the choice

[ข้อมูลผู้เอาชีวิตรอด แบบละเอียด][ชื่อ เจมส์ เลเวล 4]...................[ความเร็วโจมตี 1%][อาชีพ บุตรแห่งความโลภ]........[ลดคูลดาวน์ 0%][เจ้านายของวินนี่].....................[อัตราคริติคอล 0%][พลังชีวิต 90]...........................[ความเร็วเคลื่อนที่ 225][พลังโจมตี 14 (+10) ].............[ฟื้นฟูพลังชีวิตต่อ5วิ 5][พลังโจมตีทางจิต 2]...............[ฟื้นฟูทะเลจิตต่อ5วิ 5][ทะเลจิตสูงสุด 52]...................[ต้านทานสถานะ 0][เกาะ 2].................................[สกิล เร่งเลือด,ไนท์วิชชั่น][ต้านทานจิต 2]
เจมส์รู้สึกวางใจเมื่อเห็นค่าสเตตัสของเขาเป็นที่น่าพอใจ ในที่สุดเขาก็มีทะเลจิตมากกว่า 40
ซึ่งนั่นทำให้เขา สามารถใช้สกิลเร่งเลือดได้
ถึงแม้ว่าตอนนี้เจมส์จะยังไม่ทราบว่าค่าอื่น ๆ มีไว้ทำอะไร แต่เขาก็ใช้แต้มแบบกระจายเพื่อเอาไว้ทดสอบภายหลัง
เมื่อเขาจัดการกระจายแต้มเสร็จก็มองไปยังวินนี่ เจมส์ส่งสายตาพร้อมเอียงคอเพื่อเป็นสัญญาณบอกว่าให้เดินไปได้แล้ว และลุกขึ้นยืนเดินไปยังประตู พอเขามาถึงหน้าประตูก็ได้หันกลับไปมองก็พบว่าเธอนั่งอยู่ที่เดิม
เขาไม่ได้สนใจอะไร และเดินหันกลับไปเพื่อเดินสำรวจและคิดแผนต่อ
เวลาผ่านไปพักหนึ่ง วินนี่ได้สติคิดขึ้นได้ว่าตัวเองอยู่กับความว่างเปล่ามานานเกินไปแล้ว และคิดว่าเจมส์คงทิ้งเธอไปจริง ๆ แน่ เธอมองไปรอบ ๆ ก่อนจะค่อย ๆ พิจารณาทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้า ถึงแม้ว่าตอนนี้จะรอดจากการติดเชื้อมาได้ แต่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันช่างน่ากลัวเหลือเกิน เธอยังคงไม่พร้อมเผชิญหน้ากับสิ่งต่าง ๆ มากมายนอกห้องนี้
ถึงเธอจะบอกตัวเองว่าต้องการมีชีวิตอยู่ แต่ในสถานการณ์แบบนี้
‘...มันน่าสิ้นหวังเกินไปไหม’ เธอก้มหน้าลงเอามือกอดเข่าและร้องไห้ออกมาเบา ๆ
“ไปกันได้แล้ว คุณนี่อยากตายอยู่ที่นี่คนเดียวหรือไง งั้นก็เชิญ ผมไปก่อน รอมานานแล้ว” เสียงของเจมส์แทรกเข้ามาในความเงียบที่มีเสียงสะอื้นเบา ๆ ของวินนี่
“ฮึก...ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละค่ะ” เธอเงยหน้ามองเขาและรีบกุลีกุจอลุกขึ้นอย่างรวดเร็วเดินตามออกไป
เขาทั้งสองเดินผ่านศพมากมายระหว่างทาง จู่ ๆ ในตอนนี้หัวใจของเธอก็ได้ถูกเติมเต็มด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธอเองก็ไม่เข้าใจ
‘มันรู้สึก...อุ่นใจ อย่างนั้นเหรอ หรือรู้สึกว่าปลอดภัยกันนะ’ เธอไม่สามารถอธิบายความรู้สึกกับภาพตรงหน้าได้ เป็นภาพของชายร่างสูงโปร่งที่กำลังเดินนำทางให้กับเธอ พร้อมกับคอยบอกว่าระวังอะไรบ้าง มันช่างดีเหลือเกิน เธอคิดเช่นนั้น
แต่มีอย่างหนึ่งที่วินนี่แน่ใจในตอนนี้ก็คือ ผู้ชายปากเสียตรงหน้า คือแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวของเธอ ไม่ว่าจะต้องเจอกับอะไร เธอเชื่อเหลือเกินว่าเขาจะสามารถช่วยเธอได้ เธอยิ้มเล็กน้อยก่อนจะรีบหุบยิ้มนั่นลง ก่อนจะตัดสินใจถามออกไป
“นี่คุณพี่ ฉันนึกว่าจะไม่พาฉันไปด้วยซะอีก ไหนบอกว่าเป็นภาระไงคะ”
“คุณพี่?” เจมส์หันมากเลิกคิ้วเอ่ยถามกับสรรพนามใหม่ที่ได้ยิน
