จอมยุทธ์ซุปตาร์

        หญิงสาวนางหนึ่งที่ผู้คนต่างเรียกนางว่า นางมารปิงโหย่ว  ขณะนี้ได้เดินนวยนาดมาอยู่หน้าประตูตระกูลไป๋  เมื่อบ่าวเฝ้าประตูเห็นก็รีบกดปุ่มสัญญาณฉุกเฉินทันที  เสียงสัญญาณเตือนภัยดังไปทั่วตระกูล  เพียงพริบตาเดียวไป๋ชินหลงกับผู้อาวุโสก็ออกมาที่หน้าประตูใหญ่ของตระกูล

        “นางมารปิงโหย่ว มีธุระอะไรกับตระกูลไป๋ของเรา” ไป๋ชินหลงถาม

        “หืม ท่านผู้นำตระกูลไป๋ช่างหล่อเหลาเสียจริง  น่าเสียดายยิ่งนัก  ฉันไม่ชอบกินของมือ 2 จากผู้หญิงอื่น  แต่ถ้าเป็นของมือ 2 ของผู้ชายด้วยกันก็พอจะอนุโลมได้ ฮิฮิ  อ้อ  จริงสิ  ไป๋หู่ลูกชายท่านกับพวกลูกชายของผู้อาวุโสยังโสดกันอยู่นี่นะ  สนใจรับฉันเป็นลูกสะใภ้ไหม  ฉันน่ะเป็นถึงราชันย์ทรราชเชียวนะ ฮิฮิ” นางมารปิงโหย่วยังคงหยอกล้อกับไป๋ชินหลง  แต่แววตาแสดงถึงการคุกคามอย่างเห็นได้ชัด

        “ตั้งค่ายกล” ไป๋ชินหลงสั่งการทันที  เพียงพริบตาเดียวนางมารปิงโหย่วก็ถูกล้อมด้วยเหล่าผู้อาวุโสทั้งหลาย

        “หืม ตระกูลไป๋มีค่ายกลด้วยเหรอ  ขอดูหน่อยก็แล้วกัน ฮิฮิ” นางมารปิงโหย่วหัวเราะเล็กน้อย  ก่อนจะปลดปล่อยพลังปราณชั้นราชันย์ทรราชออกมา

        “บ้าน่า  นางมารปิงโหย่วบรรลุถึงปราณชั้นราชันย์ทรราชแล้วจริง ๆ เหรอเนี่ย  ทุกคนเริ่มการทำงานของค่ายกลได้” ไป๋ชินหลงสั่งการทันที

        เมื่อค่ายกลเริ่มทำงาน  นางมารปิงโหย่วรู้สึกว่าตัวเองพลาดซะแล้วที่ไม่จัดการทำลายค่ายกลนี้ก่อน  เพราะทันทีที่ค่ายกลทำงาน  โซ่ตรวนแสงกฌพุ่งออกมาจากพื้นดิน  แม้เธอจะพยายามหลบไม่ให้โดนจับ  แต่โซ่ก็มีจำนวนมากเกินไป

        “ดีล่ะ จับได้แล้ว  ติดต่อตำหนักเทพมังกรคราม  บอกทางนั้นว่าเราจับตัวนางมารปิงโหย่วได้แล้ว  ต้องการให้พวกเขาส่งคนมาคุมตัวนางโดยด่วน  เพราะพวกเราไม่สามารถทำอะไรนางได้” ไป๋ชินหลงกล่าว

        “ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไป๋ชินหลง  ต้องยอมรับเลยว่าค่ายกลของตระกูลเจ้าแข็งแกร่งยิ่งนัก  แต่คิดหรือว่ามันจะมันจะกักฉันได้นานน่ะหา” นางมารปิงโหย่วส่งพลังปราณของตนไปที่โซ่  โซ่ตรวนที่ตรึงเธอไว้เริ่มเกิดรอยร้าว  ทำให้ผู้อาวุโสทั้ง 10 ต่างเร่งส่งพลังปราณเพื่อฟื้นฟูโซ่ตรวนเช่นกัน

