Decoy Protagonist

ตอนที่ยี่สิบเก้า World War Z

ข้อดีของโลกซอมบี้นี้คือเป็นโลกที่การจับตาดูขององค์กรลับที่อยู่เบื้องหลังของโลกมีไม่มากนัก

พวกเขามีการแลกเปลี่ยนกันบ้างในด้านเทคโนโลยีหรืออาหารรวมไปถึงข้อมูลกับSettlement ชุมชน ต่างๆที่มีการยึดครองอยู่ด้วยระบบ Warlord  ขุนศึก

ที่มีการปกครองโดยผู้มีพลังพิเศษต่างๆ

แน่นอนคนทั้งหมดไม่ได้อยู่เพียงแค่กลุ่มชุมชนที่ปกครองโดยผู้มีพลังพิเศษเท่านั้น

แต่ยังมีพวก scavenger ผู้เก็บขยะ

ต่างๆที่พยายามหาของที่ใช้ได้ตามกองขยะและไปแลกเปลี่ยนสิ่งของอาหารหรือแม้แต่ทาสในกลุ่มชุมชนได้ด้วยซ้ำ

ทำไมผมถึงมาในสถานที่ที่นักอ่านที่ภาวนาให้โลกล่มสลายชอบอ่านถึงอย่างนั้นหรือ?

เพราะองค์กรลับยังไม่ค่อยเอื้อมมือมาสังเกตการณ์โลกนี้เสียเท่าไรไงล่ะ

นี่ไม่ใช่โลกปราณยุทธที่หากผมกระทืบใครสักคนที่สำคัญต่อแผนการขององค์กรลับไปพวกเขาจะยอมอยู่เฉยๆให้ผมกระทืบพวกเขาไปทีละคน

มันมีการติดต่อสื่อสารถึงกันได้ทั้งโลกแล้วปัดโธ่

อย่างน้อยในโลกนี้แม้จะมีการจับตาดูอยู่

การสื่อสารก็ค่อนข้างจำกัดพอสมควรเพราะต้องพึ่งคนมีพลังพิเศษและอุปกรณ์ของทั้งสองฟากของมิติ

ใช่แล้วครับ

ความสามารถของผมโกงอย่างนี้ล่ะที่ทำเรื่องที่องค์กรลับจากสองฟากของโลกนั้นต้องร่วมมือกันถึงจะทำได้ด้วยตัวคนเดียว

จนผมคิดอยู่เล็กน้อยว่าที่พวกนี้มันยังครองโลกไม่ได้ทั้งที่โคลนนิ่งผมไปเกือบหมื่นร่างนั้นคงกระจอกจริงๆหรือไม่ก็เพราะเด็กสาวผมสีชมพูนั้นเก่งจริงๆ

อย่างที่ผมรู้เรื่องโลกนี้มาจากเนื้อเรื่องต้นฉบับคือเด็กสาวผมสีชมพูนั้นต้องมาหา“นางพญา” Queen ของซอมบี้ที่สามารถควบคุมซอมบี้จำนวนนับล้านได้และเอาดีเอ็นเอไปโคลนนิ่งให้กับองค์กรลับ

ที่องค์กรลับจะเอาความสามารถควบคุมคนได้จำนวนมากนั้นมาใช้กับร่างโคลนนิ่งของผมอีกทีหนึ่ง

ในการสร้างกองทัพของผู้มีพลังพิเศษหลายอย่างที่เคลื่อนไหวด้วยเป้าหมายอย่างเดียวกัน

ผมรู้สึกแปลกๆที่ได้ความรู้สึกของพระเอกที่เป็นส่วนสำคัญขององค์กรลับ

แต่พวกเขาเอาไปแค่ความสามารถของผมไม่ได้ต้องการเอาจิตใจที่เปี่ยมด้วยคุณธรรมของพระเอกโชวเน็นไปด้วยแต่อย่างใด

แฮ่

ร่างที่เหมือนกับซอมบี้แบบในหนังเข้ามาหาผมที่กำลังคุ้ยกองขยะอยู่

แต่หาของไมได้มากนักเรพาะของที่หาได้ง่ายจะมีคนเอาไปหมดแล้วแต่ดินแดนที่ต้องเสี่ยงตายไปใกล้กับซอมบี้จะยังมีของมีค่าที่แลกได้อยู่บ้าง

แต่

ปึง

ไปป์เหล็กที่ผมหยิบมาจากแถวนี้ตีไปที่หน้าผากของซอมบี้ที่มีความแข็งมากกว่าที่คิด

ซอมบี้นั้นแกว่งแขนมาผมถอยหลบและตีไปที่หัวเข่า

แต่ร่างกายของซอมบี้กลับบิดกลับมาได้จนกัดผมเข้า!!!

ร่างของผมที่อยู่ตรงซอมบี้นั้นหายไป

จนผมอีกคนหนึ่งที่อยู่บนหลังคาตึกนั่งบนเสื่อและชมดูท้องฟ้ากับเซย์กล่าวว่า

“เอาตัวรอดในโลกซอมบี้นี่ยากเหมือนกันแฮะ”

ร่างนั้นคือร่างจำลองแอสทรัลโปรเจ็คชั่นที่ผมสร้างขึ้นมา

ตัวผมตัวจริงนั้นอยู่ห่างจากร่างนั้นไปสามกิโลเมตร