แรกนาร์ยังคงยืนด้วยท่าทีสงบเยือกเย็น สีหน้าของเขาราบเรียบดุจผิวน้ำที่ไร้ระลอกคลื่น ไม่แสดงพิรุธหรืออาการหวั่นไหวใดๆ ออกมาให้เห็น ดาเรียนที่จ้องจับผิดอยู่ครู่ใหญ่พลันะเิเสียงหัวเราะก้องห้องทำงาน ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เจือความกังขา
“นี่เ้าพูดจริงหรือเ้าหนุ่ม? เ้าทริสตันมันจะยอมแบกภาระคนที่เราไม่อยากได้ไปทั้งหมด แถมยังจะใจถึงขนาดส่งทหารของตัวเองมาคอยอารักขาให้ด้วยเนี่ยนะ?”
แรกนาร์โน้มกายลงอีกครั้งอย่างสง่างาม ท่วงท่าของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจขณะที่เอ่ยตอบ “สิ่งที่ผู้น้อยกล่าวมานั้นคือความจริงทุกประการครับ หากในยามนี้ท่านผู้ปกครองดาเรียนมีประชากรส่วนเกินที่มองว่าเป็ภาระหนักอึ้งเกินกว่าจะแบกรับไว้ ท่านสามารถส่งมอบพวกเขาให้เดินทางไปกับคณะของเราสู่ซิลเวอร์เรสได้ั้แ่ครั้งนี้เลยครับ”
ดาเรียนตบมือฉาดใหญ่ด้วยความดีใจ “ดีมาก! เช่นนั้นจงนำความไปบอกเ้าทริสตันด้วยว่า ทุก ๆ หนึ่งพันคนที่เราส่งมอบให้ เราจะแถมเงินให้มันอีกหนึ่งร้อยเหรียญทอง และห้ามไม่ให้มันปฎิเสธเด็ดขาด!”
เขายกยิ้มอย่างรู้ทันมิตรเก่า “เรารู้นิสัยของมันดีว่าคงไม่คิดจะเรียกร้องเงินทองจากเื่นี้แน่ แต่นี่คือมิตรน้ำใจที่เรามอบให้ในฐานะเพื่อนสนิท เ้าจงนำคำพูดเหล่านี้ของเราไปให้มันฟังทุกข้อความ”
แรกนาร์หน้านิ่งขรึมตอบรับด้วยสีหน้าจริงจังสมเป็มืออาชีพ ทว่าภายในใจกลับสั่นระรัวจนแทบจะหลุดออกมา เงินจำนวนมหาศาลที่ได้มาเป็ของแถมเช่นนี้เป็ผลลัพธ์ที่เหนือความคาดหมายอย่างสิ้นเชิง เขาเชื่อมั่นว่าแม้แต่ท่านทริสตันเองก็คงคาดไม่ถึงว่าการรับประชากรจะกลับกลายเป็ขุมทรัพย์ที่สร้างกำไรได้ถึงเพียงนี้
ทางด้านเอโลเวน นางมีสีหน้าตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากบางอ้าขึ้นเล็กน้อยคล้ายอยากจะทัดทานสามี ทว่าเมื่อเห็นความมุ่งมั่นในสายตาของดาเรียน นางจึงเลือกที่จะเงียบเสียงลงและเก็บงำคำพูดนั้นไว้ภายในใจ
“สำหรับจำนวนคนที่จะส่งมอบให้ในครั้งนี้ เราขอเวลาสรุปตัวเลขที่ชัดเจนกับเหล่าเ้าหน้าที่เสียก่อน” ดาเรียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ ท่วงท่าดูผ่อนคลายขณะที่มือยังคงลูบพุงตนเองไปมาอย่างเป็จังหวะ
“ส่วนเื่พ่อค้า... เราจะให้คนไปกระจายข่าวให้ และหากใครสมัครใจอยากจะร่วมขบวนไปเสี่ยงโชคที่ซิลเวอร์เรสพร้อมกับพวกเ้าในครั้งนี้ เราก็ยินดีจะอำนวยความสะดวกให้ แต่ต้องเป็ไปด้วยความเต็มใจของพวกเขาเองนะ เราจะไม่ใช้อำนาจบังคับใครในเื่นี้ ซึ่งข้อนี้เ้าคงเข้าใจดี”