        “แบบนี้ไม่ดีแน่  สั่งอพยพผู้ชายทุกคนที่ยังไม่ได้แต่งงานเดี๋ยวนี้  ต่อให้นางหลุดไปได้  นางจะไม่ได้สูบพลังของใครในตระกูลเราทั้งนั้น” ไป๋ชินหลงสั่ง

        ไม่นานก็มีรถจำนวนมากขับออกจากตระกูลไป๋  ข้างในมีเหล่าชายหนุ่มของตระกูลนั่งอยู่  นี่นับเป็นการอพยพเร่งด่วนที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

        “หนอย ถ้าไม่ยอมให้กันแบบนี้  ฉันจะฆ่าทิ้งให้หมดเลย” นางมารปิงโหย่วเริ่มกระชากโซ่ตรวนแสง  ซึ่งมันก็ขาดออกในทันทีที่เธอออกแรงกระชาก

        “แย่แล้ว  ทุกคนถ่ายพลังให้ผู้อาวุโส  พวกเราต้องตรึงนางไว้จนกว่าพวกตำหนักเทพมังกรครามจะมาถึง” ไป๋ชินหลงสั่งการทันที

        ขณะเดียวกันไป๋กุ้ยอิงที่เห็นเหตุการณ์ได้โทรติดต่อหาไป่ฉีทันที  ก่อนหน้านี้มีคนเข้ามาพาไป๋หู่ขึ้นรถเพื่อไปหลบซ่อนตัวก่อน  หากเกิดอะไรขึ้นก็สามารถมั่นใจได้ว่านางมารปิงโหย่วจะไม่ได้อะไรจากตระกูลไป๋ไป  นอกจากนี้ยังมีการปิดผนึกหอคัมภีร์ตระกูลอย่างแน่นหนาด้วยอาคมที่ไป่ฉีลงเอาไว้อย่างแน่นหนา

        [ครับ พี่กุ้ยอิง  โทรหาผมมีอะไรรึเปล่าครับ] ไป่ฉีรับสายและถามถึงสาเหตุที่ไป๋กุ้ยอิงโทรหาเขา

        “เกิดเรื่องที่ตระกูลไป๋  นางมารปิงโหย่วบุกมาที่ตระกูลเพื่อต้องการสูบพลังของผู้ชายในตระกูล  ตอนนี้คุณพ่อกำลังใช้ค่ายกลที่ได้เมื่อคราวก่อนตรึงเอาไว้  แต่นางมารปิงโหย่วสามารถพังโซ่ตรวนแสงของค่ายกลได้อย่างง่ายดาย  นายพอจะมาช่วยได้ไหม” ไป๋กุ้ยอิงถาม

        [ได้ครับ  รอผม 3 นาที] ไป่ฉีกล่าวพร้อมกับวางสาย  เขาทำการเปลี่ยนเป็นชุดวอร์มของอวี้กง  พร้อมกับกินยาแปลงโฉม  ก่อนจะวาดอาคมเพื่อเปิดประตูมิติไปยังหน้าประตูใหญ่ของตระกูลไป๋

        เมื่อประตูมิติถูกเปิด  ไป่ฉีทำการเดินเข้าไปยังประตูมิติ  แล้วโผล่มาอยู่ที่ด้านหน้าประตูใหญ่ของตระกูลไป๋  สิ่งที่เขาเห็นคือหญิงสาวคนหนึ่งกำลังพยายามกระชากโซ่ตรวนแสงให้ขาดทีละเส้นอย่างรวดเร็ว  โดยที่ทางตระกูลไป๋ไม่สามารถฟื้นฟูพวกมันได้ทัน

        ขณะที่นางมารปิงโหย่วที่กำลังดิ้นรนเพื่อให้หลุดออกจากค่ายกล  เธอก็เห็นการมาของชายหนุ่มรูปงามผู้หนึ่งเข้าพอดี  เธอจำได้ว่าชายคนนี้คืออวี้กง  จึงแสยะยิ้มขึ้นอย่างดีใจ  เป็นอย่างที่เธอคิดไว้ไม่มีผิด  อวี้กงก่อนหน้านี้มีข่าวว่าสนิทกับไป๋กุ้ยอิงที่เป็นคุณหนูตระกูลไป๋  หากตระกูลไป๋พบกับอันตราย  อวี้กงต้องโผล่มาช่วยแน่นอน

