บทที่ 5
ฉันเปลี่ยนใจแล้ว!
ฉันจะไม่ยอมให้พี่คิงกับนางฟ้าได้เป็แฟนกันดีๆ แน่ ไม่ยอมเด็ดขาด!!
เห็นคนขับรถของฉันที่กำลังเลิ่กลั่กแล้ว ฉันเลยได้แต่พยายามสงบจิตสงบใจนั่งนิ่งๆ ในรถและท่อง 1-100 อย่างใจเย็น
มันเกิดอะไรขึ้นน่ะเหรอ ย้อนกลับไปเมื่อ 5 นาทีที่แล้ว ทันทีที่คนขับรถแล่นรถเข้ามาจอดเพื่อส่งฉันที่โรงเรียน จู่ๆ ก็มีรถหรู 3 คันเข้ามาประกบ คันแรกจอดเบียดด้านขวา ใกล้จนกระจกแทบจะจูบกัน คันที่สองจอดอยู่ด้านซ้าย สนิทชิดเชื้อไม่ต่างจากคันแรก และคันสุดท้ายมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบท์แบรนอิตาลี่ที่แค่เห็นก็รู้แล้วว่าไม่ธรรมดา เ้าของรถจงใจจอดขวางไว้ที่ด้านท้ายของรถฉัน ไม่ให้โอกาสฉันได้ถอยหนี เป็การจอดที่มองลงมาจากดาวอังคารก็รู้เลยว่าจงใจ และตั้งใจหนักมาก
ไม่ต้องถามก็รู้ว่าฝีมือใคร
ฉันคิดมาตลอด ไม่ว่าจะรังแกพี่คิงซักเท่าไหร่ เค้าก็คงจะเห็นฉันเป็เด็กน้อยคนนึงเลยไม่ใส่ใจ พอรู้แบบนี้ฉันเลยได้ใจไม่ออมมือ จนใจขัดขาเขาเป็ว่าเล่น ใครจะคิดว่าจริงๆ แล้วเค้า “ใส่ใจ” ขนาดนี้
“เอ่อ คุณหนูครับ ทำยังไงดีครับ” คนขับรถทำสีหน้าลำบากใจ เขาเองก็คงไม่อยากขัดใจกับพวกคุณชายบ้านรวยพวกนี้ ฉันเข้าใจดี
“ไม่เป็ไรค่ะ เดี๋ยวเ้าของรถก็มา” ฉันเอ่ยตอบ แล้วคว้ามือถือขึ้นมากดส่งข้อความเข้าไปในกลุ่มเช่าหนังสือ ธุรกิจอันแสนเฟื่องฟูของฉันเอง
QueenB: ถ้าพวกพี่ไม่เอารถออกไปภายใน 5 นาที หนูสาบานว่าจะเอาเหรียญขูดรถพวกพี่ทุกคัน
Skyhigh: @King มึงจ่ายค่าทำสีรถใหม่ให้พวกกูด้วย
King: K
พี่คิง!!
ฉันกลั้นเสียงกรีดอย่างหงุดหงิดเมื่อเห็นข้อความในกลุ่มนั้น
นิ้วน้อยๆ ของฉันกดพิมพ์ประโยคต่อไปอย่างรวดเร็ว
QueenB: TT หนูมีสอบนะ
BUTTERBEER: ไม่มี พวกพี่เช็คแล้ว โทษทีน้องมิตรภาพของพวกที่แลกมาด้วยแบงค์พัน
G: พวกมึงรังแกเด็กแต่เช้าเลยเหรอว่ะ
Skyhigh: ไอ้คิงมันซื้อตัวกูไปแล้ว ตอนนี้ตัวกูเป็ของคิง
G: เท่าไหร่
QueenB: ถ้าพวกพี่มาถอยรถให้หนู หนูให้มากกว่าพี่คิง 10 เท่า
BUTTERBEER: 10K น้องไหวเหรอ
QueenB: ช่างมันเถอะ ปล่อยหนูแก่ตายในรถก็แล้วกัน
Madhatter: เอาน่า เดี๋ยวอีก 1 ชั่วโมงไปถอยรถให้ คิงมันซื้อตัวพี่ไว้แค่ชั่วโมงเดียว
QueenB: รถพวกพี่เจอดีแน่
Madhetter: ฝากกรีดล้อแมกด้วย จะได้เคลมพร้อมสีทีเดียว
โอ้ยยย ไอ้พวกพี่บ้า!
