อย ทำตามสัญญา ห่อเกี๊ยวผักให้อี๋อี๋ ต้มปลาเล็กๆ ซอสเข้มข้นสักสองสามตัว

คืนนี้ 8 คนเขมือบปลาสองตัว ขากวางสองขา ซาลาเปานุ่มๆ ใหญ่ๆ กว่า 30 ลูก แต่ละคนลูบท้องพลางรำพึงถึงชีวิตที่เป็นสุข

ส่วนเหลียนเซวียนยุ่งอยู่ ซาลาเปาใส่ถุง 6 ถุง ปลาเล็กที่เหลือจากตอนค่ำ และงูน้ำตัวใหญ่นั้นแบ่งเท่าๆ กันเป็น 6 ส่วน ผักป่าที่สะสมไว้แบ่งเท่าๆ กันเป็น 6 ส่วน เนื้อกวางที่ยังกินไม่หมดก็หั่นเป็น 6 ชิ้น

นับเป็นสวัสดิการให้กับสมาชิกทีมเล็ก ให้โฮ่วกั่งนำกลับไปแบ่งให้แต่ละครอบครัว