เขานิ่งไปอึดใจหนึ่งก่อนจะย้ำถึงความปลอดภัย “และไม่ต้องกังวลไป ในระหว่างที่เ้าพำนักอยู่ที่นี่ เราจะจัดทหารอารักขาฝีมือดีส่วนหนึ่งคอยดูแลความเรียบร้อยให้พวกเ้าเป็พิเศษ เพื่อให้แน่ใจว่าคนของทริสตันจะได้รับความสะดวกสบายอย่างถึงที่สุดในเมืองของเรา”
แรกนาร์โค้งตัวลงอีกครั้งด้วยความเคารพน้ำเสียงมีความซาบซึ้งใจแสดงออกมา “ผู้น้อยขอขอบพระคุณในความเมตตาและวิสัยทัศน์อันกว้างไกลของท่านผู้ปกครองดาเรียนเป็อย่างยิ่งครับ การเจรจาในวันนี้ถือเป็นิมิตหมายอันดียิ่งสำหรับมิตรภาพระหว่างสองเมือง”
ตัดกลับมายังเมืองซิลเวอร์เรส ทริสตัน ได้เรียกตัว อาร์วิน และ เอลีเนีย ให้เข้าพบเป็การด่วน หลังจากทักทายกันตามธรรมเนียมเพียงครู่สั้น ๆ เขาก็เริ่มเปิดประเด็นสำคัญด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“เราได้พิจารณารายงานรูปแบบการจัดเก็บภาษีเดิมของซิลเวอร์เรสอย่างละเอียดแล้ว และเรามีความตั้งใจที่จะปฏิรูประบบการเก็บภาษีเสียใหม่ทั้งหมด เพื่อแทนที่โครงสร้างเดิมที่ใช้อยู่ในปัจจุบัน”
เมื่อได้ยินดังนั้น อาร์วินยังคงรักษาท่าทีสุขุม สีหน้าของเขาเรียบเฉยไร้ความรู้สึกใด ๆ ทว่าทางด้านเอลีเนียกลับมีความวิตกกังวลฉายชัดขึ้นมาในดวงตา นางขยับตัวอย่างอึดอัดเล็กน้อยด้วยความกังวลถึงผลกระทบที่จะตามมา แต่กระนั้นก็ยังคงสงบปากคำและเฝ้ารอฟังรายละเอียดของอีกฝ่ายโดยมิได้เอ่ยคัดค้านออกมาในทันที
ทริสตันสังเกตเห็นสีหน้าของทั้งคู่จึงยกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยอุดมการณ์
“หน้าที่ของผู้ปกครองที่เที่ยงธรรม คือการดูแลทุกข์บำรุงสุขให้แก่ประชาชน ในขณะเดียวกัน ประชาชนเองก็มีหน้าที่ต้องช่วยเหลือรัฐผ่านการเสียภาษี เพื่อให้ผู้มีอำนาจมีเงินทุนในการบริหารและคุ้มครองพวกเขากลับคืนไป”
เขาเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะลงรายละเอียด “ระบบใหม่ที่เราจะนำมาใช้ คือการจัดเก็บภาษีรายบุคคลั้แ่อายุสิบห้าปีขึ้นไป โดยคำนวณอัตราตามประเภทอาชีพเพื่อให้เกิดความเป็ธรรม ใครที่มีกำลังทรัพย์น้อยสามารถจ่ายเป็ผลผลิตหรือวัตถุดิบที่มีมูลค่าเทียบเท่าเงินได้ ด้วยเหตุนี้ ทุกชีวิตในซิลเวอร์เรสไม่ว่าจะเป็คนดั้งเดิมหรือผู้ที่จะย้ายเข้ามาในอนาคต จะต้องลงทะเบียนประวัติอย่างละเอียด แม้แต่เด็กที่เพิ่งลืมตาดูโลก พ่อแม่ต้องมาแจ้งนามต่อทางการภายในสามวัน มิเช่นนั้นจะถือว่ามีความผิดตามกฎหมาย”
ทริสตันกางกระดาษที่มีรายละเอียดเกี่ยวกับเื่นี้บนโต๊ะพลางสรุปด้วยความเด็ดขาด “เพื่อรองรับงานนี้ เราจะแต่งตั้งกรมใหม่ขึ้นมาในนาม กรมประชาภิบาล ซึ่งมีหน้าที่โดยตรงในการจัดทำฐานข้อมูลประชากร ทั้งชื่อ เพศ อายุ และอาชีพของทุกคนในซิลเวอร์เรสอย่างไร้ข้อยกเว้น!”