G: @King ซื้อตัวกูด้วยดิ กูร้อนเงิน จะเอาเงินไปเช่าหนังสือน้องควีน TT
BUTTERBEER: เสือกตื่นสายเอง ช่วยไม่ได้
QueenB: หนูซื้อ หนูซื้อ @G เข็นบิ๊กไบท์ออกให้หน่อย หนูจ่ายเงินให้
G: มาว่ะ @King ถ้ามึงไม่จ่าย กูจะยอมขายตัวให้น้องแล้วนะ
BUTTERBEER: รถกู…
G: ไอ้คิงไม่ตอบ งั้นกูตกเป็ของน้องควีน
Madhatter: คิงมันทิ้งมือถือไปแล้ว
QueenB: Send 1K to G
G: งานไวแบบนี้ พี่จีพร้อมบริการคร้าบบบบ
ไม่นานเกินรอพี่จีก็ปรากฎตัวพร้อมกุญแจรถ ฉันขำพรืด สงสัยเ้าของรถจะหวงไม่ยอมให้เพื่อนลาก เลยต้องให้กุญแจรถมาเข็นไป ่นี้ฉันยิ่งกินแกลบอยู่ ต้องมาเสียเงินแต่เช้าเลย ฮื่อ
พอรถบิ๊กไบท์หายไปแล้ว ทำให้คนขับสามารถถอยออกมาได้ ฉันเลยได้ลงจากรถหลังจากติดอยู่ในนี้เกือบครึ่งชั่วโมง พอลงจากรถได้ฉันก็เดินไปเตะรถพวกพี่เขาคนละทีฝากรอยเท้าเป็ที่ระลึกซักหน่อย พี่จีขำพรืด หลังจากนั้นเราจึงเดินเข้าตึกไปพร้อมกัน
ฉันรู้ว่าจะไปหาตัวพี่คิงได้จากที่ไหนจึงมุ่งหน้าไปทันที
ไม่ผิดจากที่คาด ทั้งนางฟ้าและพี่จีอยู่ที่ชมรมว่ายน้ำ กำลังเตรียมตัวเข้าแข่งขัน นางฟ้าถือขวดน้ำอยู่ด้านหลังพี่คิง รอบด้านเธอแทบจะมีแต่ออร่าสีชมพู พอเห็นฉัน แม่เพื่อนสุดที่รักก็โบกไม้โบกมือดีใจ
“ควีน ทางนี้ เราจองที่ไว้ให้แล้ว”
ฉันยิ้มหวาน จริงๆ ก็อยากจะถลึงตาใส่พี่คิง แต่พอเห็นสีหน้าบูดบึ้งของเขาเลยต้องกลืนกลับไป ฮึ อย่าให้ฉันหน้าดุแบบนี้บ้างล่ะกัน ความคิดที่จะมาเอาคืนถูกพับเก็บไปก่อน วันพระไม่ได้มีหนเดียว
“สวัสดีค่ะพี่คิง” ฉันเอ่ยทักอย่างเสียไม่ได้ เขาเองก็พยักหน้าให้ฉันด้วยใบหน้านิ่งๆ เราทักทายกันเพราะมีนางฟ้ายืนอยู่ด้วยหรอก
“พี่คิงหิวน้ำไหมคะ” นางฟ้าถามเสียงหวานแบบที่ฉันอยากจะแคะหูอีกครั้งเพื่อฟังเสียงเพื่อนรัก
“ไม่แล้วครับ ขอบคุณนะ” ฝ่ายนั้นก็ตอบมาซะเสียงนุ่มเชียว
นี่พวกนายเป็ใครกันน่ะ
ฉันยืนโง่ๆ ดูพวกเขาพูดคุยหวานแหววใส่กัน ไหนบอกว่ายังไม่คบกันไง เมื่อวานยังบอกว่าแค่ดูๆ กันอยู่เลย