        “ว้าว ดูซิใครมา  เทพกระบี่อวี้กงที่สาว ๆ ในยุทธภพต่างหลงใหลนั่นเอง ฮิฮิ” นางมารปิงโหย่วทักขึ้น  ทำให้ผู้อาวุโสในตระกูลไป๋ต่างมีสีหน้าผ่อนคลายลง

        “นี่น่ะเหรอ นางมารปิงโหย่ว น่ารังเกียจที่สุด” ไป่ฉีกล่าว  เขาแสดงสีหน้ารังเกียจออกมาอย่างเห็นได้ชัด  แต่ไหนแต่ไรเขาก็ไม่ชอบจารีต 3 ภรรยา 4 อนุภรรยา อยู่แล้ว  สตรีเช่นนี้น่าจเรียกว่า หญิงวปลาสมากกว่า

        “อย่าเพิ่งรังเกียจกันสิ  ฉันสามารถทำให้ท่านมีความสุขได้หลายยกเลยนะ ฮิฮิ  ที่มานี่ก็เพราะว่าอยากพบท่านอวี้กงนี่แหละ” นางมารปิงโหย่วพูดถึงจุดประสงค์ของตนทันที

        “แล้วมีธุระอะไรกับข้าไม่ทราบ” ไป่ฉีถาม

        “ฉันได้ข่าวว่าท่านยังบริสุทธิ์  ดังนั้นท่านจึงเหมาะจะเป็นต่อคู่ฝึกยุทธ์ของฉันอย่างมาก  แต่เพราะไม่รู้จะไปตามตัวท่านที่ไหน  เลยมาหาท่านที่ตระกูลไป๋  คิดไม่ถึงว่าท่านจะมาปรากฎตัวจริง ๆ” นางมารปิงโหย่วยิ้ม

        ไป่ฉีไม่พูดอะไรมาก  เขาทำการวาดอักขระลมปราณเข้าไปยังโซ่ตรวนแสง  ฉับพลันโซ่ตรวนแสงแต่ละเส้นก็แข็งแกร่งขึ้นทันที

        “นี่มันอะไรกัน  ทำไมมันถึงไม่ขาดล่ะ” นางมารปิงโหย่วแสดงสีหน้าแปลกใจอย่างเห็นได้ชัด  ก่อนหน้านีเธอยังกระชากโซ่ทีเดียวขาดกระจุยอยู่เลย  แต่นี่ต้องกระชาก 2-3 ครั้งถึงจะสามารถทำลายมันได้

        “ปล่อยให้ยืดเยื้อแบบนี้ไม่ดีแน่” ไป่ฉีเริ่มกังวล  เขาทำการเรียกกระบี่จักรพรรดิออกมาทันที  พร้อมกับปักลงยังทิศทั้ง 8 รอบนางมารปิงโหย่ว

        “ว้าว นั่นมันกระบี่ระดับจักรพรรดิ  ท่านอวี้กงมีสมบัติระดับนี้อยู่ด้วยช่างน่าสนใจยิ่งนัก  ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ฆ่าท่าน  แต่จะให้ท่านต้องกลายเป็นทาสรักของฉันตลอดไป” นางมารปิงโหย่วตอนนี้หัวเราะราวกับหญิงวิปลาสไปแล้ว

        “ยัยนี่เสียสติเหมือนแม่เฒ่าถ้ำปรภพไม่มีผิด” ไป่ฉีกล่าว  พร้อมกับเริ่มวาดอักขระปราณลงไปยังกระบี่ทั้ง 8 เล่ม พร้อมทั้งให้ผู้อาวุโส 8 คนคอยถ่ายพลังให้กับกระบี่แต่ละเล่ม  ส่วนเขาหยิบพิณขึ้นมา  พร้อมกับนั่งขัดสมาธิ  โดยวางพิณไว้บนตัก  จากนั้นตัวของเขาก็ลอยขึ้น

