ชีวิตการเป็ผู้กล้าของผมนั้นไม่ได้สวยหรู หรือมีใครมาโรยด้วยดอกกุหลาบไว้ให้แม้แต่ดอกเดียว มีแสงสุดทรงพลังในร่างก็ยังต้องต่อสู้เก็บประสบการณ์ และเรียนรู้วิธีใช้มันให้ชำนาญ ไอ้เื่ต่อสู้นะพอไหวอยู่หรอก ฝึกไม่นานก็พอจะไปวัดไปวาได้ แต่...ไอ้วิธีการใช้เ้าแสงศีลธรรมแต่ล่ะวิธีนี้สิ บอกเลยว่า....ถ้าไม่จวนตัว ผมจะไม่ยอมงัดมันออกมาใช้เด็ดขาด!!
หลังจากวันนั้น วันที่ผมตบตีกับเหล่ามอนสเตอร์ในป่าจนมีประสบการณ์พอสมควร ผมกับเ้าลักซ์ภูตแห่งแสงก็มุ่งหน้าเดินทางไปยังตะวันออก ซึ่งเป้าหมายก็คือ การเข้าไปหาข้อมูลในห้องสมุดที่ตั้งอยู่ภายในอาณาจักร โรเธอร์เดียร์ เ้าลักซ์บอกว่าหนทางไกลมาก ก.พันตัว กว่าจะไปถึงที่นั่นได้ต้องใช้เวลาอย่างต่ำ ๆ 5 เดือน คือถ้ามีสัตว์ขี่ หรือมีพาหนะก็น่าจะไปถึงไวขึ้น แต่ก็อย่างที่เห็น สภาพผมตอนนี้ดูไม่ต่างอะไรกับชีเปลือย สภาพดูไม่ต่างอะไรกับไอ้คนโรคจิตวิตถารแบบนี้ ใครจะยอมให้นั่งรถม้าไปด้วยฟ่ะ! เดินเท้าเท่านั้น แถมยังใช้ถนนหลักไม่ได้อีกด้วย เดี๋ยวผู้คนที่เห็นจะแตกตื่นใ
T T เฮ้อออ...อออ ทำไมชีวิตผมมันถึงน่าเวทนาแบบนี้ล่ะเนี่ย...
...
กรี๊ด....ดดดดดดดดดดดดดดด....!!!!
ขณะที่ผมกำลังเดินคอตกหมดอาลัยตายอยากอยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องของผู้หญิงคนหนึ่งดังออกมาจากในป่าแถวนั้น
“เสียงผู้หญิงร้อง!? หรือจะมีอะไรไม่ดีเกิดขึ้น”
ด้วยความขี้เผือกอันเป็สันดานส่วนตัว ผมเลยไม่รอช้าที่จะพุ่งเข้าไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น ซึ่งพอมาถึงก็พบ รถม้าที่ล้มคว่ำ มีคนาเ็นอนร้องโอดโอยอยู่บนพื้น บางคนก็นอนแน่นิ่งมีเืไหลนองแดงฉานใต้ร่าง จากนั้นผมกวาดตามองออกไกล ๆ ก็พบหญิงสาวผู้หนึ่งนั่งตัวสั่นระริกด้วยความอาการหวาดกลัวสุดขีด เบื้องหน้าเ้าหล่อนดูเหมือนจะมีออร์คร่างใหญ่ท่าทางบ้ากาม 3 ตัวกำลังจะทำมิดีมิร้ายเธอ
“เคยเห็นแต่ในมังงะ H ไม่คิดว่าจะได้มาเจอของจริงแฮะ ไอ้พวกนี้ดูบ้ากามกว่าที่เคยอ่านเยอะ ว่าแต่...เราควรจะทำไงต่อดี...? จะแอบดูหนังสดระหว่างคนกับออร์คงั้นเหรอ? หรือจะsay good bye ตัวไผตัวมัน ใจก็อยากทำตัวเป็ผู้กล้าเท่ ๆ เบียว ๆ อยู่หรอกนะ แต่สภาพเราแบบนี้ ต่อให้ช่วยสำเร็จ คำขอบคุณคงไม่มี แทบเธอคนนั้นคงจะกรี๊ดแตกแหงแซะ...”
...
“งั้นผมเลือกคำตอบข้อสองครับ โชคดีนะคุณผู้หญิง...”