ฉันหันไปส่งสายตาว่างเปล่ามองเพื่อนรัก แต่เ้าตัวไม่รู้เื่ซักนิด แถมยืนหน้าแดงคุยหงุงหงิงกับพี่คิงต่อไปอีก จนกระทั่งเขายื่นผ้าขนหนูให้นางฟ้าแล้วเดินไปอีกทางนั่นแหละ เ้าหล่อนถึงได้หันมาสนใจฉันที่กลายเป็อากาศไปแล้วอีกครั้ง
“ทำไมวันนี้มาช้าจัง” นางฟ้าถาม “กำลังจะแข่งแล้วล่ะ”
“ไม่มีอะไร เจอก้างชิ้นใหญ่น่ะ” ฉันบ่น
“เมื่อกี้ว่าไงนะ” นางฟ้าขมวดคิ้ว เหมือนไม่แน่ใจในคำบ่นของฉัน แต่เพราะตอนนี้กรรมการเรียกตัวนักกีฬาแล้ว เธอเลยทุ่มความสนใจไปหาพี่คิง รีบวางขวดน้ำไว้ที่โต๊ะพร้อมกับผ้าขนหนู ก่อนจะหันไปโบกมือให้คนหน้าดุแล้วรีบลากฉันไปยังจุดที่นั่งด้านหลังใกล้ๆ ที่นั่งกรรมการ ซึ่งเป็จุดที่มองการแข่งขันได้ชัดที่สุด
ฝ่ายพี่คิงเองก็มองตามนางฟ้าไม่ละสายตา พอเห็นแบบนี้ฉันเลยอดไม่ได้ ยกมือขึ้นกอดเอวเพื่อนรักแกล้งซบแขนนางฟ้าเดินไปด้วยกัน (จริงๆ อยากกอดคอ แต่ฉันเตี้ยไง) หมั่นไส้จริงๆ
เรานั่งดูแข่งไปได้ซักพัก นางฟ้าก็งานเข้า เธอถูกรุ่นพี่โทรศัพท์จิกนับสิบสายเพื่อเรียกตัวด่วน เพราะตำแหน่งการแสดงมีการปรับเปลี่ยน ทำให้ต้องปรับเปลี่ยนท่าบางจุด นางฟ้าบ่นอุบ เธอไม่อยากไปแต่ก็ต้องไปทำตามหน้าที่ เลยฝากฝังให้ฉันช่วยเชียร์พี่คิง
ฝากฉันเชียร์เขาเนี่ยนะ
เอาเถอะ เพื่อเพื่อนรัก ฉันจะยอมนั่งหน้านิ่งอยู่ตรงนั้นจนกระทั่งพี่คิงแข่งเสร็จก็ได้
จนกระทั่งพี่คิงขึ้นมาจากน้ำหลังแข่งเสร็จรอบแรก เขามองมาทางนี้อีกครั้ง สายตาเขาฉายแววสงสัยเมื่อไม่เห็นนางฟ้านั่งข้างๆ เขามองไปรอบๆ ครู่หนึ่งก่อนจะหันมาทางฉันอีกครั้งแล้วถามฉันผ่านสายตา
ฉันแกล้งไม่เห็นทำเป็ก้มลงวุ่นวายกับการเกาขาตัวเอง ปล่อยคนหน้าดุนั่นร้อนใจไปล่ะกัน เขายังเดินมาถามไม่ได้เพราะต้องต่อแถวรอแข่งรอบต่อไป
ในที่สุดนักกีฬาว่ายน้ำที่ผ่านรอบแรกก็โดนเรียกให้ไปแข่งต่อ ฉันจึงเลิกเกาขาตัวเองและตบยุงทิพย์ กลับมานั่งเปื่อยเหมือนหุ่นยนต์มองพี่คิงแข่งรอบถัดไป
