ระบบกาชาอาชีพสุดแกร่ง กับ ทายาทมหาเศรษฐีสุดป่วน

นิชากล่าวพร้อมกับยกนิ้วชี้มาแตะที่ปากเป็นท่าทางประกอบ หัวใจของพวกเขาทั้งสองคนเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ แต่ทว่าในที่สุดพวกเขาก็ถูกพบตัวเข้าจนได้ และปืนหลายกระบอกชี้เข้ามาตรงพุ่มไม้ที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่ บอดี้การ์ดชุดดำหลายคนต่างก็ยืนรายล้อมที่นั้นเอาไว้..

“จะออกมาดีๆหรือว่าจะต้องการที่จะเจ็บตัวก่อน.. เลือกมา!..” บอดี้การ์ดคนหนึ่งของตระกูลกล่าวขึ้นเสียงดัง และก็เป็นนัทที่เลิ่กลั่กกว่านิชา เขารีบยกตัวเองออกจากที่ซ่อน พร้อมกับยกมือยอมแพ้

“ผะ..ผมยอมแล้วครับ อย่าทำอะไรผมเลย ผมยังมีลูกมีเมียให้เลี้ยงดูอยู่นะครับ” นัทกล่าวอย่างกล้าๆกลัวๆ ประสบการณ์ทั้งชีวิตที่ผ่านมาของการเป็นนักข่าว อาชีพของเขาปลอดภัย และมั่นคง ครั้งนี้เป็นครั้งแรกเลยที่มีความตายคอยจ่ออยู่ตรงหน้า แน่นอนว่าเขาก็ต้องร้องยอมแพ้ออกมาทันที เพราะเขารู้ดีว่าคนพวกนี้สามารถกระทำได้ทุกอย่างจากข้อมูลที่นิชาอ่านให้ฟังก่อนหน้านี้ที่เธอคุยกับเพื่อน..

“อินทรีย์!.. นายคนนี้เป็นใคร?..” บอดี้การ์ดกล่าวถามก่อนที่โดรนไร้เสียงจะปรากฏต่อหน้าของนัท แน่นอนว่าเขาตกใจมาก เพราะจู่ๆมันก็ปรากฏออกมาจากความว่างเปล่า

“ทีมงานประจำรายการของเป้าหมาย นายณัฐภูมิ..” เสียงดังออกมาจากโดรน มันก็ยิ่งทำให้นัทตกใจยิ่งกว่าเดิม เพียงแค่เวลาเสี้ยววินาที พวกเขาก็รับรู้ตัวตนของเขาแล้ว นี่หรือคือการทำงานของตระกูลที่ยิ่งใหญ่ มันช่างเป็นอะไรที่น่าเหลือเชื่อมาก เมื่อโดรนกล่าวเสร็จมันก็หายลับตาไปอีกครั้งหนึ่ง

“ผู้ประกาศข่าวนิชา.. คุณควรแสดงตัว ไม่อย่างนั้นเราจะยิง และนำศพของคุณกลับไปรายงานแทน..” บอดี้การ์ดกล่าวขู่กับนิชาที่กำลังหลับตาซ่อนตัวอยู่ เมื่อเธอได้ยินเช่นนั้นเธอก็ลุกขึ้นมาพร้อมกับยกมือ ก่อนจะหันไปมองค้อนใส่นัทในทันที

“บอกให้อยู่นิ่งๆไงเล่า พวกเขาจับเราได้แล้วเห็นไหม..” นิชากล่าวพร้อมกับเบะปากไม่พอใจ

“ค่อยๆก้าวเท้าลงมาทีละคนอย่างช้าๆ.. เอามือไว้ในที่ที่เราสามารถเห็นได้ตลอด ไม่อย่างนั้นเราจะยิงทันที..” หัวหน้าทีมค้นหา บอดี้การ์ดคนเดิมกล่าวออกมาอย่างใจเย็น แต่ดวงตาของเขา ปืนของเขา ไม่เคยประมาท เพราะไม่แน่ว่าอีกฝ่ายจะมีอาวุธก็เป็นไปได้..

“พวกคุณไม่มีสิทธิ์ที่จะทำอะไรกับพวกเราเช่นนี้.. พวกเรามีสิทธิเสรีภาพเหมือนกับประชาชนทั่วๆไป และยิ่งพวกเราเป็นนักข่าวแล้วด้วย พวกคุณจะทำอย่างนี้ไม่ได้นะ..” นิชากล่าว แต่มีหรือที่หัวหน้าบอดี้การ์ดจะสนใจ เขาเหนี่ยวไกปืนที่ติดที่เก็บเสียงเอาไว้ที่ปลายกระบอกทันที..

