หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 100: หลบเร้นใต้โพรงหยก, ตีความเส้นทางรากไม้

ความมืดมิดในอุโมงค์อันเจี้ยนหลิน (剑林) พุ่งทะยานเข้าไปนั้น ราวกับจะกลืนกินทุกสรรพสิ่ง. เขาวิ่งอย่างมิคิดชีวิต, สองเท้าที่บอบช้ำจากกรวดหินแหลมคมมิได้หยุดยั้ง. เสียงคำรามของราชินีตะขาบผลึก (晶石蜈蚣女王) และเสียงปะทะอันรุนแรงจากเบื้องหลังค่อยๆ แผ่วเบาลง, ถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวใจของตนเองที่เต้นระรัวและเสียงลมหายใจอันหอบถี่.

อุโมงค์นี้คดเคี้ยวและคับแคบกว่าที่คาดคิด, บางช่วงเขาต้องก้มตัวลอดผ่าน, บางคราวก็ต้องปีนป่ายข้ามโขดหินที่ขวางทาง. "ขาวน้อย" (小白) ที่ซุกอยู่ในอกเสื้อสั่นสะเทือนเล็กน้อยเป็นระยะ, คล้ายจะนำทางหรือให้กำลังใจ. ปลายทางของอุโมงค์ปรากฏเป็นโพรงถ้ำขนาดไม่ใหญ่นัก, ซ่อนตัวอยู่ลึกเข้ามาจากเส้นทางหลัก. อากาศภายในเย็นชื้น, มีกลิ่นดินและ "พืชคลุมดินสีเขียวหม่น" จางๆ. แสงสว่างเพียงริบหรี่ลอดมาจากรอยแยกเล็กๆ บนเพดานถ้ำ, พอให้มองเห็นผนังหินที่ขรุขระและพื้นดินที่อ่อนนุ่ม.

เจี้ยนหลินทรุดกายนั่งลงกับพื้นอย่างหมดแรง. ความเหนื่อยล้าจากการหลบหนีและการใช้พลังอย่างต่อเนื่องถาโถมเข้าใส่. บาดแผลตามร่างกายเริ่มจะส่งความเจ็บปวดออกมาอย่างชัดเจน.

‘โชคชะตา...ช่าง "เมตตา" ข้าเสียจริง.’ ความคิดนั้นแวบขึ้นในใจอย่างเหนื่อยหน่าย.

เขาค่อยๆ ตรวจดูบาดแผล. แผลจากคมกระบี่ของศิษย์พี่ผู้นั้นมิได้ลึกนัก, แต่ก็เสียเลือดไปพอสมควร. ส่วนรอยถลอกจากกิ่งไม้และหินผานั้นมีอยู่ทั่วกาย. เด็กหนุ่มหยิบสมุนไพรพื้นฐานที่พอจะหาได้ระหว่างทางและ "หญ้าธารผลึก" (晶溪草) ที่เก็บได้จากน้ำตกกระซิบออกมา, บดขยี้มันด้วยหินสองก้อนแล้วพอกลงบนบาดแผลอย่างชำนาญ. ความเย็นจากสมุนไพรช่วยบรรเทาอาการปวดแสบปวดร้อนลงได้บ้าง.

"ขาวน้อย" ค่อยๆ เลื้อยออกมาจากอกเสื้อ. มันมองดูเจี้ยนหลินด้วยดวงตากลมโต, ก่อนจะใช้หัวเล็กๆ ถูไถกับมือของเขาเบาๆ. จากนั้น, มันก็คลานต้วมเตี้ยมไปยังมุมหนึ่งของโพรงถ้ำ, ที่มี "พืชคลุมดินสีเขียวหม่นซึ่งมีละอองแสงเรืองรอง" อ่อนๆ ขึ้นอยู่เป็นหย่อม. มันใช้จมูกดมกลิ่นพืชเหล่านั้น, แล้วหันกลับมาส่งเสียง "คิกๆ" ให้เจี้ยนหลิน, ราวกับจะบอกว่าที่นี่ปลอดภัยและพืชเหล่านี้อาจจะมีประโยชน์.