        “น่าสนุกจริง ๆ คิดถูกแล้วที่มาทดสอบพลังที่ตระกูลไป๋  ท่านอวี้กง  ไหนท่านลองแสดงให้ฉันดูทีว่าท่านเอาชนะอู่กุยหลงจินได้ยังไง  พลังที่ท่านแผ่ออกมาตอนนี้มันแค่ระดับชั้นนภาเท่านั้นเอง  ฉันอยากเห็นว่าพลังอะไรที้ท่านใช้ซัดตาเฒ่านั่นกระเด็นในหมัดเดียว” นางมารปิงโหย่วยิ่งคลุ้มคลั่งมากขึ้นไปอีก  ปกติขนาดเธออยู่ระดับปราณชั้นจักรพรรดิยังไม่มีใครสามารถต่อกรกับเธอแบบ 1 ต่อ 10 ได้เลย  แต่ตอนนี้เธออยู่ในระดับปราณชั้นราชันย์ทรราชแล้ว  เธอยังต้องกลัวอะไรอีก

        ไป่ฉัเริ่มดีดพิณจากจังหวะช้า ๆ แล้วส่งคลื่นเสียงไปกระตุ้นอักขระลมปราณที่กำกับไว้ที่กระบี่แต่ละเล่ม  ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่นางมารปิงโหย่วหลุดจากค่ายกลตระกูลไป๋ได้  เพราะผู้อาวุโส 10 คนที่สร้างค่ายกลหยุดส่งพลังฟื้นฟูค่ายกล และหันมาส่งพลังไปที่กระบี่ระดับจักรพรรดิแทน 8 คน

        “คิดว่าฉันจะกลัวกระบี่ระดับจักรพรรดิงั้นเหรอ” นางมารปิงโหย่วใช้ปราณสร้างลิ่มน้ำแข็งจำนวนมากเข้าจู่โจมผู้อาวุโสทั้ง 8 คนของตระกูลไป๋ทันที  แต่สิ่งที่ได้รับคือพวกมันแตกสลายเพราะกระแทกกับกำแพงที่มองไม่เห็น

        “อะไรกัน อึ๊ก” นางมารปิงโหย่วตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น  นอกจากค่ายกลใหม่ของเทพกระบี่จะไร้รอยขีดข่วนแล้ว  นางยังถูกผลสะท้อนกลับจากการโจมตีของตัวเองอีกด้วย

        “เป็นยังไงนางมารปิงโหย่ว  รสชาติของค่ายกลข้าอร่อยเหมือนปราณที่สูบไปจากชายหนุ่มรึเปล่าล่ะ” ไป่ฉียิ้ม

        “หึ หึ ฉันไม่เชื่อว่ามันจะทำลายไม่ได้” นางมารปิงโหย่วทุ่มสุดตัว  ฟาดฝ่ามือที่เต็มไปด้วยปราณระดับราชันย์ทรราชอย่างเต็มกำลัง  แต่ระหว่างกำลังจะโจมตี  อยู่ ๆ พลังของเธอก็อ่อนกำลังลง  ทำให้เธอแปลกใจไม่น้อย  ก่อนที่จะหยุดมือเพื่อตรวจสอบ

        “อะไรกัน  ทำไมพลังถึงอ่อนกำลังลงล่ะ” นางมารปิงโหย่วหยุดแล้วสำรวจไปรอบ ๆ  เธอเพิ่งรู้สึกตัวว่าค่ายกลนี้แข็งแกร่งมาก  ราวกับมันไม่สามารถทำลายได้  แถมยังมีเสียงคอยรบกวนสมาธิกับการโคจรพลังปราณของเธออีก  แต่นางก็พบจุดอ่อนของค่ายกลนี้จนได้  นางหันไปมองอวี้กง  ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

        “รอเดี๋ยวนะคะท่านอวี้กง  ฉันกำลังจะไปหาแล้ว  ฮ่า ฮ่า ฮ่า” นางมารปิงโหย่วพุ่งขึ้นไปด้านบนของค่ายกลทันที

        “แย่แล้ว  พวกท่านหนีไป  ค่ายกลกำลังจะถูกทำลายแล้ว” ไป่ฉีตะโกนเตือน  ทำให้ผู้อาวุโสทั้งหมดถอยออกมา