อันที่จริงการดูแข่งว่ายน้ำก็ไม่เลวนักหรอก นักกีฬาว่ายน้ำหุ่นดีทุกคน ถือว่ากำไรพอตัวล่ะ หลังจากผ่านแมชที่สองไป เพื่อนพี่คิงคนอื่นๆ ก็มาถึง พวกเขามองซ้ายมองขวาหาที่นั่ง แม้ว่าฉันจะนั่งนิ่งๆ ทำตัวให้กลืนกับพื้นหลังแค่ไหนแต่พวกเขาก็ยังเห็นอยู่ดี แถมยังตรงปรี่เข้ามานั่งด้วยอีก
พี่คิงแข่งรอบที่ 2 เสร็จแล้ว เขาขึ้นจากน้ำมาคุยกับกรรมการซักพักก่อนจะหมุนตัวตรงมานั่งที่ที่พวกเรานั่งเชียร์อยู่ ตอนนี้เขาแค่ต้องแสตนบายรอจึงปลีกตัวมานั่งด้วยได้ ร่างสูงโปร่งสวมชุดคลุมอาบน้ำกันโป๊เดินเข้ามาใกล้ ฉันได้ยินสาวๆ รอบตัวส่งเสียงหวีด
คนหน้าดุจ้องฉัน
“ไปซ้อมหลีดแล้ว เห็นว่าท่าเต้นเปลี่ยน”
ฉันชิงตอบก่อนโดยที่เขาไม่ต้องเอ่ยปากถาม เหมือนเอสเตอร์ที่รู้ทันความคิดกัน
อันที่จริง เพราะเขาทำหน้าดุเดินมาขนาดนั้น ถ้าฉันยังแกล้งไม่รู้ไม่ชี้ไม่ยอมบอกว่านางฟ้าหายไปไหน เขาคงไม่ปล่อยให้ฉันนั่งสบายๆ แน่
จริงดังคาด เมื่อได้คำตอบพอใจแล้วเขาจึงแค่พยักหน้ารับรู้ ไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ พี่คิงยกมือขึ้นโบกๆ ฉันรู้ทันทีว่าเขา้าให้ขยับเพราะจะนั่งด้วย ฉันไม่ได้ปิดบังสีหน้ารังเกียจหยดน้ำจากตัวเขา แต่ก็ยอมขยับให้มานั่งข้างๆ
ช่วยไม่ได้ ที่อื่นเต็มหมดแล้วนี่นา
“น้องควีน ปราณีรถพี่มากเลย มีแค่รอยเท้าอย่างเดียว ขอบคุณครับ”
พี่สกายชะโงกหน้ามาจาก้า เริ่มต้นบทสนทนา ฉันเลยหันไปส่งยิ้มเย็นใส่เขา
“โชคดีแล้วค่ะที่หนูไม่พกเงินสด ^^”
“ขอบคุณคร้าบ”
เขากล่าวประชดติดขำ
“เดี๋ยวรอแข่งต่ออีกใช่มั้ยว่ะ” พี่บัตเตอร์หันไปถามพี่คิงที่กำลังยกน้ำขึ้นดื่ม พี่คิงส่งเสียงอืมในคอ ดวงตาจับจ้องไปทางสระว่ายน้ำ จ้องมองการแข่งขันของรุ่นอื่นต่อ
พวกพี่ๆ เพื่อนพี่คิงกำลังคุยกันหงุงหงิงตามประสาพวกเขา ตอนนี้เหลือแค่ฉันกับพี่คิงที่นั่งเงียบๆ ดูการแข่งขัน ฉันรู้สึกอึดอัด แต่ก็เก็บสีหน้าไว้ สุดท้ายก็อาศัยจังหวะที่ไม่มีใครสนใจ เอ่ยลอยๆ หมายจะคุยกับพี่คิง
“พี่คิงชอบนางฟ้าจริงๆ เหรอคะ”
ฉันรู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่หยุดชะงักไปชั่วอึดใจ เพื่อนๆ เขาด้านหลังหยุดคุย ต่อมเผือกทำงานกันเต็มที่ ฉันรับรู้ได้ถึงรังษีความอยากรู้อยากเห็น
