Jong Lua เกรียนเทพ!!! เย้ยฟ้าข้าคือตำนาน

ตอนที่ 2 เซบาสเตียน

                จันทร์เพ็ญลอยเด่นอยู่เบื้องบน ทำเอาจงลั่วที่แหงนคอมองขึ้นไปต้องขมวดคิ้วย่น เขาจำได้ว่าตัวเองเข้าไปยังมิติปิดไม่น่าเกินหนึ่ง หรือสองวันเท่านั้น

                "อืม...เราจำได้ว่าก่อนเข้าไปมันกำลังจะเป็นคืนเดือนดับนี่นา..."จงลั่วพึมพำกับตัวเอง

                "นายท่าน" เสียงเรียบเย็นเอ่ยขึ้นจากทางด้านหลังของจงลั่ว

                เมื่อจงลั่วหันไปดูว่าเป็นใคร เขาก็ต้องสะดุ้งโหยง เพราะด้วยทักษะในการสังเกตกลับมาทำให้จงลั่ว รู้ว่าเสียงเรียก...นายท่าน...นั้นมาจากอสูรมายา...แวมไพร์กระหายเลือด

                "จจ...เจ้าพูดว่ายังไงนะ"

                "นายท่านครับ" แวมไพร์กระหายเลือดเซบาสเตียน ซึ่งเป็นอสูรระดับมายา ทำให้มันสามารถเปลี่ยนรูปลักษณ์ดุจเดียวกับมนุษย์ได้ และที่สำคัญในสายตาของจงลั่ว เจ้าแวมไพร์ตนนี้มันหล่อมาก

                "นายท่าน" จงลั่วใช้นิ้วชี้มาที่ตัวเอง และเซบาสเตียนก็พยักหน้ารับ

                ...หรือว่าของขวัญที่ไอ้ตัวขี้โกงบอกเราคงเป็นเจ้านี่สินะ...

                จงลั่วมองสำรวจดูเซบาสเตียนตั้งแต่หัวจรดเท้า แถมยังใช้สกิลตรวจสอบซ้ำ

                ...ดูยังไง มันก็ไม่น่าจะยอมลดตัวมาเป็นอสูรรับใช้ของเราได้ ยิ่งเป็นของที่ได้จากเจ้ามาโอด้วยแล้ว ยิ่งต้องระวังให้มาก

                "เจ้าชื่ออะไรละ"

                "ข้าชื่อเซบาสเตียน เป็นแวมไพร์ชั้นสูงขอรับ" เซบาสเตียนเอ่ยขึ้นพร้อมยืดอกด้วยความภาคภูมิใจในเผ่าพันธุ์ของตัวเอง

                "แล้วเจ้าทำอะไรให้ข้าได้บ้างละ" จงลั่วทดลองถามลองเชิงดู

                "สุดแต่นายท่านจะบัญชาเลยขอรับ ในเมื่อเซบาสเตียนได้ยอมรับพันธะอสูรติดตามท่านแล้ว แม้แต่สิ่งที่นายท่านสั่ง จะอันตรายถึงชีวิตข้าก็ยินดีปฏิบัติตามโดยไม่บ่ายเบี่ยงขอรับ"

                "ดี...ดี" จงลั่วยกยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยด้วยความคะนอง "งั้นแกก็ไปตายที่ตรงนั้นให้ดูหน่อย"

                คำสั่งแรกที่จงลั่วมอบให้ก็ทำเอา เซบาสเตียนถึงกับอ้าปากค้าง

                ...ข้าจำที่นายท่านมาโอบอกได้ว่า เมื่อท่านปิดความทรงจำแล้วอาจจะทำตัวแปลก ๆ หน่อย แต่นี่มัน

                เซบาสเตียนยังคงเหม่อมองจงลั่วด้วยความแปลกใจ...มันกำลังสับสน

                "ท่านพูดจริง"