        ค่ายกลนี้ของเขานั้นมีจุดอ่อนที่ด้านบน  เนื่องจากด้านบนนั้นแต่เดิมจะใช้กระบี่ระดับราชันย์ทรราช  แต่ที่นี่มีแต่คนที่มีระดับปราณจักรพรรดิทั้งนั้น  การจะใช้กระบี่ระดับราชันย์ทรราชเพื่อทำค่ายกลให้สมบูรณ์จึงทำไม่ได้  เขาไม่คิดว่านางมารปิงโหย่วจะหาจุดอ่อนของค่ายกลได้เร็วขนาดนี้

        เปรี้ยง

        สิ้นเสียงปะทะที่ดังก้อง  ค่ายกลก็พังทลาย  ไป่ฉีรีบเรียกกระบี่ทั้งหมดกลับเข้าไปในแหวนมิติ  แล้วนำแหวนมิติเก็บเข้าไปในจิตวิญญาณทันที  นอกจากนี้ที่เขาไม่ใช้เจตจำนงกระบี่เพราะมันสามารถรับมือได้สูงสุดกับผู้ฝึกยุทธ์ชั้นปราณจักรพรรดิเท่านั้น  หากใช้สู้กับชั้นปราณราชันย์ทรราช  เขาต้องมีระดับปราณขั้นจักรพรรดิก่อน  ไม่อย่างนั้น  หากเจตจำนงของเขาถูกทำลายลง  จิตวิญญาณของเขาจะได้รับความเสียหาย  ซึ่งมันรักษายากกว่าร่างกายมาก

        นางมารปิงโหย่วเมื่อทะลวงค่ายกลออกมาได้แล้ว  เธอก็พุ่งเข้าหาอวี้กงทันที  แต่อวี้กงก็ใช้คลื่นเสียงพิณแฝงพลังจากอักขระปราณเข้าสกัดกั้นไม่ให้อธอเข้าใกล้

        “ชิ ทั้งที่อยู่แค่ชั้นปราณนภาแท้ ๆ  ทำไมถึงได้แข็งแกร่งขนาดนี้ ช่างน่าสนุกจริง ๆ” นางมารปิงโหย่วพยายามปัดการโจมตีออก  แต่ก็ทำไม่ได้  เพราะคลื่นเสียงเป็นสิ่งที่เธอไม่สามารถจับต้องได้ และกลับโดนมันกระแทกให้ถอยห่างออกมาจากอวี้กง

        “พลังของฉันอ่อนแอลงมาก  เพราะอะไรกัน  โคจรปราณไม่ได้ดั่งใจเลย” นางมารปิงโหย่วรู้สึกถึงสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้นกับพลังปราณของตน  แต่เมื่อเห็นสีหน้าเหนื่อยล้ากับร่างที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อของอวี้กง  ก็ทำให้เธอยิ้ม  พร้อมกับพุ่งเข้าใส่อย่างบ้าคลั่งยิ่งกว่าเดิม

        “ท่านอวี้กงจะไหวรึเปล่าน่ะ” ผู้อาวุโส ลำดับที่ 1 รู้สึกกังวล

        “สีหน้าแบบนั้นคงกำลังเหนื่อยล้าอยู่  เขาคงใช้พลังไปมากจากการคุมค่ายกลเมื่อกี้” ผู้อาวุโส ลำดับที่ 2 พูดสิ่งที่เขาคิดออกมา

        “จะไปช่วยไหม” ผู้อาวุโส ลำดับที่ 3 ถาม

        “ไม่ต้อง  ดูแล้วเขามีแผนอยู่” ไป๋ชินหลงกล่าว

        หลังจากการบุกฝ่าอย่างบ้าคลั่ง  ในที่สุดนางมารปิงโหย่วก็สามารถคว้าคอเสื้อของอวี้กงเอาไว้ได้  จากนั้นเธอก็จับอวี้กงกดลงกับพื้นอย่างแรง

        “อั๊ก” ไป่ฉีมีเลือดออกที่มุมปากเล็กน้อยจากการที่หลังของเขาถูกกระแทกกับพื้นอย่างแรง