“อืม” เขาตอบ “ชอบ” ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยเสริม เหมือนกลัวว่าคำตอบแรกจะไม่หนักแน่นพอ
คราวนี้เป็ฉันที่ส่งเสียงอืมในลำคอบ้าง
“แต่หนูไม่ชอบพี่ค่ะ เพราะพี่เ้าชู้ ไม่เห็นด้วยที่จะคบกับนางฟ้า”
"อู้ยยย"
เสียงสูดปากดังมาจากด้านหลัง ทั้งพี่คิงและฉัน เราปรายตามองพวกพี่ๆ ด้านหลังพร้อมกันโดยไม่ตั้งใจ
พวกเพื่อนๆ พี่คิงสะดุ้ง รีบหันหน้าหนีทำทีเป็คุยกันเองอีกครั้ง แต่ฉันรู้นะว่าพวกเขาหูกางรอฟังอยู่
“แล้วไง…จะขัดขวางเหรอ” เขาหันกลับมามองหน้าฉัน เอ่ยถามด้วยท่าทางท้าทาย เขาเลิกคิ้วขึ้น ปรายตามองฉัน
“ไม่ค่ะ" ฉันยักไหล่ "ฉันเคารพการตัดสินใจของนางฟ้า แต่ถ้าพี่ทำนางฟ้าเสียใจ…”
“ทำไม เธอจะทำอะไรฉัน”
เขาถามย้อนกลับมาทันที ตามนิสัยที่ไม่ชอบให้ใครมาขู่ ในน้ำนั้นเสียงเต็มไปด้วยความอยากรู้ มุมปากของเขายกขึ้น ดวงตาคมๆ กำลังมองฉันอย่างหยั่งเชิง
ฉันเสียวสันหลังวูบ ฮึ่ม นั่นสิฉันจะทำอะไรเขาได้นะ พี่คิงตัวโตกว่า แถมยังดุขนาดนี้ แค่ขู่เขานิดเดียว ดูสิเขาแยกเขี้ยวใส่ฉันแล้ว
“หนูจะฟ้องแม่”
“...”
คนตัวโตกว่านิ่งค้างไปชั่วอึดใจ คล้ายไม่คาดคิดว่าคำตอบจะออกมาแบบนี้ ก่อนที่เขาจะขยับยิ้มมุมปาก หัวเราะออกมา ั์ตานั้นดูอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว
เขาคิดว่าฉันพูดเล่นสินะ ฮึ อย่าลืมนะว่าแม่เราสนิทกัน ถ้าฉันฟ้องแม่ ไม่มากก็น้อยเขาต้องโดนดุบ้างล่ะ
“ฉันไม่สนใจหรอก ว่าเธอจะขัดขวางยังไง” เขากล่าว พลางกระแอมเพื่อปรับเสียง แล้วเปิดขวดน้ำยกขึ้นดื่มอีกครั้ง ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง วินาทีนั้นฉันตระหนักได้ว่า เขาเป็ผู้ชายที่มีสเน่ห์มาก ไม่แปลกใจเลยที่นางฟ้าจะหลงใหล มันทำให้ฉันอึดอัดจนเผลอหลุบตาลงเสมองไปทางอื่น
“แต่ฉันชอบนางฟ้า และไม่คิดจะเล่นๆ ด้วย”
ขวดน้ำว่างเปล่า นิ้วเรียวสวยขยับปิดฝา ดวงตาคมเหลือบมองฉันด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก
“ฉันจะทำให้แน่ใจ ว่าจะไม่มีใครขวางทางฉันได้”