เจี้ยนหลินพยักหน้ารับรู้. เขาเริ่มโคจรพลังปราณ (灵气) ที่เหลืออยู่น้อยนิด, พยายามจะฟื้นฟูร่างกายและพลังงานที่สูญเสียไป. ไออุ่นจางๆ จาก "ขาวน้อย" ที่แผ่ออกมา, ช่วยให้เขารู้สึกสงบและมีสมาธิมากขึ้น.

หลายชั่วยามผ่านไปในความเงียบ. เจี้ยนหลินค่อยๆ ลืมตาขึ้น. เรี่ยวแรงเริ่มจะกลับคืนมาบ้างแล้ว, แม้จะยังห่างไกลจากคำว่าสมบูรณ์. ความคิดของเขาเริ่มจะ "ทบทวน" เหตุการณ์ที่เพิ่งจะผ่านพ้นไปอย่างละเอียด.

ภาพของศิษย์พี่ในอาภรณ์สีดำสนิทผู้นั้น, พลังอันน่าสะพรึงกลัวของมัน, และเจตนาฆ่าฟันอันชัดเจน. คำพูดของสตรีปริศนาเกี่ยวกับ "เมล็ดพันธุ์รากวิญญาณ" (灵根之种), "คนนอกเผ่า", "ผู้พิทักษ์", และ "คำทำนาย". ทุกสิ่งทุกอย่างวนเวียนอยู่ในหัวของเขา.

เขานึกย้อนไปถึงครั้งที่อยู่ในหอตำรา, ตอนที่อาจารย์ซ่ง (宋长老) ชี้แนะให้เขาไปค้นคว้าตำรา "สรรพคุณเร้นลับแห่งพฤกษาบรรพกาล" (太古草木秘谱). และในบันทึกโบราณอีกเล่มหนึ่ง, "บันทึกสำรวจแดนเหนือโบราณ", ที่เขามองเห็น "สัญลักษณ์รากไม้" อันคุ้นตา. เขายังจำได้ว่าเคยคัดลอก "แผนที่คร่าวๆ" ส่วนหนึ่งจากบันทึกนั้นเก็บไว้กับตัว.

เด็กหนุ่มล้วงเข้าไปในย่ามผ้า, หยิบแผ่นหนังสัตว์เก่าๆ ที่เขาใช้จดบันทึกสิ่งต่างๆ ออกมา. เขาคลี่มันออกอย่างระมัดระวัง. บนนั้นมีลายเส้นที่เขาวาดเลียนแบบแผนที่ส่วนหนึ่งจากบันทึกโบราณนั้น, แสดงให้เห็นถึง "แนวเขากำบังอสูร" และ "ด่านพิทักษ์ไพรทิศอุดร". แม้จะมิได้มีรายละเอียดเกี่ยวกับ "หุบเขาเร้นเมฆา" (隐云谷) โดยตรง, แต่ก็มีจุดสังเกตบางอย่างที่เขารู้สึก "คุ้นเคย" อย่างประหลาด.

ขณะที่เขากำลังจดจ่ออยู่กับแผนที่นั้น, และพยายามจะปะติดปะต่อข้อมูลทั้งหมดเข้าด้วยกัน, "เมล็ดพันธุ์รากวิญญาณ" สีดำที่อยู่ในถุงผ้าปักลายบุปผา, ซึ่งวางอยู่ข้างกายเขา, ก็พลัน "สั่นสะเทือน" เล็กน้อยอย่างแผ่วเบา!

เจี้ยนหลินชะงักไป. เขารีบหยิบถุงผ้านั้นขึ้นมาเปิดดู. เมล็ดสีดำนั้นยังคงนิ่งสงบ, มิได้มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง. แต่เขามั่นใจว่าตนเองรู้สึกได้ถึงการสั่นสะเทือนเมื่อครู่.