ทริสตันเลื่อนสายตาไปหยุดที่เอลีเนีย แววตาของเขาดูเข้มงวดและกดดันยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ
“เอลีเนีย... หน้าที่ในการก่อตั้งกรมใหม่และคัดเลือกตัวบุคคลที่จะมาทำงานนี้ เราขอมอบหมายให้เ้าเป็ผู้ดูแล แต่จงจำไว้ว่าเราให้ความสำคัญกับเื่นี้เป็อย่างมาก อย่าได้ทำงานแบบลูบหน้าปะจมูกหรือผักชีโรยหน้าโดยเด็ดขาด เพราะเราจะลงมาตรวจสอบความคืบหน้าด้วยตัวเองเป็ระยะ ขอให้เ้าเข้าใจถึงความรับผิดชอบในหน้าที่นี้ด้วย”
เขากล่าวต่อด้วยน้ำเสียงสุขุมแต่เฉียบขาด “ในส่วนของการชำระภาษี เรากำหนดให้เก็บเป็รายปี โดยต้องดำเนินการให้เสร็จสิ้นภายในวันที่หนึ่งถึงวันที่สิบของเดือนสุดท้ายในแต่ละปีเท่านั้น เราได้ร่างหลักเกณฑ์และสูตรการคำนวณอัตราภาษีของแต่ละอาชีพไว้ให้หมดแล้ว เ้าและคณะทำงานจงนำไปศึกษาให้เข้าใจอย่างถ่องแท้ หากมีจุดใดที่ไม่เข้าใจหรือติดขัด ให้รีบมาถามเราโดยตรงทันที อย่าได้ทึกทักเอาเองหรือฝืนนำไปปฏิบัติทั้งที่ยังไม่เข้าใจ เพราะความผิดพลาดเพียงนิดอาจหมายถึงความโกลาหลของทั้งเมือง”
เมื่อพูดจบ เขาก็ยื่นปึกกระดาษหนาเตอะที่อัดแน่นไปด้วยตัวเลขและแผนผังการคำนวณส่งให้แก่เอลีเนีย
เอลีเนียจ้องมองปึกกระดาษในมือด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง ความหนาของมันทำให้ใจนางสั่นไหวทว่าก็เรียกสติให้กลับมาสงบได้อีกครั้ง นางปรับสีหน้าให้เคร่งขรึมและหนักแน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ก่อนจะก้มศีรษะลงรับคำ
“ผู้น้อยเอลีเนียรับทราบแล้วค่ะ... ผู้น้อยจะนำข้อมูลทั้งหมดนี้ไปศึกษาอย่างละเอียดที่สุด และหากมีจุดใดที่มิอาจทำความเข้าใจได้อย่างถ่องแท้ ผู้น้อยจะรีบกลับมาขอคำชี้แนะจากท่านผู้ปกครองโดยเร็วที่สุดค่ะ”
ทริสตันพยักหน้าด้วยความพอใจ “ดีมาก... เราฝากความหวังไว้ที่เ้าแล้วนะเอลีเนีย เมื่อใดที่พวกเ้าพร้อมและเข้าใจการเก็บภาษีรูปแบบใหม่ทั้งหมด เราจะประกาศใช้กฎหมายภาษีใหม่นี้ให้ทั่วทั้งซิลเวอร์เรสได้รับรู้โดยพร้อมกัน”
จากนั้นเขาจึงหันไปหาชายหนุ่มที่ยืนนิ่งสงบอยู่ด้านข้าง แววตาแปรเปลี่ยนเป็เย็นเยียบและเฉียบขาด “อาร์วิน... ใน่การประกาศใช้กฎหมายใหม่ตัวนี้ หากเกิดเหตุจลาจลหรือมีการขัดขืนที่สุ่มเสี่ยงต่อความสงบสุข เ้าจงนำกองกำลังทหารเข้าระงับเหตุและควบคุมสถานการณ์ในทันทีโดยไม่ต้องรอช้า เราจะไม่อนุญาตให้ใครมาขัดขวางความมั่นคงของซิลเวอร์เรส”