นั่นคือคำเตือน
และเป็คำท้าด้วย
ฉันนั่งแหง่วดูการแข่งว่ายน้ำจนกระทั่งแข่งเสร็จเป็เวลาเกือบเลิกเรียนพอดี พี่คิงได้ที่ 1 น่าเสียดายที่นางฟ้าไม่ได้ถ่ายรูปกับเขาตอนได้รับรางวัล ในภาพรวมระหว่างเขากับกลุ่มเพื่อน เลยติดฉันเป็ติ่งเล็กๆ ไปด้วยอย่างจำใจเพราะถูกพวกเขาลากไปถ่ายรูปร่วม นึกภาพที่ผู้ชายสูง 180 เซ็นติเมตร 5 คนยืนเรียงกัน ทุกคนตัวไล่เลี่ยกัน ก่อนจะดิ่งวูบเป็ฉันที่สูงแค่ 150 นิดๆ นี่มันหลุมดำชัดๆ
เห็นแล้วเศร้าจนฉันไม่กล้าหยิบภาพนั้นขึ้นมาดูอีกเลยจนกระทั่งผ่านไปหลายสิบปีให้หลัง
หลังจบงานแข่งกีฬาสี ฉันไปดูนางฟ้าเต้นหลีดพร้อมกับพวกพี่คิง พวกเขาเตรียมกล้องถ่ายรูปมาพร้อมอย่างดี ฉันเลยไม่ต้องรับหน้าที่เป็ตากล้องให้งานนี้ หลังจากที่ฉันเฝ้ามองพี่คิง ก็พบว่าเขาปฎิบัติต่อนางฟ้าอย่างอบอุ่นจริงๆ
หลายเดือนที่ฉันอยู่กับนางฟ้า เห็นความสัมพันธ์ของพวกเขาค่อยๆ คืบหน้าไปอย่างช้าๆ แต่มั่นคง ฉันก็เริ่มวางใจ ทั้งโรงเรียนรับรู้ว่าพี่คิงจีบนางฟ้า ไม่มีข่าวระหว่างพี่คิงกับผู้หญิงคนไหนอีก
วันเวลาผ่านไปเรื่อยๆ เรียบง่าย ฉันยังคงมีโลกส่วนตัว ส่วนนางฟ้าก็เริ่มไปไหนมาไหนกับพี่คิงบ่อยขึ้น
ในที่สุดพวกพี่คิงก็เรียนจบชั้นมัธยมปลาย และเตรียมตัวเข้าเรียนต่อระดับมหาวิทยาลัย พวกเขาเลือกเรียนมหาวิทยาลัยในเครือเดิม แต่คนละสาขากันไปตามความถนัด พี่คิงเรียนบริหารธุรกิจเพื่อต่อยอดธุรกิจครอบครัว เขาเป็ทายาทคนเดียวย่อมไม่มีทางเลือกมากนัก ส่วนฉันกับนางฟ้าก็เรื่อยๆ สบายๆ เพราะยังไม่ถึง่ปีสุดท้ายที่จะต้องตัดสินใจเลือกเส้นทางชีวิต หลังเรียนจบ พี่คิงกับเพื่อนๆ ของเขาตัดสินใจออกไปอยู่ด้วยกัน 5 คน ในบ้านหลังใหญ่ใกล้เขตมหาวิทยาลัย แน่นอนว่าต้องมีปาร์ตี้ฉลองเรียนจบ
ฉันกับนางฟ้าย่อมเป็คนที่พวกเขาต้องเชิญ และแน่นอนว่าฉันที่เกลียดปาร์ตี้มาก จะต้องไม่อยากมา แต่เพื่อนรักกลับขอร้องให้ฉันมาด้วย แถมพวกเพื่อนพี่คิงยังเอาของลิมิเต็ดเออิชั่นมาล่อให้ฉันไปดูอีก ฉันเลยตัดสินใจมาที่ปาร์ตึ้นี้
681