ตัดสินใจได้ ผมก็บ่ายหน้าไปทางอื่น ก่อนจะเตรียมเดินจากไปเงียบ ๆ ทว่า...เสียงของเ้าลักซ์ก็แหกปากดังลั่นในหัวผม
“เดี๋ยวสิเฮ้ย!! นายจะไม่สนใจผู้หญิงคนนั้นจริงดิ”
“ก็เออ สิวะ ไม่รู้จะเข้าไปช่วยทำไม เสียเวลาเปล่า ๆ คำขอบคุณคงไม่มี แถมผู้หญิงคนนั้นอาจจะใกลัวหนักกว่าเดิม ปล่อยให้เธอโดนพวกออร์ครุมตอกไปก็แล้วกัน”
“ทำงั้นได้ไงเล่า นายน่ะเป็ถึงผู้กล้าเลยนะเฟ้ย! ถะ..ถึงสารรูปจะไม่ใช่ก็เถอะ ผู้กล้าต้องช่วยเหลือคนตกทุกข์ได้ยากสิ”
....คนตกทุกข์ได้ยากก็ตูนี่ไง มาต่างโลกแบบไม่เต็มใจ แถมต้องกลายเป็ไอ้ผู้กล้าโรคจิตวิตถารอีก คนจะรีบไปตืบยัยเทพธิดางี่เง่านั้นแล้วกลับโลกเดิมไปอ่านมังงะที่อ่านค้างไว้เฟ้ย! ไม่มีเวลามาสนใจเื่ชาวบ้าน
ผมไม่แพ้เสียงในหัว ไม่สนใจเสียงของเ้าลักซ์ ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างไม่ไยดี
“ใครก็ได้ช่วยชั้นด้วย!!! ยะ....อย่าเข้ามานะไอ้พวกออร์คบ้ากาม!!”
“ถะ...ถ้าพวกแกก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันจะ....จะกัดลิ้นฆ่าตัวตายจริง ๆ ด้วย”
“ร้องดัง ๆ เลยออร์ค ข้าชอบยิ่งร้องดังข้ายิ่งมีอารมณ์ และอีกอย่างตัวให้เ้าตายพวกข้าก็ไม่หยุดอยู่ดี ข่มขืนศพพวกข้าก็ไม่ติดนะฮ่า ๆ ๆ ๆ”
“ว่าไงนะ!!! กรี๊ดดดดดดดดด....ดดด ใครก็ได้ช่วยฉันด้วยยยยยย......ยยยย!!!”
“นายนี่มันเห็นแก่ตัวจริง ๆ เป็เวรเป็กรรมอะไรของเราฟ่ะเนี่ยถึงต้องมาอยู่กับไอ้คนเห็นแก่ตัวแบบนี้ ยัยเทพธิดานั้นว่านิสัยแย่แล้วนะ แต่ถ้าเทียบกับ ‘คนแถวนี้’ แล้วยัยนั้นดูดีขึ้นจมเลย เฮ้ออออ....อออ ผู้หญิงคนนั้นคงจะต้องทรมานมากแน่ ๆ ที่โดนไอ้พวกออร์ครุมโทรม ขอโทษนะที่ข้าช่วยอะไรเ้าไม่ได้ ถ้าข้าเป็ผู้กล้า ถ้าข้ามีพลังล่ะก็ จะต้องช่วยเ้าอย่างแน่นอน ข้าจะไม่สนว่าเ้าขอบคุณไหม จะใจนตาเหลือกรึเปล่า เสียดาย เสียดายจริง ๆ ฉอด ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ”
“.......”
“เออ ๆ ช่วยก็ช่วย ว้อยยยยย...ยยย!!!! หนวกหู อิบอ๊ายยย”
หลังจากโดนเ้าลักซ์ส่งเสียงบ่นชุดใหญ่ในหัวไม่หยุด ผมก็แหกปากเสียงดังลั่นก่อนจะหันกลับมา และพุ่งกระโจนออกไปยืนจังก้าอยู่ด้านหลังของไอ้พวกออร์คบ้ากามทั้งสามตัวตรงนั้น
“หือ....? ตัวอะไรวะออร์ค อุบาทว์ลูกกะตาชิปเป๋ง เสื้อผ้าก็ไม่ใส่”
“คนบ้ามั้งออร์คอย่าไปใส่ใจมันเลย เอาเวลามาหาความเสียวกับนังมนุษย์ผู้หญิงคนนี้ดีกว่าออร์ค”
“ใช่ ๆ ข้าเห็นด้วยออร์ค ปล่อยมันไปเหอะเสียเวลาชีวิตออร์ค ว่าแต่ใครจะเริ่มก่อน”
“ถามโง่ ๆ ออร์ค ข้าอายุมากที่สุดก็ต้องได้สนุกกับนังนี่ก่อนสิออร์ค”
“เป็แบบนี้ทุกที่ ให้เ้าทำก่อนทีไร พวกนางไส้แตกขาดใจตายทุกครั้ง ข้ากับเ้าโบแทบจะหาความสุขต่อไม่ได้สักครั้งออร์ค”
“ช่วยไม่ได้ออร์คใครใช้ให้พวกเ้าเกิดที่หลังแถมอ่อนแอกว่าข้ากันล่ะ ไม่ต้องพูดมากถอยไปไกล ๆ ข้าจะขึ้น์กับนางนี่แล้ว ส่วนพวกเ้าไปบดขยี้ไอ้มนุษย์ชีเปลือยบ้า ๆ ตัวนั้นเล่นฆ่าเวลาไปออร์ค”
...ดูเหมือนผมจะถูกเมินอย่างไม่เหลือเยื่อใยเลยสินะ ก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่ แต่ถ้าไม่สนใจกันแบบนี้ งั้นก็คงต้องสร้างความสนใจสักหน่อยแล้ว...