“เธอเรียกอะไรของเธอเนี่ย ช่วยเรียกว่าเจมส์เถอะ อีกอย่างนะ ไม่ต้องมาเรียกว่าพี่เพราะแค่เธอรู้สึกว่าฉันมีบุญคุณ ฉันช่วยเพราะฉันหวังผลตอบแทนอยู่แล้ว” เขาพูดแบบนั้นออกไปทั้งที่ในใจกำลังคิดว่าจะทิ้งบริวารของตัวเองได้ยังไงกัน เสียดายแย่ เพราะนั่นคือตัวทำประโยชน์
วินนี่ยิ้มเจื่อนกลับไปให้กับเจมส์ และได้แต่คิดว่าเอาความรู้สึกขอบคุณเมื่อห้านาทีก่อนคืนมาเดี๋ยวนี้เลย
เธอเบนสายตาออกจากคนตรงหน้าด้วยความเอือมระอา ก่อนจะพูดขึ้นโดยที่เธอกำลังหันมองรอบ ๆ "นี่เรากำลังจะไปไหนกั..." ไม่ทันพูดจบ มือใหญ่ก็เข้าปิดปากเธอแน่นพร้อมกับย่อตัวลง เจมส์ทำสัญลักษณ์มือเป็นการบอกให้เงียบ วินนี่กะพริบตาเชิงเข้าใจ
แฮ่ แฮ่ แฮ่
มีซอมบี้อยู่แถวนี้ เสียงของซอมบี้ที่ดังอยู่ไม่ไกลจากพวกเขาเลยแม้แต่น้อย
“ระวังตัวไว้ มองหารอบ ๆ ก่อน” เจมส์กระซิกข้าง ๆ วินนี่พยักหน้าเข้าใจและพยายามช่วยมอง
เจมส์สะกิดแขนของวินนี่ให้ดูตามปลายนิ้วของเขา เขาชี้ไปยังพุ่มไม้ด้านซ้ายมือ มันมีซอมบี้ลุงยามที่กำลังกินเจ้าของหอพักอยู่
เธอตกใจกับภาพตรงหน้า ร่างกายของเธอสั่นจนสังเกตเห็นได้
ขณะที่วินนี่กำลังกลัว แต่เจมส์กลับมองด้วยสายตาเรียบเฉย จิตใจของเขานั้นด้านชาไปนานแล้ว มันเริ่มตั้งแต่ที่เขาฆ่าเพื่อนของเขาไป ฆ่าแฟนหนุ่มของวินนี่ และล่าสุดเขาก็ได้ให้เธอมาเป็นบริวารโดยที่เธอไม่รู้ตัว
เหมือนกับว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นในตอนแรกมันทำให้เขาเสียใจอย่างสุดโต่ง แต่ในตอนนี้เขาสามารถรับมือกับความกลัวที่กำลังเข้ามาได้แล้ว เขาสามารถมองเห็นคนอื่นตายเพียงเพื่อให้ตัวเขาเองไปถึงจุดหมาย แค่นั้นก็เกินพอแล้ว
เจมส์เดินเข้าไปหาซอมบี้โดยไม่มีแม้แต่ความลังเล มือที่ว่างปรากฏมีดพร้าที่คมกริบอยู่ในมือ เมื่อเข้าไปประชิดตัวซอมบี้ เขาก็สับมีดลงไปที่คออย่างไม่ลังเล
ฉับ!
[คุณได้รับ exp +50][บริวารของคุณได้รับ exp +20][คุณได้รับมีดพก เขียว +พลังโจมตี 5 x1][คุณได้รับน้ำไขสันหลังของซอมบี้ x1]
เพียงแค่ทีเดียวเท่านั้นส่วนตัวกับหัวก็หลุดออกจากกัน เลือดเน่าจากต้นคอที่ถูกตัดขาดของซอมบี้พุ่งกระฉูดไหลรดรอบตัว เจมส์รีบถอยออกมาก่อนที่เลือดเน่านั่นจะเลอะเนื้อตัวเขาไปมากกว่านี้
เขาเดินกลับมายังวินนี่ที่ยืนมองตาไม่กะพริบ แล้วยื่นมีดใหม่ที่ได้มาให้เธอ
“เอ้า รับไปสิ”
เธอรับไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ “ขะ...ขอบคุณค่ะ” มือสั่น ๆ ของเธอค่อย ๆ เอื้อมออกมารับมันไปถือไว้
เมื่อวินนี่ได้จับมีดดูแล้ว เธอก็รู้สึกถึงพละกำลังของตัวเองมันเพิ่มขึ้นมา เหมือนกับว่าตัวเองแข็งแกร่งขึ้น
หน้าต่างข้อมูลของเธอปรากฏขึ้น
[มีดพก เขียว : พลังโจมตี +5 อุปกรณ์สวมใส่มือเดียวระดับต้น สามารถใส่พร้อมอาวุธอื่นได้ มีความสามารถอื่นซ่อนไว้]พอเห็นแบบนั้นแล้ว ไม่รอช้า วินนี่ได้ทำการเรียกดู ‘สเตตัส’
[ข้อมูลผู้เอาชีวิตรอด][ชื่อ วินนี่ เลเวล 1 อาชีพ ผู้หมอบคลาน][พลังชีวิต 29][พลังโจมตี 1 (+5) ][พลังป้องกัน 0][สกิล นายแห่งอัศนีย์,ไนท์วิชชั่น,รักษาระดับสูง,ต้านทานเชื้อซอมบี้ได้ทั้งหมด]
-tbc-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

the choice : nine

นิยายแนะนำ

the choice

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

the choice : nine

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้