“อย่าให้เราต้องพูดย้ำ และซ้ำ.. เราสามารถเอาศพของพวกคุณกลับไปรายงานแทนได้... และถ้ายังไม่เลิกพูดมากน่ารำคาญ ถ่วงเวลา.. กระสุนนัดต่อไปจะเจาะเข้าไปที่หัวของพวกคุณ

“ครับๆๆ ผมยอมแล้วครับท่าน.. ผมจะลงไปเดี๋ยวนี้!..” นัทที่เห็นว่ามันไม่ใช่สิ่งที่จะเจรจาได้อีกต่อไป เขารีบเลื่อนตัวเกาะกับต้นไม้ และปีนลงมาทันที ก่อนจะคุกเข่าเอามือไขว้หัวไว้ ส่วนนิชาเธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเพื่อนของเธอได้แต่กล่าวโทษที่จะพาเธอไปตายด้วยอย่างนี้ พวกเขาเป็นพวกไม่สนกฎหมาย หรือว่าจะต้องฆ่าแกงใครพวกเขาก็ไม่สนใจจริงๆ นับว่าเป็นกองกำลังที่ทำตามคำสั่งของเจ้านายจริงๆ

“โอเคๆๆ ฉันยอมแล้ว ฉันจะลงไปเดี๋ยวนี้!...” ในที่สุดนิชาก็ต้องยอมแพ้ให้กับคำขู่ของพวกเขา เพื่อที่จะรักษาชีวิตของตัวเองเอาไว้ และถ้าย้อนกลับไปได้เธอเลือกที่ยอมโดนลงโทษทางวินัยจะดีกว่า คิดไปคิดมาก็ไม่น่าเลยจริงๆ เหล่าชายชุดดำเข้าคุมตัวของทั้งสอง พร้อมกับอุปกรณ์ต่างๆในทันที ก่อนที่ทั้งสองจะถูกส่งตัวมาคุกเข่าต่อหน้ากิตติในเวลาต่อมา

“มีแค่สองคนใช่ไหม..” กิตติกล่าวถามเพื่อความแน่ใจ ส่วนบอดี้การ์ดที่เป็นหัวหน้าการค้นหาในครั้งนี้ก็ก้มตัวลงรายงานกับกิตติในทันที

“ขอรับท่านกิตติ.. โดรนของอินทรีย์พบแหล่งพลังงานความร้อนเพียงแค่พวกเขาสองคนในบริเวณนั้นขอรับ.. นอกจากนี้พวกเขายังมีการบันทึกภาพของคุณชาย และตัวของท่านระหว่างสนทนากันด้วยขอรับ” หัวหน้าบอดี้การ์ดกล่าว ก่อนจะยื่นเทปที่ใช้ในการบันทึกภาพให้กับกิตติ

“แล้วมือถือของพวกเขาล่ะ ได้ค้นตัวแล้วหรือยัง..” กิตติกล่าวถาม

“แน่นอนขอรับท่านกิตติ.. นี่คือทั้งหมดที่พวกเราพบขอรับ..” บอดี้การ์ดกล่าว ก่อนจะยื่นทุกสิ่งทุกอย่างให้กับกิตติอีกทันที แน่นอนว่ากิตติโยนทุกอย่างเข้าถังเหล็กถังหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ ก่อนจะสั่งให้เผามันทุกอย่างทิ้งในทันที..

“..พวกคุณทำลายของคนอื่นอย่างนี้มันผิดกฎหมายนะ.. ฉันจะทำข่าวเกี่ยวกับพวกคุณแน่.. ไม่นะ มือถือที่ยังผ่อนไม่หมดของฉัน.. ฉันจะเขียนข่าวที่ไม่เป็นธรรมนี้ให้สาธารณชนได้รับรู้..” นิชากล่าวน้ำตาตก มือถือที่เธอเพิ่งจะถอยมาเมื่อตอนต้นเดือน ตอนนี้มันกำลังถูกเผาไปพร้อมกับสิ่งของอื่นๆ

“หึหึ.. ก่อนที่แกจะได้เสนอข่าวบ้าบออะไรนั่น.. แกควรห่วงชีวิตของแกว่าจะรอดกลับไปเขียนได้ดีกว่าไหม.. ที่เมืองหลวงยังจัดการพวกมันไม่ได้อีกอย่างนั้นเหรอ..” กิตติกล่าวถามกับพวกบอดี้การ์ดทีมสื่อสารที่กำลังรอผลลัพธ์จากปฏิบัติการจับกุมผู้มีส่วนเกี่ยวข้องทั้งหมด