                จงลั่วฝืนพยักหน้ารับ ก่อนจะก้มหน้าลงต่ำเพื่อป้องกัน เซบาสเตียนเห็นท่าทางที่จงลั่วพยายามกั้นหัวเราะเอาไว้

                ...ถ้ามีใครมาเห็นภาพนี้คงต้องอ้าปากค้างแน่ ๆ มนุษย์ธรรมดา กลับสั่งอสูรสุดโหดให้ไปตายได้ แต่ดูท่าทางเจ้านี่จะลังเลอยู่ ดี...เห็นทีต้องแกล้งมันอีกนิดโทษฐานที่หน้าตาดีเกินหน้าเกินตา

                "อืม...ทำไมข้าสั่งให้ไปตายตรงนั้น" จงลั่วชี้ไปที่พุ่มไม้เตี้ยกอเดิม "รึเจ้าฟังไม่เข้าใจ"

                "เออ...ข้าเข้าใจแต่...."

                "ไม่มีแต่" จงลั่วใช้เสียงเข้มเพื่อเพิ่มความน่าเชื่อถือ

                "เฮ้อ...ขอรับ"

                ...ลองไปทำร้ายตัวเองดูสักนิดหน่อย เพื่อว่านายท่านจะเปลี่ยนใจ

                เซบาสเตียนเดินคอตกไปที่หน้าพุ่มไม้ก่อน จะใช้หมัดต่อยเข้าที่หน้าตัวเองอย่างจัง

                "เฮ้ย!!!" จงลั่วอุทานดัง "พอ ๆ นั่นแกจะทำอะไร"

                "ข้าก็กำลังทำร้ายตัวเอง เพื่อให้ตายตามคำสั่งนายท่านมาโอไงขอรับ"

                "ไอ้บ้า...ที่ข้าให้ไปตายตรงนั้นหมายถึงแกล้งตาย ไม่ใช่ตายจริง" จงลั่วลอบยิ้มอยู่ในใจ...เพราะตอนนี้เขารู้แล้วว่า เจ้าแวมไพร์ที่ได้มาจากเซบาสเตียนนั้น ยินดีทำตามคำสั่งของเขา แม้จะรู้ว่าการต่อยหน้าตัวเองแค่นั้นจะไม่ทำให้มันตาย แต่คาดว่ามันคงพยายามเค้นสมองเพื่อหาทางรอด รวมทั้งทำให้จงลั่วพอใจไปในคราเดียว "เจ้านี่ซื่อบื่อจริง ๆ ข้าไม่สั่งเจ้าละ" จงลั่วทำท่าทางเลิกสนใจเซบาสเตียน แต่จู่ ๆ ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ "อ๋อ อีกเรื่อง จงอย่าเรียกข้าว่ามาโอ ให้เรียกข้าว่า...จงลั่ว"

                "ครับ...นายท่านจงลั่ว แล้วกระผมก็ต้องขออภัยในความซื่อบื่อที่ไม่เข้าใจคำสั่งของนายท่านจงลั่ว"

                ...อืม ทำไมข้าถึงนึกไม่ถึงนะ ว่าเขาแค่สั่งให้ข้าแกล้งตาย ข้านี่มันโง่จริง ๆ

                "เซบาสเตียน"

                "ครับ"

                "ข้าถามอะไรหน่อย เจ้าพอมีความรู้เรื่องอสูรตนอื่น ๆ บ้างไหม"

                "แน่นอนขอรับ เซบาสเตียน เป็นอสูรในยุคก่อน ย่อมรู้จักอสูรหลากหลายรวมถึง พลังและความสามารถของพวกมันด้วย"

                "ดี ดีจริง ๆ งั้นข้าถามหน่อยเจ้ารู้จักอสูรที่สามารถแปลงรูปลักษณ์ตัวเองบ้างไหม"

                "อืม..."เซบาสเตียนหลับตาลงใช้ความคิด "รู้สึกว่าเจ้าทานุกิสามหาง จะมีความสามารถในการแปลงกายครับ"