อาร์วินรับคำด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและน้ำเสียงที่หนักแน่น “ผู้น้อยรับคำบัญชาครับ”
ทริสตันพยักหน้าก่อนจะหันไปคุยกับเอลีเนียถึงแผนการขั้นถัดไป “เอลีเนีย... ทันทีที่มีการประกาศกฎหมายภาษีฉบับใหม่ออกไป เ้าจงระดมประชากรที่อยู่ในเกณฑ์เสียภาษีมาลงรวมกัน ณ ลานกว้างกลางเมือง เพื่อชี้แจงระเบียบข้อบังคับและวิธีการคำนวณอัตราภาษีให้พวกเขาเข้าใจอย่างชัดแจ้ง และเมื่อการอธิบายสิ้นสุดลง จงเปิดโอกาสให้ประชาชนที่มีข้อสงสัยได้ซักถามอย่างเต็มที่ เรา้าให้คนของเ้าตอบคำถามเ่าั้จนกว่าสิ้นกระแสความสงสัยของปวงชน อย่าให้ใครต้องเดินกลับบ้านไปพร้อมกับความสงสัยโดยเด็ดขาด”
เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่งเพื่อเรียบเรียงความคิด ก่อนจะกล่าวเสริม “ส่วนบรรดาผู้ที่จะย้ายเข้ามาใหม่หลังจากนี้ ในขั้นตอนการลงทะเบียนประวัติประชากร ให้เ้าจัดกลุ่มพวกเขาเป็ชุดๆ แล้วชี้แจงกฎเกณฑ์เหล่านี้ให้ทราบั้แ่วินาทีแรกที่พวกเขาก้าวเข้ามาเป็ส่วนหนึ่งของซิลเวอร์เรส จะได้ไม่มีใครมาอ้างได้ในภายหลังว่าไม่รู้กฎการเสียภาษีรูปแบบใหม่นี้”
ทริสตันเบนสายตากลับมาที่เอลีเนียอีกครั้ง คราวนี้แววตาของเขาอ่อนโยนพร้อมกับรอยยิ้มที่แฝงความเห็นอกเห็นใจส่งไปให้อีกฝ่าย
“เอลีเนีย... ต่อจากนี้เ้าคงต้องเหนื่อยหนักเสียหน่อย โดยเฉพาะขั้นตอนการคัดกรองผู้เข้าเมืองและการรับประชากรใหม่ ข้อมูลของทุกคนจะต้องครบถ้วนและแม่นยำตามข้อกำหนดที่เราวางไว้ทุกประการ เรา้าทราบแม้กระทั่งสถานที่พำนักอาศัยที่แน่ชัดของทุกคนในเมืองแห่งนี้”
เขานิ่งไปเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยสำทับเพื่อลดความตึงเครียด “แต่สำหรับเื่ฐานข้อมูลที่พักอาศัยนั้น เ้ายังไม่ต้องรีบร้อนจัดการในตอนนี้ก็ได้ รอให้ระบบการเก็บภาษีและการลงทะเบียนคนเข้าที่เข้าทางเสียก่อน แล้วเราค่อยเริ่มทำใน่นั้น”
เอลีเนียขานรับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ผู้น้อยรับทราบค่ะ ผู้น้อยจะคัดสรรบุคลากรมาปฏิบัติหน้าที่นี้อย่างสุดกำลัง เพื่อให้ผลงานออกมาสมกับที่ท่านให้ความไว้วางใจ”