“ปฏิบัติการเสร็จสิ้นแล้วขอรับ.. ภาพกำลังจะถูกส่งเข้ามาขอรับ..” บอดี้การ์ดทีมสื่อสารกล่าว และไม่กี่อึดใจ ภาพของเหล่าผู้บริหารของ CCPTV ที่ถูกปืนจ่อหัวอยู่ก็ปรากฏต่อหน้าของพวกเขาทุกคน นิชาที่เห็นอย่างนั้นก็อึ้งไปเลย เธอไม่คิดว่าพวกเขาจะเล่นใหญ่ขนาดนี้ นอกจากนี้เพื่อนของเธอก็อยู่บนจอนั้นด้วยเช่นกัน

“เอาล่ะ.. ในเมื่อทุกอย่างพร้อมกันแล้ว ฉันในนามของพ่อบ้านใหญ่ตระกูล ณ สุวรรณภูมิขอพิพากษาพวกแกทีละคน.. พวกแกช่างกล้ามากที่มาท้าทายพวกเราซึ่งๆหน้าขนาดนี้ ทำใจให้ดีๆล่ะพวกแก หึหึหึ!..” กิตติกล่าว และในตอนนี้นิชาก็ยิ่งอึ้งเข้าไปใหญ่ ประธานบริษัทอนุชัย ชาญชัยในเวลานี้เขาก็ทำได้แต่จ้องมองไปยังตัวก่อปัญหา ตัวต้นเรื่องที่ทำให้เกิดเหตุกาณ์นี้ทั้งหมดด้วยสายตาอาฆาตแค้น..

‘แกไม่ได้ตายดีแน่..’ สายตาของอนุชัยมันบอกอย่างนั้น..

กลับมาที่ทางด้านของโอ๊ตที่ขับรถออกมาพร้อมกับปิงปิงเพื่อนสาว แน่นอนว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น พวกเขาไม่ได้รับรู้เรื่องอะไรเลย ถ้าโอ๊ตรับรู้ก็คงจะต้องอกแตกตายเป็นแน่แท้ ใบหน้ามุ่ยๆของเขามันบ่งบอกได้อย่างชัดเจนว่ามันมีบางอย่างที่ขัดใจแต่เขาก็ไม่ได้พูดกล่าวออกมา

ปิงปิงที่เห็นอย่างนั้น เธอเองก็รู้ว่าโอ๊ตนั้นกำลังคิดอะไรอยู่ เธอก็เลือกที่จะเงียบเช่นกัน และคิดว่าเขาต้องการเวลาสักเล็กน้อยสำหรับเรื่องนี้ แต่เธอก็ยังคงแอบมองเขาอยู่เป็นระยะๆ ซึ่งโอ๊ตเองก็รู้สึกตัวว่าเธอนั้นมองมาเช่นกัน เขาจึงถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้..

“ไม่ต้องซีเรียสขนาดนั้นก็ได้ครับปิงปิง.. ถึงมันจะไม่เหมือนอย่างที่โอ๊ตคาดคิดเอาไว้ก็เถอะ มันก็แค่โอ๊ตขัดใจตัวเองนิดหน่อยที่ไปดูถูกการทำงานของพวกกิตติเสียได้ ครั้งหน้าจะทำอะไรต้องรอบคอบกว่านี้ซะแล้ว..เฮ้ออ” โอ๊ตกล่าวอย่างเหนื่อยใจ เขาพลาดเองในครั้งนี้

“แต่ว่ามันก็มีข้อดีเหมือนกันนะคะ... อย่างน้อยในตอนนี้โอ๊ตก็ทราบมาบ้างแล้วว่าพวกเขามีวิธีจัดการการทำงานยังไง ถ้าครั้งหน้าโอ๊ตก็แค่ต้องคิดแผนเผื่อเอาไว้เท่านั้นเอง..” ปิงปิงกล่าวให้กำลังใจโอ๊ตเล็กน้อย

“นั่นสินะ! ครั้งนี้ก็เหมือนเป็นการลองประสิทธิภาพงานของพวกเขา ครั้งหน้าแผนจะต้องรัดกุมมากกว่านี้ ไม่สามารถคิดเอาดาบหน้าอย่างนี้ได้แล้ว.. ขอบใจนะปิงปิง”

โอ๊ตกล่าวพร้อมยิ้มให้กับความคิดของเธอที่มองในแง่ดีเสมอ มันเป็นความคิดเห็นอีกด้านหนึ่งที่โอ๊ตไม่เคยจะมองมันเห็น เพราะชีวิตที่ผ่านมาเขาจะมองโลกในแง่ดีไม่ได้ และถ้าเขาทำอย่างนั้นเขาคงจะไม่มีชีวิตรอดจนมาถึงตอนนี้หรอก และปิงปิงก็ช่วยเขาได้ในเรื่องนี้..