        “ฮิฮิฮิ ท่านอวี้กง  ฉันจับท่านได้แล้ว  พวกเรามาเริ่มกันดีกว่า  เสียเวลามามากพอแล้ว” นางมารปิงโหย่วยิ้มอย่างผู้มีชัย

        เธอมองไปยังไป๋ชินหลงและเหล่าผู้อาวุโสของตระกูลไป๋  ขณะเดียวกันเธอก็เห็นไป๋กุ้ยอิงที่กำลังพุ่งเข้ามาช่วยอวี้กง

        “เกะกะน่า  ไม่มีปัญญาไขว่คว้าเขาเอาไว้ก็อย่างมายุ่ง” นางมารปิงโหย่วซัดพลังปราณเข้าใส่ไป๋กุ้ยอิง  ทำให้ไป๋กุ้ยอิงกระเด็นกลับไป

        ไป๋ชินหลงเข้ามารับไป๋กุ้ยอิง  แต่ก็ต้องกระเด็นไปด้วยคลื่นพลังปราณของนางมารปิงโหย่ว  พวกผู้อาวุโสต่างก็ถูกคลื่นพลังซัดจนกระเด็น  ต่างบาดเจ็บจนเคลื่อนไหวไม่ได้อีกต่อไป

        “อะ...อวี้กง” ไป๋กุ้ยอิงตะโกน  เธอชอบอวี้กง (ไป่ฉี)  เธอรู้ว่านางมารปิงโหย่วไม่เคยปล่อยเหยื่อให้รอดไปได้สักคน  แต่สำหรับอวี้กง  นางมารคงจับตัวเขาไปกักขังและสูบพลังเขาไปเรื่อย ๆ แน่  เธออาจจะไม่ได้พบเขาอีก  เธอไม่น่าเรียกเขามาเลย  ไป๋กุ้ยอิงเริ่มร้องไห้ด้วยความเสียใจที่เธอตัดสินใจผิดพลาด

        นางมารปิงโหย่วดีดนิ้ว  1 ครั้ง ก็ปรากฎห่วงน้ำแข็งยึดที่ขากับแขนทั้ง 2 ข้างของอวี้กง  ก่อนที่จะเลียริมฝีปากตนเองเหมือนกับกำลังเจออาหารอันโอชะอยู่ตรงหน้า

        “อวี้กง ๆ เทพกระบี่ที่แสนเก่งกาจ  ขนาดอู่กุยหลงจินยังพ่ายแพ้ในกระบวนท่าเดียว  ตอนนี้กำลังอยู่ใต้ร่างของฉัน และฉันกำลังจะได้กลายเป็นภรรยาของเทพกระบี่ที่สาว ๆ ในยุทธภพต่างอยากครอบครอง” นางมารปิงโหย่วมองอย่างเยาะเย้ยไปที่ไป๋กุ้ยอิง

        “ถึงได้กาย  แต่ไม่ได้ใจ  เจ้าไม่เคยได้ยินคำนี้รึ” ไป่ฉีดูสงบอย่างมาก  แม้เขาจะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบก็ตาม

        “เคย  แต่ฉันไม่สน  สำหรับฉันแล้วผู้ชายก็เหมือนโอสถสำหรับเสริมลมปราณที่กินเพื่อเสริมปราณเท่านั้น  เป็นของใช้แล้วทิ้ง  แต่ท่านไม่ต้องห่วง  ฉันถูกใจท่านเป็นพิเศษ  ท่านจะให้ใจฉันหรือไม่  ฉันไม่สน  เรามาเริ่มกันดีกว่า  ฉันจะทำให้ท่านลืมทุกอย่างและมีแต่ฉันเท่านั้น  จากนั้นก็มาอยู่ฝ่ายอธรรมด้วยกัน” กล่าวจบนางมารปิงโหย่วก็ทำให้เสื้อวอร์มของอวี้กงกลายเป็นน้ำแข็งและแตกออกราวกับแก้ว

______________________________

คิดถึงกันไหมครับ กลับมาอัพแล้ว ความคืบหน้าการรีไรท์อยู่ที่ตอน 85 แล้ว จะเริ่มอัพอีกรอบนะคร้าบ สามารถเข้ามาพูดคุยกันได้ที่แฟนเพจนะครับ ^^