                "เหรอ แล้วเจ้ารู้ไหมว่าเจ้าทานุกิอะไรนั่นแข็งแกร่งไหม แล้วอีกอย่างข้าจะหามันได้ที่ไหน"

                "แข็งแกร่ง โอ...ไม่เลยครับระดับพลังของมันเพียงแค่นักรบอสูรเท่านั้น ส่วนจะหาได้ที่ไหนนั่นข้าไม่ทราบขอรับ แต่ถ้านายท่านจงลั่วมีแผนที่ของไกอาในตอนนี้มาให้ข้าดูละก็ ข้าอาจจะหามันเจอก็เป็นได้ขอรับ"

                "ตกลงตามนั้น งั้นเราไปหาแผนที่กัน"

                "ขอรับ"

                "เออ อีกเรื่อง เจ้าเป็นแวมไพร์ใช่มั้ย"

                "ใช่ขอรับ"

                "งั้นเจ้าก็ต้องแปลงร่างเป็นค้างคาวยักษ์ได้ดิ"

                "แน่นอนขอรับ การแปลงเป็นค้างคาวปีศาจ เป็นความสามารถพิเศษของเผ่าพันธุ์แถมมันจะเพิ่มพลัง..."

                "พอ ๆ" เซบาสเตียนมีท่าทีผิดหวัง เพราะมันอยากจะอวดความสามารถในร่างค้างคาวปีศาจให้เจ้านายของมันฟัง แต่ดูเหมือนเขาจะไม่ได้ต้องการรับฟังมัน "เจ้าแปลงเป็นค้างคาวปีศาจให้ข้าดูหน่อย"

                "อา..."สีหน้าเซบาสเตียนดูเบิกยานขึ้นทันที เพราะมันรู้สึกดีที่นายท่านของมันอยากเห็นร่างอันแข็งแกร่งของตัวเอง "ยินดีเป็นอย่างยิ่งครับ"

                ร่างอันหล่อเหลาในชุดสูทกำมะหยี่เรียบหรูสีดำ ค่อย ๆ เบ่งพองออก ปีกค้างคาวขนาดมหึมางอกเงยออกมาที่หลังของเซบาสเตียน ศีรษะและลำตัวของมันแตกแยกออกจากกัน จนสุดท้ายก็เปลี่ยนสภาพจากชายหนุ่มรูปงามเป็นค้างคาวขนาดยักษ์ ดวงตาสีแดงสดของมันจ้องมองมาที่จงลั่วด้วยความหวังว่าจะได้รับคำชมอย่างเต็มประดา

                "แจ่มเลย"เอ่ยจบจงลั่วก็กระโดดขึ้นไปบนหลังของค้างคาวปีศาจ...เซบาสเตียน "อุตะ...ขนที่หลังเอ็งนุ่มมากเซบี้"

                "เออ...ขนนุ่ม" เซบาสเตียนที่ถูกขนานนามใหม่โดยจงลั่วว่า...เซบี้ ถึงกับไปไม่เป็นเมื่อถูกชมว่าขนนุ่ม

                "เจ้านี่เยี่ยมจริง ๆ ข้าก็กำลังคิดอยู่ว่า ในตอนนี้ข้าจะลอบเข้าเมืองอวาเรสได้ยังไง...แต่ถ้าข้าขี่เจ้าไป นั่นมันก็อีกเรื่องหนึ่ง" จงลั่วตบที่ส่วนคอของเซบาสเตียนเบา ๆ "ฮ่า ฮ่า ฮ่า...เซบี้บินไปทางทิศตะวันออกโลดเลย"

                จงลั่วที่นั่งอยู่บนหลังเซบาสเตียนหัวเราะร่า แต่เจ้าค้างคาวปีศาจตอนนี้กำลังน้ำตาตกใน มันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า เผ่าพันธุ์แวมไพร์อันสูงส่งอย่างมัน จะต้องมากลายสภาพเป็นพาหนะต่างม้าต่างลาเช่นนี้