“..ว่าแต่เราควรไปหาอะไรทานกันก่อนดีกว่าไหมครับ เรายังพอมีเวลาอยู่บ้าง..” โอ๊ตกล่าวถามขึ้นอีกครั้งหนึ่ง หลังจากเห็นว่าบรรยากาศในรถค่อยๆกลับมาเงียบอีกครั้ง..

“ได้ค่ะโอ๊ต.. ปิงปิงว่างทั้งวันเลยวันนี้ ... โอ๊ตอยากจะทานอะไรก็เอาร้านนั้นเลยก็ได้ค่ะ” ปิงปิงกล่าว

“เออ.. คือว่าโอ๊ตไม่ค่อยได้ออกมาทานข้าวข้างนอกสักเท่าไร ถ้าจะรู้จักก็เป็นพวกร้านไก่ทอดลุงหนวดขาว เบอร์เกอร์ดับเบิ้ลยู และก็พวกสุกี้เป็ดย่างอะไรพวกนั้น.. เอาเป็นว่าปิงปิงช่วยแนะนำดีกว่านะครับ” โอ๊ตกล่าว และถ้าจะให้เขาเป็นคนเลือกแล้วล่ะก็ มันก็คงจะไม่พ้นร้านอาหารข้างทางที่ถูกๆ เพราะชีวิตเขาก็เคยทานแต่อย่างนั้นจนเคยชินแล้ว แต่เขาจะให้ปิงปิงที่เป็นลูกคุณหนูไปร้านอย่างนั้นได้ยังไงกัน

“อย่างนั้นเหรอคะ.. สงสัยปิงปิงจะต้องแนะนำโอ๊ตอีกหลายๆครั้งแล้วล่ะค่ะ..” ปิงปิงหันมากล่าวด้วยรอยยิ้ม ส่วนโอ๊ตก็ไม่โง่เกินไปที่จะไม่เข้าใจว่าเธอกำลังหมายถึงอะไร เขาก็หันไปยิ้มให้กับปิงปิงก่อนจะตอบ..

“ได้สิครับ! ปิงปิงต้องการให้ผมเลี้ยงข้าวบ่อยๆใช่ไหม..” โอ๊ตกล่าว ส่วนปิงปิงที่ได้ยินอย่างนั้นก็หน้าบูดไปเล็กน้อย

“ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ ปิงปิงแค่อยากจะมาทานกับโอ๊ตบ่อยๆ อยากเจอกับโอ๊ตบ่อยๆเท่านั้นเอง..” ปิงปิงเลือกที่จะไม่อ้อมค้อมต่อไป ซึ่งโอ๊ตก็ถึงกับไปไม่เป็นเมื่อเธอพูดตรงๆออกมาเช่นนั้น

“ไม่ใช่ว่าโอ๊ตไม่เข้าใจความหมายหรอกนะครับ.. บางอย่างเราก็ต้องพูดเพื่อแก้เขินกันบ้าง แต่ว่าโอ๊ตไม่คิดว่าปิงปิงจะพูดตรงๆอย่างนี้เลย.. มันจะไปไม่เป็นนะครับ..” โอ๊ตกล่าวพร้อมกับเกาแก้มของตัวเอง ส่วนปิงปิงที่ได้ยินอย่างนั้นก็หัวเราะออกมาเบาๆ ท่าทางของเธอดูน่ารักมาก..

“ฮ่าๆ บางครั้งปิงปิงก็ไม่รู้นี่คะว่าโอ๊ตแกล้งทำเป็นไม่รู้ หรือว่าไม่รู้จริงๆ.. แต่ถ้ายังมัวอ้อมๆกันอย่างนี้อยู่ ก็ไม่เข้าใจความรู้สึกกันสักทีสิคะ จริงไหม..” ปิงปิงกล่าว ส่วนโอ๊ตก็ได้แต่ยิ้มให้กับเธอ และกล่าวตอบเพียงแค่ประโยคเดียวเท่านั้น..

“นั่นสินะครับ...” (เดี๋ยวนะ!.. แล้วเอ็งจะกล่าวแค่นี้จริงๆเหรอ ไม่ได้นะเฟ้ยยยย : ไรท์)