ทริสตันพยักหน้าเล็กน้อยด้วยความพอใจ ก่อนจะหันไปสบตาอาร์วินเพื่อเริ่มภารกิจถัดไปที่สำคัญไม่แพ้กัน
“อาร์วิน... เรามีแผนที่จะสร้าง ย่านตลาดการค้าขนาดใหญ่ ของซิลเวอร์เรสโดยจะจัดระเบียบให้พ่อค้าแม่ขายทุกคนมารวมตัวกันอยู่ ณ จุดเดียว ห้ามค้าขายที่จุดอื่นในเมือง ผู้ที่้าจะค้าขายทุกคนจะต้องมาลงทะเบียนเพื่อจับจองพื้นที่ ซึ่งเราได้แบ่งขนาดพื้นที่ออกเป็สามระดับ คือ ขนาดเล็ก ขนาดกลาง และขนาดใหญ่ โดยอัตราค่าเช่าจะผันแปรตามขนาดของพื้นที่นั้น ๆ”
เขากล่าวต่อพลางใช้นิ้วเคาะโต๊ะเป็จังหวะ “ส่วนรูปแบบการชำระค่าเช่า เราจะเปิดโอกาสให้เลือกจ่ายได้ตามความสะดวก ั้แ่รายสัปดาห์ไปจนถึงรายปี ดังนั้น... เ้าจงไปเสาะหาทำเลที่ขนาดใหญ่ที่เหมาะสม แล้วจัดการถากถางทำความสะอาด และตีเส้นแบ่งเขตล็อคพื้นที่ให้ชัดเจนตามที่เรากำหนด จากทำทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยจงประกาศให้เหล่าพ่อค้าทั่วทั้งเมืองได้รับทราบถึงระเบียบใหม่นี้โดยทั่วกัน”
อาร์วินค้อมกายลงอย่างนอบน้อม “ผู้น้อยรับทราบและจะเร่งดำเนินการตามคำบัญชาโดยเร็วที่สุดครับ”
ทริสตันพลันนึกเื่สำคัญขึ้นมาได้จึงรีบเอ่ย “จริงสิ! เมื่อเ้าจัดเตรียมพื้นที่และเริ่มเปิดให้พ่อค้าแม่ค้าเข้ามาจับจองแล้ว จงอย่าลืมจัดกำลังทหารเข้าไปประจำการเพื่อดูแลความสงบเรียบร้อยภายในตลาดด้วยล่ะ ขึ้นชื่อว่าการค้าขาย... อย่างไรเสียเื่กระทบกระทั่งกันย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ หากเกิดเหตุวิวาทหรือความวุ่นวายขึ้น ให้คนของเราเข้าไประงับเหตุและจัดการด้วยความเด็ดขาดทันที”
เมื่อสั่งความเสร็จ ทริสตันก็ยื่นปึกกระดาษที่อัดแน่นไปด้วยข้อมูลผังตลาด ขนาดพื้นที่ของตลาด การแบ่งขนาดล็อคพื้นที่อย่างละเอียด รวมถึงตารางอัตราค่าเช่าในแต่ละระดับส่งให้แก่อาร์วิน
อาร์วินรับกระดาษปึกนั้นมาพร้อมกับก้มศีรษะรับคำสั่งอย่างหนักแน่น จากนั้นทริสตันจึงส่งสัญญาณให้เอลีเนียออกไปก่อน จนกระทั่งภายในห้องเหลือเพียงเขากับอาร์วินตามลำพัง
บรรยากาศรอบตัวพลันเปลี่ยนเป็เคร่งขรึมและกดดันขึ้นในชั่วพริบตา เพราะเื่ที่เขาพยายามจะเอ่ยต่อจากนี้... คือเื่ที่คนอื่นไม่ควรจะมารับฟังและรู้เื่นี้?
19K