“อ๊าาา...าาา ขาวสวยจริง ๆ เลยออร์ค นานแค่ไหนแล้วที่ข้าไม่เจุ์สวย ๆ แบบนี้ มามะเดี๋ยวข้าจะทำให้เ้าสุขสมราวกับขึ้น์เอง หึหึ...”
โครมมมมมมมมมมม....มมม!!!
ยังไม่ทันที่เ้าออร์คบ้ากามตัวนั้นจะได้ััเรือนร่างของหญิงสาวตรงหน้า จู่ ๆ ร่างของสหายมันตัวหนึ่ง ก็พลันปลิวลอยไปกระแทกกับต้นไม้จนหักโคน และเกิดเสียงดังสนั่น
“อะไรกันออร์ค!! เกิด อะ...!!”
โครมมมมมมมม.....มมมมม!!
ขณะที่เ้าออร์คตัวนั้นกำลังหันมาด้วยสีหน้าตื่นใ เพื่อนของมันอีกตัวก็โดนผมซัดจนปลิวลอบไปกระแทกต้นไม่อีกต้นจนแน่นิ่งหมอบลงกับพื้น
“บะ....บ้าน่าออร์ค!! เกิดอะไรขึ้น!? แกเป็ใครวะ? แกทำอะไรเพื่อนข้าออร์ค!!!!”
“โง่สมเป็ออร์คจริง ๆ ก็เห็นอยู่ชัด ๆ ว่าฉันต่อยเพื่อนแกด้วยหมัดนี้ ยังจะมีหน้ามาถามอีก ส่วนที่ถามว่าฉันเป็ใครงั้นเหรอ หึหึ ฉันก็คือ....!!!!
“คือ...คือไรออร์ค?”
“ฉันก็คือ......”
“.......”
....น้ำท่วมปากผู้ไม่ออกว้อยยยย...ยย ไอ้เ้าลักซ์ดันบอกให้ประกาศชื่อนั้น เวลาจะต่อสู้ แต่...ตูกระดากปากเฟ้ยยยย..
“แกเป็ใครข้าไม่รู้หรอกนะออร์ค แต่แกบังอาจมาทำร้ายเพื่อนข้าทั้งสองตัวแบบนี้ บอกเลยว่าแกศพไม่สวยแน่ ตายซร้าาาา ออร์ค”
เ้าออร์คตัวนั้นคำรามเสียงดังลั่น ก่อนที่มันจะพุ่งตรงเข้ามาผมพร้อมกระบองหนามสีเงินขนาดใหญ่ในมือ
“...เออ ๆ พูดก็พูดวะ ฉันน่ะ....ฉันน่ะคือ...ผู้กล้าดุ้นยังไงล่ะ!! จำใส่สมองเน่า ๆ ของแกไว้ซะไอ้ออร์คบ้ากาม หมัดแสงศีลธรรม!!!”
กำปั้นที่อาบแสงสีขาวสว่างจ้าของผมพุ่งกระแทกใส่หน้าอกเ้าออร์คตัวนั้นสุดแรง ก่อนที่ร่างของมันจะกระเด็นลอยไปกระแทกกับต้นไม้ใหญ่นับสิบ ๆ ต้น จนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วป่า นกเนิกพากันใบินหนีอย่างแตกตื่นไปทั่วท้องฟ้า
....สงสัยผมจะใส่แรงมากไปหน่อย ไม่ไหว ๆ คงต้องฝึกให้ชำนาญกว่านี้ ไม่งั้นคนอื่นได้เดือดร้อนเพราะผมแน่ ๆ
และพอจัดการเ้าออร์คทั้งสามเรียบร้อย ผมจึงหันกลับหาผู้หญิงคนนั้น เพื่อที่จะถามว่าเธอเป็อะไรไหม าเ็ตรงไหนรึเปล่า
ทว่า....คำตอบ หรือปฏิกิริยาของเ้าหล่อนก็คือ
สองตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตื่นใสุดขีด มันเป็แววตาที่ยิ่งกว่าตอนตัวเธอจะถูกพวกออร์ค 3 ตัว รุมโทรมซะอีก
และจากนั้นก็...
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด...ดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!! ไอ้โรคจิต ช่วยด้วยค่าาาาาาาาาาาา ใครก็ได้ช่วยฉันด้วยยยยยย....ยยย!!!
ไม่มีอะไรจะถูกตรงตรงเป๊ะ ไปกว่านี้อีกแล้ว เธอหวาดกลัวผมขั้นสุด
แต่ก็นะ...เตรียมใจไว้แล้ว เลยไม่ได้รู้สึกผิดหวัง หรือน้อยใจเท่าไหร่ อืม...ปลอดภัยแล้วสินะ ดีจัง งั้นผมไปล่ะนะครับ โชคดี ไม่ตองงงง...ไม่ต้องขอบคุณ ไม่เป็ไร...
ผมพึมพำในใจเบา ๆ ก่อนจะกระโจนหายเข้าไปในพุ่มไม้แถวนั้น และจากไปอย่างรวดเร็ว...
จบตอน
11K
![ย้อนเวลามาเป็นคุณหนูไร้ค่ากับระบบยาพิศวง [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1688553136_53689454.webp)