เขาลองเพ่งสมาธิ, ส่งกระแสพลังธาตุพฤกษา (草木之力) อันอ่อนโยนเข้าไปในเมล็ดนั้นอีกครั้ง. ในตอนแรกมิได้มีสิ่งใดเกิดขึ้น. แต่เมื่อเขายังคงพยายามต่อไป, และนึกถึง "สัญลักษณ์รากไม้" ที่เขาเคยเห็น, ลวดลายคล้ายรอยวนสีเทาจางๆ บนผิวของเมล็ดพืชสีดำนั้น, ก็พลัน "สว่างเรือง" ขึ้นเป็นประกายสีเงินจางๆ ชั่วพริบตา! ก่อนจะกลับไปเป็นปกติ.

‘มัน...ตอบสนองต่อสัญลักษณ์รากไม้นั่นรึ?’ ความคิดนั้นทำให้หัวใจของเขาเต้นแรง.

ยังมิทันที่เขาจะได้ทำความเข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น, "ขาวน้อย" ที่กำลังเคี้ยว "พืชคลุมดินสีเขียวหม่น" ที่มี "ละอองแสงเรืองรอง" อยู่ใกล้ๆ, ก็พลันส่งเสียง "คิก! คิก!" แหลมเล็กออกมาอย่างตื่นเต้น! มันรีบคลานต้วมเตี้ยมมาหาเจี้ยนหลิน, แล้วใช้หัวเล็กๆ ดุนไปที่ "แผนที่" ที่เขากางอยู่บนพื้น!

มันดุนซ้ำๆ ไปยัง "จุดหนึ่ง" บนแผนที่นั้น, จุดที่อยู่เลย "แนวเขากำบังอสูร" ขึ้นไปทางทิศเหนือ, ในบริเวณที่แผนที่วาดไว้เป็น "ป่าทึบ" และมี "สัญลักษณ์คล้ายรากไม้" เล็กๆ กำกับอยู่จางๆ ซึ่งเขาเคยมองข้ามไปก่อนหน้านี้!

จากนั้น, "ขาวน้อย" ก็หันไปมอง "เมล็ดพันธุ์รากวิญญาณ" สีดำ, แล้วหันกลับมามองเจี้ยนหลิน, ส่งเสียง "คิกๆ" อีกครั้ง, ราวกับจะ "เชื่อมโยง" ทั้งสองสิ่งเข้าด้วยกัน!

เจี้ยนหลินเบิกตากว้าง. ‘หรือว่า...เมล็ดพันธุ์นี้...และสถานที่บนแผนที่นั่น...มันมีความเกี่ยวข้องกัน! และเจ้าขาวน้อย...เจ้ารู้เรื่องนี้งั้นรึ!’

ในขณะที่เจี้ยนหลินกำลังจมอยู่ในห้วงแห่งความประหลาดใจและความคาดหวังนั้นเอง, เขาก็พลันรู้สึกถึง "บางสิ่งบางอย่าง" ที่ผิดปกติ!

"การหยั่งรู้ถึงพฤกษา" ของเขาที่แผ่ขยายออกไปรอบกาย, รับรู้ได้ถึง "การเคลื่อนไหว" อันแผ่วเบาและ "ไร้สุ้มเสียง" ของ "รากไม้" บางเส้นที่อยู่ลึกเข้าไปในผนังถ้ำด้านหนึ่ง! มันมิใช่การเคลื่อนไหวตามธรรมชาติ, แต่เป็นการ "ขยับ" อย่าง "มีเจตนา" ราวกับว่ามันกำลัง "เฝ้ามอง" หรือ "ตอบสนอง" ต่อสิ่งที่เกิดขึ้นในโพรงถ้ำแห่งนี้!

รากไม้เหล่านั้น...มันค่อยๆ "เคลื่อนตัว" อย่างเชื่องช้า, ชอนไชลึกลงไปในความมืดมิดของอุโมงค์อีกเส้นทางหนึ่งที่ซ่อนอยู่หลังเงื้อมหิน...ทิศทางที่นำไปสู่ความลึกลับที่ยังมิอาจหยั่งถึง.

เจี้ยนหลินยืนนิ่ง, แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตัวและความไม่แน่นอน. โพรงหยกพรางเมฆแห่งนี้...ดูเหมือนจะซ่อนเร้นความลับไว้มากมายเกินกว่าที่เขาจะจินตนาการได้. และการเดินทางของเขา...เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น.

(จบตอนที่ 100)